Uncensored: Τα καλλιτεχνικά σχέδια είναι λίγα και τα όνειρα λιγότερα λόγω πανδημίας

Η λαίλαπα της πανδημίας, με την αλλοπρόσαλλη κυβερνητική στρατηγική, έχει βάλει σε παρατεταμένο «πάγο» τον χώρο του πολιτισμού. 

Συναυλίες, δουλειές, μουσικές κυκλοφορίες έχουν επηρεαστεί ανεπανόρθωτα από τις ζοφερές εξελίξεις και αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησής μας με τον Νίκο Τσώλη, των Uncensored, μιας μπάντας με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ντεμπούτο (ακούστε το «Μέσα μου ζει» ΕΔΩ) μέσα στην εποχή της πανδημίας.

Μίλησέ  μας λίγο για την διαδικασία παραγωγής και κυκλοφορίας. Καταλαβαίνω ότι ζήσατε κι εσείς τη δυσάρεστη «περιπέτεια» του covid σωστά;

Ο covid μας κράτησε αρκετά πίσω είναι η αλήθεια. Λόγο της αβεβαιότητας της κατάστασης η κυκλοφορία του βινυλίου καθυστέρησε ένα χρόνο. Αυτή η καθυστέρηση σε συνδυασμό με την αποχή από τα λάιβ έχει επηρεάσει τόσο την πορεία του δίσκου, όσο και την σχέση μας με το συγκεκριμένο υλικό. Εν μέσω και μετά την πανδημία προκύπτουν νέα ζητήματα για τα οποία θες να μιλήσεις.

Η διαδικασία της παραγωγής παρ’ όλα αυτά ήταν πάρα πολύ ωραία. Αρχικά γράψαμε όλοι μαζί live το κύριο μουσικό μέρος του δίσκου, έπειτα υπήρξε μία περίοδος που πηγαίναμε κάθε μέρα στο Matrix Studio με τον Παντελή και δοκιμάζαμε ιδέες και φωνητικά. Αν και μου αρέσει πολύ η ορμή και ο αυθορμητισμός των live ηχογραφήσεων, και κατά βάση το “Μέσα μου ζει” είναι γραμμένο live, πλέον νομίζω με ενδιαφέρει περισσότερο μία προσέγγιση που να αξιοποιεί τις επιπλέον δημιουργικές δυνατότητες που προσφέρει το μέσω της ηχογράφησης. 

Τόσοι οι στίχοι όσο και το performance είναι αρκετά έντονα. Από πού πηγάζει αυτή η οργή;     

Υπάρχει ένταση, δεν υπάρχει όμως απαραίτητα οργή, μόνο σε ορισμένα σημεία.  Η ένταση αυτή πηγάζει από την αναζήτηση μιας αρχέγονης διάστασης της εμπειρίας που επιτρέπει στα πράγματα απλώς να “συν-βαίνουν”. Η ένταση χρειάζεται για να επιτευχθεί το ξεγύμνωμα που αφήνει το είναι μας να φανερωθεί. Εκεί αποσκοπεί η τελετουργική μέθοδος της performance. 

Βέβαια, δεν υπάρχουν πάντοτε οι συνθήκες για να εφαρμοστεί εστιασμένα αυτή η προσέγγιση, κάποιες φορές, ειδικά στο παραδοσιακό πλαίσιο μιας συναυλίας με πολλές μπάντες ή ενός φεστιβαλ, το στοιχείο της έντασης υιοθετείται και για χάρη της αισθητικής συνέπειας.  Στις εστιασμένες εμφανίσεις μας όμως νομίζω πως η προσέγγιση μας λειτουργεί πολύ καλά και πράγματι κάτι “συν-βαίνει”. 

Αν  και δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες θα σου πω ότι στον δίσκο εγώ ακούω από rock, post-punk και παραδοσιακά στοιχεία, μέχρι blues και όλα από μια… ματιά Zappa. Έπεσα καθόλου μέσα;

Πολύ μέσα (μου ζει). Τα παραπάνω είναι μερικά από τα κύρια ακούσματα που επηρέασαν τον μουσικό χαρακτήρα του δίσκου. 

