Πιεστικά ερωτήματα της αντιφασιστικής επετείου

Έναν χρόνο μετά την καταδικαστική απόφαση της 7/10/20 για τη νεοναζιστική εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής μπορούμε, με περισσότερα δεδομένα, να ξαναθέσουμε βασικά ερωτήματα γύρω από το ζήτημα αυτό. Ερωτήματα για τις αιτίες και τις αφετηρίες του φασιστικού φαινομένου. Για τους όρους που το αναπαράγουν και το τροφοδοτούν. Για τους στόχους που προωθούν, για τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που υπηρετούν οι φασιστικές δυνάμεις και η εγκληματική δράση τους. Προσεγγίζοντας και απαντώντας αυτά τα ερωτήματα -και μόνο τότε- μπορούμε να βρούμε και τις απαντήσεις που απαιτούνται να συγκροτηθούν -και από ποιον- απέναντι στις φασιστικές δυνάμεις και όλα όσα αυτές απειλούν.

Καταρχάς ας μην προσπεράσουμε ότι η καταδικαστική απόφαση του Εφετείου τον περασμένο Οκτώβρη δεν ήταν και τόσο… καταδικαστική. Η απόφαση σηματοδότησε βέβαια την απόσυρση της Χρυσής Αυγής ως πολιτικού μορφώματος από το πολιτικό σκηνικό. Αλλά η παλλαϊκή και δίκαιη απαίτηση για την καταδίκη και παραδειγματική τιμωρία των νεοναζιστών εγκληματιών και δολοφόνων της Χρυσής Αυγής κάθε άλλο παρά δικαιώθηκε. Στελέχη και όργανα αυτής της εγκληματικής συμμορίας παραμένουν ελεύθερα ή θα βρεθούν σύντομα ελεύθερα μετά τις ποινές-χάδια που τους επιφυλάχθηκαν.

Αυτή η… μεγαλοθυμία της αστικής Δικαιοσύνης είναι στον αντίποδα της στάσης που επιδείχθηκε από το αστικό κράτος και τα κάθε λογής όργανά του όλο αυτό το διάστημα απέναντι στον λαό και τη νεολαία, απέναντι σε κάθε απεργό, διαδηλωτή που ήθελε να αμφισβητήσει, να αντισταθεί σε πολιτικές και επιλογές του συστήματος και της κυβέρνησής του. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε δηλαδή ούτε τις απαγορεύσεις συναθροίσεων «καθ’ άπασαν την επικράτεια», τους διαδηλωτές που σέρνονται σε δίκες και τα εξοντωτικά πρόστιμα με τα οποία απειλούνται πολιτικές οργανώσεις και άλλες συλλογικότητες. Αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ούτε και τους νόμους που την ίδια ακριβώς περίοδο ψηφίζονται για να κηρύξουν «εκτός νόμου» την απεργία, τον ανεξάρτητο από το κράτος και την εργοδοσία συνδικαλισμό, τη συνέλευση φοιτητών, τις μαθητικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις.

Αυτή και μόνο η διαπίστωση της καλής τύχης που άνωθεν επιφυλάσσεται στα όργανα των φασιστικών εγκλημάτων την ίδια ώρα που αγριεύει η επίσημη πολιτική της φασιστικοποίησης για τον λαό και τη νεολαία βοηθάει καθοριστικά στη συνολικότερη προσέγγιση του ζητήματος. Η εμφάνιση και η δράση των φασιστικών δυνάμεων καθόλου δεν είναι ένα φαινόμενο «έξω» από τους όρους λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος. Ο φασισμός γεννιέται, τρέφεται και επιστρατεύεται, ανάλογα με τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης, από τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αυτή η βασική αλήθεια δεν μπορεί να προσπεραστεί στην ιστορική και διεθνή της διάσταση όταν ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός (και όχι μόνο ο γερμανικός αλλά και αυτός της «δημοκρατικής» Δύσης) πόνταρε στο φασιστικό-ναζιστικό άλογο για να συντρίψει τη Σοβιετική Ένωση και την «απειλή» να οικοδομήσουν οι εργάτες και οι λαοί έναν δικό τους κόσμο.

