Πώς λέμε, συχνά, η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία; Ετσι μπορούμε και να πούμε, σπανιότερα, ότι κάποιοι συμβολισμοί, σαν γεγονότα, ξεπερνάνε τον απλό συμβολισμό. Διότι, το να καταρρέει μία σκάλα, θαλασσινή, απ’ αυτές που δένουν τα πλεούμενα στις ακρογιαλιές, είναι, εκ πρώτης όψεως, ένα ατυχές γεγονός, που να λες και ευτυχώς που δεν υπήρξαν θύματα. Το να καταρρέει η σκάλα των προσφύγων στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς, που έχει, η σκάλα, χαρακτηριστεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο, είναι, επίσης, ατυχές γεγονός, που όμως γεννά, εξαιτίας της ιστορικότητας, κάποια εύλογα ερωτήματα· όπως π.χ., τι έκαναν οι όποιοι υπεύθυνοι, ώστε να αποτρέψουν την κατάρρευση.
Ομως, το να καταρρέει ένα ιστορικό μνημείο της Μικρασιατικής προσφυγιάς ανήμερα Πρωτοχρονιάς 2022, εκατό χρόνια ακριβώς από το 1922 του Διωγμού και της Καταστροφής, είναι, νομίζω, πέρα από τυχαιότητες και συμβολισμούς. Είναι κάτι που, όσο κι αν ψάξεις, δεν βρίσκεις λόγια να το χαρακτηρίσεις.
Το άκουσα ξημερώματα παραμονής των Φώτων στις ειδήσεις (ΕΡΤ 3) και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Είδα και την εικόνα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ακουγα και τα διατρέξαντα: Τηλεφωνήματα και έγγραφα από τον τοπικό δήμο (Καλαμαριάς) στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΑΔ) να παρέμβει… Αγνοούσα ότι ο νόμος δένει τα χέρια της τοπικής αυτοδιοίκησης σε ζητήματα «παραλιακού μετώπου», όπου την ευθύνη έχει η ΕΑΔ (διάβαζε… η Αθήνα). Αυτό θα πει αποκέντρωση! Να ξέρουμε και τι λέμε…
Μέχρι να πρωτοκολληθούν τα έγγραφα, να παρθεί η απόφαση και να δοθεί η έγκριση (δεν κατάλαβα με τίνων σχέδια και ποιων δαπάνες…), πάει η σκάλα προσφύγων, στο καλό και με τις υγείες μας… Πρωτοχρονιάτικα. Το έτος Μικρασιατών προσφύγων. Οι εκδηλώσεις για την εκατονταετηρίδα της (μεγάλης) Καταστροφής ξεκίνησαν με μία (μικρή) κατάρρευση. Κατέρρευσε εξ αδιαφορίας μία σκάλα-γέφυρα μνήμης. Σιγά στα λάχανα…
