Καθοριστική χώρα η Γερμανία. Πρώτα για την Ευρωπαϊκή Ενωση, που είναι η… μεγάλη κυρία της, τη λένε και «ατμομηχανή» της. Και, μετά, για την ευρύτερη Ευρώπη και για τον κόσμο όλο. Μεγάλη δύναμη, ανθηρή οικονομία, υψηλοί δείκτες ανάπτυξης, βιομηχανία ποιότητας, εξαγωγικό εμπόριο, αλλά και από εμπόριο όπλων δεν υστερεί η κυρία. Ολο και κάνει και τα «δωράκια» της, ανεβάζει ταχύτητες με «μίζες», έχει Siemens και άλλα αγαθά, παράγει Σόιμπλε που τρίζουν δόντια και πειθαρχούν «τζαναμπέτες» μικρούς, που τους φέρνουν (μας φέρνουν) στα μέτρα τους.
Χώρα, εν ολίγοις, που έχει την άνεση να «σφαλιαρίζει», ακόμα και άδικα, χωρίς καν την ηθική υποχρέωση της (μιας) συγγνώμης ή να οφείλει πολεμικές αποζημιώσεις και να κάνει τον… Γερμανό. Μεγάλη χώρα πάει να πει και μεγάλη δύναμη. Επόμενο να απασχολούν και οι εκλογές της. Κάτι να δείχνουν, κάτι να σηματοδοτούν τα αποτελέσματά τους. Εκτός από τα ορατά ποσοστά, αλλά κυρίως μέσα από αυτά τα ποσοστά και τη διασπορά τους. Μέχρι να δούμε, πότε αυτά τα ποσοστά και με ποιες συνθέσεις θα φτιάξουν κυβέρνηση «Φανάρι» (προς τ’ αριστερά), «Τζαμάικα» (κεντροδεξιά) ή τον γνωστό, κυβερνήσαντα ήδη, «Μεγάλο Συνασπισμό» των δυο πρώτων κομμάτων.
Αυτά λοιπόν τα ποσοστά, ο πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός που τους πάει είναι, νομίζω, «μικρομέγαλα». Μεγάλα, τόσο που να μην παίρνεις θάρρος, μικρά που να μη μελαγχολείς (πλην, ίσως, των Χριστιανοδημοκρατών, αλλά, εδώ που τα λέμε, κυβέρνησαν, έστω συνεργασιακά, καμιά εικοσαετία). Που αποτυπώνουν, πιστεύω, ένα εκλογικό σώμα σε στάση… ημιανάπαυσης, μετά από κόπωση διαρκείας, από την οικονομική κρίση και τον κορονοϊό, που, για την ώρα, επιθυμεί σταθερότητα και ασφάλεια και… ας περιμένουν υψιπετή οράματα και ευγενείς προσδοκίες. Αυτός είναι, νομίζω, και ο κοινός ευρωπαϊκός προσανατολισμός σήμερα: ότι το αύριο μπορεί να περιμένει ακόμα λίγο…
