Tο συμπέρασμα είναι σαφές: και τον δεύτερο γύρο των ιταλικών δημοτικών εκλογών τον κέρδισε η Κεντροαριστερά. Στο Μιλάνο, τη Νάπολη και την Μπολόνια επικράτησε ήδη από τον πρώτο γύρο. Για τη Ρώμη και το Τορίνο χρειάστηκαν άλλες δύο εβδομάδες προσπάθειας.
Η παράταξη των Σαλβίνι, Μπερλουσκόνι και της Ακροδεξιάς, Μελόνι, κατάφερε να κερδίσει μόνο μία πόλη, την Τεργέστη. Και σε αυτή την περίπτωση όμως το σούπερ φαβορί των συντηρητικών δυνάμεων, ο Ρομπέρτο Ντιπιάτσα, τα κατάφερε μόλις με το 51% των ψήφων.
Ολοι γνώριζαν ότι η αναμέτρηση της Ρώμης ήταν, ουσιαστικά και συμβολικά, η σημαντικότερη. Ο κεντροαριστερός πρώην υπουργός Οικονομικών, Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι, με το 60% των ψήφων ταπείνωσε τον ανταγωνιστή του, δικηγόρο και ραδιοφωνικό παρουσιαστή Ενρίκο Μικέτι, τον οποίο είχαν προτείνει τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας, γνωρίζοντας καλά ότι από μικροφώνου είχε καταφερθεί κατά μεταναστών, Εβραίων και ότι δεν δίστασε να υμνήσει την αποτελεσματικότητα των ναζιστικών στρατευμάτων.
Οι Ιταλοί έδειξαν ότι εμπιστεύονται τη στρατηγική συμμαχία Κεντροαριστεράς και Πέντε Αστέρων, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την παρούσα φάση. Και την ίδια στιγμή με την ψήφο τους επιβεβαίωσαν ότι η συντηρητική παράταξη, με απόλυτους ηγεμόνες τη Λέγκα και τους νεοφασίστες, συνεχίζει να τους τρομάζει. Στο παρελθόν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, παρά τα αμέτρητα προβλήματά του, πρόσφερε μια -έστω και πλασματική- εικόνα μετριοπάθειας, η οποία κέρδιζε πολλούς κεντρώους ψηφοφόρους.
Το Δημοκρατικό Κόμμα πανηγυρίζει και ο ηγέτης του Ενρίκο Λέτα παραδέχεται ότι «η νίκη αυτή ξεπερνά και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες του». Ο δε Ματέο Σαλβίνι προσπαθεί να μετριάσει την πικρία του, με τη διαπίστωση ότι η προσέλευση ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. «Ψήφισε μόνο μια μικρή μειοψηφία» είπε στους δημοσιογράφους. Στην πραγματικότητα όμως όλοι γνωρίζουν ότι το καταστροφικό αυτό αποτέλεσμα είναι συνέπεια της «σφαγής» στο εσωτερικό της ηγετικής ομάδας της Δεξιάς με μοναδικό στόχο τη διαδοχή του Μπερλουσκόνι.
Η κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι ενισχύεται από τις εκλογικές αυτές ισορροπίες και όλοι τώρα περιμένουν να δουν τι εννοεί να κάνει ο Ιταλός τεχνοκράτης πρωθυπουργός. Αν θα θελήσει, δηλαδή, να μετακομίσει στο προεδρικό μέγαρο σε περίπου τέσσερις μήνες ή αν θα συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα με κύριο στόχο την εφαρμογή του Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Πρόκειται άλλωστε για το κύριο στοιχείο που συνεχίζει να κρατά μέσα στην κυβέρνηση και τη Λέγκα. Ο Σαλβίνι δεν θέλει να χάσει την ευκαιρία να επηρεάσει τη στρατηγική αξιοποίηση μεγάλων ποσών στον οικονομικά ισχυρό ιταλικό Βορρά.
Οσο για τη Ρώμη, τέλος, τα μεγάλα στοιχήματα για τον νέο δήμαρχό της Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι είναι η καθαριότητα, η αναβάθμιση των λαϊκών συνοικιών της και η στήριξη των κατοίκων που έχουν βρεθεί στο περιθώριο. Ει δυνατόν βέβαια χωρίς την οικονομική αδιαφάνεια που χαρακτήρισε τη διακυβέρνηση της Αιώνιας Πόλης σε αρκετές φάσεις των προηγούμενων δεκαετιών.
