Μια εικόνα, 291 λέξεις

Πολλές φορές η απόλαυση ενός κόμικς βρίσκεται στην ανακάλυψη κάποιων κρυμμένων λεπτομερειών του. Ή, μάλλον, στην αναζήτηση των λεπτομερειών που όταν ευοδώνεται και οδηγεί σε ανακάλυψη, προσφέρει διπλή χαρά στον αναγνώστη.

Μια από τις λεπτομέρειες που συνήθως περνούν απαρατήρητες στα κόμικς είναι τα περικειμενικά στοιχεία, όπως οι πινακίδες σε δρόμους, οι επιγραφές σε κτίρια, γραφεία και καταστήματα, τα γκράφιτι και τα συνθήματα σε τοίχους, τα ονόματα των οδών και των τόπων στους οποίους λαμβάνει χώρα η πλοκή, τα πρωτοσέλιδα και οι εικόνες των εφημερίδων, οι στάμπες στα μπλουζάκια των χαρακτήρων, τα δρομολόγια που εκτελούν τα λεωφορεία, οι ταινίες που παίζονται στα σινεμά, η μουσική που «ακούγεται», οι εκπομπές που προβάλλονται στις τηλεοράσεις σε δεύτερο πλάνο, οι μάρκες των αυτοκινήτων κ.ά.

Από αυτού του τύπου τις λεπτομέρειες ωστόσο, η πιο δύσκολη ως προς την παρατήρηση της αλλά και ως προς τη δημιουργία της από τους σχεδιαστές, κυρίως λόγω μεγέθους, είναι τα βιβλία και τα περιοδικά που βρίσκονται σε βιβλιοθήκες, σε ράφια, κρεμασμένα σε περίπτερα ή στα χέρια των πρωταγωνιστών και των «κομπάρσων».

Συχνά οι τίτλοι και τα πραγματικά ή φανταστικά περιεχόμενα των βιβλίων και των περιοδικών αυτών αποκαλύπτουν στοιχεία για τον αναγνώστη τους. Ή απλώς παίζουν τον ρόλο μικρών χιουμοριστικών πινελιών για τους λίγους και εκλεκτούς που θα τις ξετρυπώσουν.

Ο Rich Koslowski θεωρείται μετρ στη δημιουργία τέτοιων πινελιών. Τις βάζει στα πιο ανύποπτα μέρη. Οπως σε ένα περίπτερο προς τα τέλη του «The King». Εκεί ο πρωταγωνιστής εξετάζει τα εξώφυλλα των περιοδικών αναζητώντας αυτό που μιλά για τον (αναστημένο;) Ελβις.

Σε κεντρική θέση βρίσκεται όμως κάποιο άλλο: το «3 Geeks», το πρώτο κόμικς του ίδιου του Rich Koslowski που έτσι κάνει μια «γκρίζα» διαφήμιση της δουλειάς του και κλείνει το μάτι σε όσους από τους αναγνώστες πιάνουν το απολαυστικό inside joke.