Η αλήθεια αυτή δεν μπορεί να προσπεραστεί ούτε στη σύγχρονη ιστορία και την πολιτική πραγματικότητα σήμερα στη χώρα μας. Μια ιστορία που σε κάθε κρίσιμη περίοδό της ο φασιστικός εσμός επιστρατευόταν με θηριωδίες και εγκλήματα ενάντια στο λαϊκό κίνημα και τους αγωνιστές του για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών πατρόνων της.

Όσο για την πολιτική πραγματικότητα των αρκετών τελευταίων χρόνων, η κατάσταση βοά! Οι φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις που σε προηγούμενες δεκαετίες βρίσκονταν συγκαλυμμένες και υπό την επιστασία των παραδοσιακών αστικών δυνάμεων τώρα πια βρίσκονται στο κέντρο των αστικών πολιτικών σαλονιών. Υπουργοί, αντιπρόεδροι και γραμματείς κυβερνήσεων, πρωταγωνιστές σε σχήματα εν δυνάμει έκτακτων κυβερνητικών λύσεων, βασικό συστατικό όλων των κυβερνητικών σχηματισμών που γνώρισε η χώρα την τελευταία δεκαετία.

Για να μη μείνουμε στη βιτρίνα πρέπει να σπεύσουμε να πούμε ότι αυτή η σύνθεση του πολιτικού προσωπικού αντικατοπτρίζει το περιεχόμενο: τις πολιτικές που τσαλαπατούν τα πιο στοιχειώδη εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα του εργάτη, του νέου ανθρώπου, του συνταξιούχου, του πρόσφυγα-μετανάστη. Τις πολιτικές που εξυμνούν τον «διαβολικά καλό» Τραμπ και μετατρέπουν τη χώρα σε στρατιωτική-πολιτική βάση των ΗΠΑ για τις οποίες «πρέπει να χύσουμε το αίμα μας»!

Τις πολιτικές που μετέτρεψαν τη χώρα σε παράρτημα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και παρουσιάζουν τους τεμενάδες και τις αγορές όπλων από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό ως «πολιτική ειρήνης» στην Α. Μεσόγειο και ως αναγκαίο συμπλήρωμα της πρόσδεσης στο αμερικανικό άρμα! Με αυτές τις πολιτικές στις δοσμένες συνθήκες της κρίσης, της ρευστότητας και της κλιμακούμενης βαρβαρότητας, επιχειρεί να βρει διεξόδους το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.

Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε πώς και γιατί, παρά την καταδίκη του Εφετείου, παρά τις πομπώδεις όσο και υποκριτικές διακηρύξεις του αστικού κόσμου περί «νίκης της δημοκρατίας», το ζήτημα παραμένει και ουσιαστικά οξύνεται. Είναι το λιγότερο φενάκη να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι ζήτημα «του κράτους», «της Δικαιοσύνης» το να χτυπηθούν και να ηττηθούν ο φασισμός και οι δυνάμεις του! Είναι επιχείρηση υποταγής και προσαρμογής του λαού στις προδιαγραφές της φασιστικοποίησης η ανακήρυξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων και των κρατικών, κυβερνητικών οργάνων σε «τείχος προστασίας» από τις φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις και κραυγές!

Η υπόθεση της αντιφασιστικής πάλης είναι μια ζωτική υπόθεση και μια υπόθεση βάθους με έναν και μόνο αρμόδιο φορέα: τον λαό, τη νεολαία και τη μαζική πάλη τους. Η αντιφασιστική πάλη έχει ασφαλώς την αυτοτέλειά της και είναι αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή πλατύτητά της, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοια, δεν μπορεί να έχει αποτελέσματα και νίκες αν δεν έχει ως βάση της τα τρία «αντί» που είναι αναγκαία για να συγκροτείται η λαϊκή και εργατική πάλη στη βάση των δικών της συμφερόντων, της δικής της προοπτικής: την αντικαπιταλιστική, την αντιιμπεριαλιστική και την αντιδιαχειριστική κατεύθυνση.

*Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)