Αναμφισβήτητα αποτελεί δημοσιογραφική επιτυχία μια συνέντευξη με τον Γιάννη Λιγνάδη, τον αδελφό του υπόδικου σκηνοθέτη και τέως καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη. Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για συνέντευξη 16 λεπτών, σε τηλεοπτικό κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας και από έναν άνθρωπο που, αν εξαιρέσεις τις φορτισμένες δηλώσεις των πρώτων ημερών και μια ημι-συνέντευξη σε γνωστή ιστοσελίδα, δεν είχε μιλήσει μέχρι σήμερα. Ομως όταν η δίκη επίκειται, ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι ακόμα πιο «ριψοκίνδυνος» και η επιτυχία, πέρα από το κλεισμένο ραντεβού, δύσκολη υπόθεση.
Με δυο λόγια: Δεν έχω την απαίτηση από τον αδελφό του κ. Λιγνάδη να μη λέει ό,τι νιώθει, ούτε και ό,τι είχε προσυμφωνηθεί ενδεχομένως με τους δικηγόρους του αδελφού του. Αυτό το τελευταίο το υποψιαζόταν κανείς όταν κατ’ αρχάς αποστασιοποιήθηκε από τον υπόδικο αδελφό του σε βαθμό απορίας: «Δεν είχαμε κοινές παρέες. Δεν ήμασταν φίλοι. Δεν εκμυστηρευόμασταν τα μυστικά μας (…) Δεν έχει σβήσει ο θαυμασμός μου στον αδελφό μου ως καλλιτέχνη. Δεν τον θαυμάζω όμως ως άνθρωπο (…) Ο,τι και να ‘ναι ο αδελφός μου, εγώ έχω την προσωπική μου άποψη. Σαν την αγάπη της Αντιγόνης για τον Πολυνείκη». Δεν ήταν βέβαια τυχαία η αναφορά στον Πολυνείκη.
Αλλωστε όπως ξέρει κάθε έξυπνος άνθρωπος (και δικηγόρος) γίνεσαι πιο πειστικός στη συνέχεια, όταν ξεκινάς ως «αποστασιοποιημένος». Η συνέχεια της συνέντευξης όμως ανέτρεψε την «αποστασιοποίηση». Ο Γιάννης Λιγνάδης αφέθηκε από τον σιωπηλό δημοσιογράφο να επαναλαμβάνει τα γνωστά: «Η ιστορία ήταν προδιαγεγραμμένη. Επρόκειτο για προσχεδιασμένη επίθεση. Εργαλειοποίησαν το MeToo». Ή και παρακάτω: «Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το Εθνικό Θέατρο και πήγε στην κορυφή του ελάτου όπως ο Πενθέας, έγινε αποδέκτης απειλών και εκβιασμών. Και η επίθεση που δέχτηκε ήταν εξαιρετικής σφοδρότητας».
Καθώς ο Πολυνείκης έγινε Πενθέας και διώκτης των Μαινάδων, ο κ. Λιγνάδης μπορούσε πια να βαφτίσει «παρωδία» και τα όσα βρέθηκαν στο σπίτι του αδελφού του κατά την αστυνομική έρευνα, μιλώντας μόνο για μια περούκα και μια μάσκα, όχι όμως π.χ. για ερωτικές επιστολές από ανηλίκους ή για το Usb με την παιδική πορνογραφία. Μπορούσε επίσης να διαβεβαιώνει ότι ο αδελφός του δεν είχε καμία «φιλική σχέση με τον πρωθυπουργό. Ούτε με στελέχη της Ν.Δ. ούτε άλλων κομμάτων».
Κανένας αντίλογος βάσει όσων έχουν αποκαλύψει τα ρεπορτάζ, κανένα δημοσιογραφικό «ναι αλλά…», καμία διευκρινιστική ερώτηση για το ποιοι εξεβίαζαν τον Λιγνάδη όσο ήταν στο Εθνικό Θέατρο, ποιοι συνωμοτούσαν ή ποιοι κατά τη γνώμη του προσχεδίασαν την επίθεση. Ο συνεντευξιαζόμενος αφέθηκε ελεύθερος στο σπορ της δημιουργίας εντυπώσεων προς όφελος του αδελφού του. Τελικά; Δημοσιογραφική επιτυχία ήταν η εξασφάλιση της συνέντευξης και ουδέν άλλο. Το περιεχόμενό της όμως ήταν μεγάλη δικηγορική επιτυχία. Τόσο απλά.