Γενικά παρατηρούμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι από τα σύγχρονα ελληνικά σχήματα δεν μένει προσκολλημένο σε ένα μουσικό είδους, αλλά σχεδόν όλοι προσπαθούν να βάζουν πολλά και αρκετές φορές ετερόκλητα στοιχεία στις συνθέσεις τους. Σημεία των καιρών ή επιρροή από την πλήρη παγκοσμιοποίηση της μουσικής; Μήπως ήρθε το τέλος της «ταμπέλας»;

Πιστεύω πως για την ποικιλομορφία της σύγχρονης εγχώριας μουσικής ευθύνεται η μεγάλη ποικιλία δημοτικής και παραδοσιακής μουσικής που υπάρχει στην Ελλάδα, έχουμε κρητικά, νησιώτικα, θρακιώτικα, ηπειρωτικα, ποντιακά, σμυρνέικα και ένα σωρό άλλα ακούσματα τα οποία υπάρχουν γύρω μας και επηρεάζουν τους μουσικούς λειτουργώντας είτε σαν ελκτικά είτε σαν απωθητικά σημεία. Υπάρχει εξαρχής ένα ποικιλόμορφο μουσικό στρώμα μέσα στο πολιτισμικό μας πλαίσιο. Εύφορο έδαφος για πειραματισμούς. 

Ένας άλλος παράγοντας ίσως να είναι και η οικονομική κρίση που περάσαμε. Όταν δεν υπάρχει ακριβώς κάποια βιομηχανία και κάποια εμπορική προοπτική για τους μουσικούς, δεν υπάρχει και σαφής λόγος για να κινηθούν μέσα στα καλούπια και τις συνταγές. Κάνει ο καθένας ότι του έρθει και προκύπτουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. 

Σίγουρα και η αυξημένη προσβασιμότητα στην πληροφορία παίζει ρόλο στο θέμα. Πλέον υπάρχουν ένα σωρό τρόποι να ψάχνεις μουσική, μέσα και έξω από το κυρίαρχο ρεύμα.  

Οι ταμπέλες ήταν πάντοτε χρήσιμες για το εμπόριο. Δεν νομίζω να φύγουν. Ίσως απλά αλλάξει το τι γράφουνε πάνω. 

Τα  προηγούμενα χρόνια είδαμε μια πολύ μεγάλη έκρηξη καλλιτεχνικής δημιουργίας στη χώρα, εν πολλοίς απόρροια της μεγάλης κρίσης που ζήσαμε. Πιστεύεις ότι η δυστοπία που βιώνουμε και η νέα σοβαρότατη κρίση που μας χτυπάει την πόρτα θα  αποτελέσει ξανά εφαλτήριο για την εμφάνιση νέων σχημάτων; Μήπως οι συνθήκες είναι διαφορετικές και ίσως θα πρέπει να περιμένουμε κάτι που επίσης θα είναι διαφορετικό από τα «τετριμμένα»;     

Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε σε μία “τετριμμένη” εποχή. Η τέχνη είναι απαραίτητη σε τέτοιες περιόδους μεγάλων αλλαγών γιατί μας βοηθά να επεξεργαστούμε και να κατανοήσουμε το περιβάλλον και την νέα συνθήκη του στο επίπεδο των αισθήσεων.  Κάθε χτύπημα στην πόρτα θα αποτελεί εφαλτήριο!

Τελικά είσαι ρομπότ ή λύκος;

Είμαι Αργώ 

Ποιος, ποια, τι ζει μέσα σου;

Μέσα μου ζει ένα πλάσμα με φωνή 

Του χαρίζω ψυχή και σώμα

Να μιλάει με στόμα και να ζει ζωή

Και ποια είναι, λοιπόν τα σχέδια και τα  όνειρα των Uncensored;  Ιδιαίτερα μέσα στη δυστοπία των τελευταίων μηνών;

Αυτή την στιγμή, ως Uncensored, τα σχέδια είναι λίγα και τα όνειρα λιγότερα. Το τριτοτέταρτο κύμα του covid (έχω χάσει πια το μέτρημα)  μας βρίσκει σε διαφορετικές πόλεις και αυτό εμποδίζει περεταίρω τους σχεδιασμούς. Σίγουρα ανυπομονούμε να ξαναπαίξουμε live!  Έχουμε ιδέες και υλικό που σιγοβράζει.