Μέσα από τους καπνούς

Ενας πιτσιρικάς ξεπροβάλλει μέσα από τους τοξικούς καπνούς των φλεγόμενων σκουπιδιών που συνιστούν ένα τεράστιο οδόφραγμα στο Πορτ-ο-Πρενς, όπου πραγματοποιήθηκε για δύο μέρες γενική απεργία με αίτημα την αντιμετώπιση των συμμοριών και του παρακράτους που βιαιοπραγούν, απάγουν και σκοτώνουν πολίτες με τρομακτική συχνότητα. Δεν είναι σαν τον E.T. όταν προσγειώθηκε στη Γη;

Παραμένουμε στην ίδια χώρα, στην ίδια πόλη αλλά στην άλλη πλευρά της: στην παραγκούπολη Σιτ Σολέιγ, όπου κυριαρχεί η συμμορία G9 με αρχηγό τον «Μπάρμπεκιου», έναν πρώην αστυνομικό που βαρέθηκε τη στολή και πέρασε στη «νύχτα». Τα πιτσιρίκια της γειτονιάς (ο Θεός να την κάνει γειτονιά, χωρίς νερό, ρεύμα και αποχετευτικό σύστημα) μαζεύτηκαν γύρω από την κάμερα και κορδώθηκαν, ποζάροντας σαν αυτό που βλέπουν όλη μέρα: μέλη συμμορίας!

Επιτρέψτε μου κι ένα σχόλιο για τα καθ’ ημάς, μέρες που είναι. Το γεγονός ότι είμαστε η μοναδική χώρα από τις νικήτριες του Β’ Παγκοσμίου που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του και την ήττα του φασισμού-ναζισμού το έχουμε επισημάνει. Το ότι επιλέγουμε να ξεχνάμε ποιοι ήταν αυτοί που πολέμησαν τον φασισμό, σαν να ήταν μία, ενιαία και αδιαίρετη εθνική μάζα που πολέμησε συμπαγής, ΟΧΙ!

Ας δοξάσουμε εκείνους που βγήκαν ξυπόλητοι στα βουνά για να πολεμήσουν το θηρίο, ας θυμηθούμε τους θρυλικούς μαυροσκούφηδες του Αρη, ας διαχωρίσουμε τη θέση μας από τους Γερμανοντυμένους, τους Χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους μαυραγορίτες, τους ρουφιάνους των ναζί. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, ποτέ δεν θα γίνουν ίσοι κι όμοιοι οι μεν και οι δε…

Τιμή και δόξα στον ΕΛ.ΑΣ., την ΕΠ.ΟΝ., το ΕΑΜ και τους χιλιάδες ανώνυμους αντάρτες και αντάρτισσες που πολέμησαν γενναία για τη λευτεριά μας!

Το σημερινό «Κοσμοθεωρείο» είναι αφιερωμένο στον αγαπημένο μου πατέρα που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες ύστερα από σθεναρή μάχη με το τέρας του καρκίνου. Οταν είχε διαγνωστεί, ο άνθρωπος που με εμψύχωνε και με παρηγορούσε ήταν ο Βαγγέλης Καραγεώργος, εμπνευστής αυτής της στήλης και αδελφικός φίλος δικός μου αλλά και του πατέρα μου.

Οταν χάσαμε ξαφνικά τον Βαγγέλη αποφάσισα να πάρω τη σκυτάλη του «Κοσμοθεωρείου» για να τιμήσω τη μνήμη του, αλλά και για να προσφέρω στον πατέρα μου μια ευχάριστη εβδομαδιαία συνήθεια που θα απάλυνε την οδύνη της ασθένειας και των χημειοθεραπειών. Οταν πια δεν μπορούσε να διαβάζει εφημερίδα, κατάλαβα πως οι ελπίδες μας είχαν τελειώσει. Τώρα που έφυγε κι αυτός, συνεχίζω με πόνο και νοσταλγία, με μια κρυφή ελπίδα πως διαβάζουν και οι δύο μαζί τη στήλη, κάπου όμορφα, με τσιπουράκι και μεζέ όπως τους άρεσε.

Καλή αντάμωση, πατέρα!