Το θέατρο δεν υπάρχει χωρίς το παρόν

Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα ο Ανδρέας Φλουράκης απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.

● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;

Υπάρχουν αυτές οι δύο διαφορετικές εκδοχές, ότι ο άνθρωπος είναι στο βάθος πάντα ο ίδιος και ότι ο άνθρωπος διαρκώς μεταβάλλεται. Ηθελημένα ή μη, ακολουθούμε μία από αυτές τις δύο μεγάλες παραδόσεις, την κλασικότερη ή τη νεότερη. Θα προτιμήσω τη νεότερη.

● Εκτός από τη λογοτεχνία και το θέατρο, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;

Το ενδιαφέρουν μου για την καθημερινότητα, τις κοινωνίες, τις σχέσεις εξουσίας και το αρχαιότερο υλικό.

● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;

Ιδίως στη θεατρική γραφή η ταχύτητα της έκδοσης συχνά συνδέεται και με τις παραστάσεις. Οταν ένα βιβλίο μου πηγαίνει στον εκδότη έχει κλείσει εν πολλοίς η συγγραφική μου σχέση με αυτό. Εχω κάποια κείμενα που ακόμα νιώθω πως χρειάζομαι να περάσω κι άλλο χρόνο μαζί τους και μένουν ως αρχεία στον υπολογιστή μου.

● Τρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν, στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου.

Το «Λευκό Ξενοδοχείο» του Ντ. Μ. Τόμας, το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μίλερ και τα «Ποιήματα» (1980-1998) του Μίλτου Σαχτούρη.

● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;

Δεν είχα την τύχη να λάβω αρνητικές κριτικές που με βοήθησαν. Εχω υπομειδιάσει ασφαλώς με θετικές κριτικές. Συνήθως διαβάζω ό,τι γράφεται για τη δουλειά μου μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, σκανάρω τις λέξεις και καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται, με εξαίρεση λίγες κριτικές που τις βρήκα ουσιαστικές και ενδιαφέρουσες, γραμμένες από ανθρώπους καλλιεργημένους, χωρίς συμπλέγματα και δημοσιογραφικές, πολιτικές ή κοινωνικές εξαρτήσεις.

● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος ή νεότερος Ελληνας συγγραφέας που σας έλκει η γραφή του;

Ολο και περισσότερο τελευταία θαυμάζω και απολαμβάνω στα εργαστήρια θεατρικής γραφής τα κείμενα των μαθητών μου.

● Σήμερα υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;

Υπάρχουν. Εχουν γίνει και πολλές καινούργιες συντροφιές νεαρότερων ανθρώπων που διευκολύνονται από τη διαδικτυακή επικοινωνία. Δεν χρειάζεται πλέον να συγκεντρώνεσαι σε ένα φιλολογικό καφενείο του εικοστού αιώνα, όπως συνηθίζαμε να κάνουμε για χρόνια στο πατάρι του «Κοραή» κι αλλού συζητώντας με τόσους ωραίους ανθρώπους για ποίηση και τέχνη.

● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας εκτός συνόρων είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;

Γιατί δεν υπάρχει σοβαρή θεσμική προσπάθεια για μετάφραση και προβολή της. Ας ελπίσουμε ότι οι νέες γενιές θα έχουν μεγαλύτερες δεξιότητες για τη δημιουργία δικών τους συλλογικών οργάνων προβολής του έργου τους σε ευρύτερη κλίμακα.

● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;

Δεν θα μπορούσαν να μην το κάνουν. Το θέατρο, από πολλές πλευρές, δεν υπάρχει χωρίς το παρόν.

● Σας απασχολεί αν μετά θάνατον θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;

Μακάρι μετά θάνατον να συνεχίσουν να γίνονται έργα μου και να διαβάζονται κείμενά μου, το αν θα θυμούνται ή όχι τον συγγραφέα τους λίγο με απασχολεί.

Ο Ανδρέας Φλουράκης είναι θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθετεί και γράφει ποίηση. Το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα «Το Σώμα» κυκλοφόρησε το 1997, ενώ η πρώτη παρουσίαση έργου του έγινε το 2001 στο θέατρο «Αμόρε». Ως σήμερα έχουν παρασταθεί περισσότερα από είκοσι πέντε έργα του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κι έχουν εκδοθεί έξι ποιητικές συλλογές του. Από την Κάπα εκδοτική μόλις κυκλοφόρησε το θεατρικό του «Μια χώρα Δύο αιώνες μετά» και το ποιητικό «Δεύτερο Καλοκαίρι».