Μόνο αυτό ίσως έλειπε για να συμπληρωθεί το σκηνικό μιας εθνικής καταστροφής. Οπως κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος ξέσπασαν μεγάλες πυρκαγιές στα δάση στα βόρεια του Λιβάνου.
Εν μέσω κλιματικής αλλαγής, καύσωνα, ισχυρών ανέμων και ενός διαλυμένου κράτους, οι φωτιές μαίνονταν χθες για δεύτερη ημέρα ανεξέλεγκτες, μετρώντας δύο νεκρούς –ο ένας 15χρονος, που βοηθούσε στο έργο της κατάσβεσης– και πάνω από οκτώ τραυματίες. Οι φλόγες είχαν αρχίσει, εν τω μεταξύ, να πλησιάζουν κατοικημένες περιοχές, που εγκατέλειψαν έντρομοι οι κάτοικοί τους, ενώ επεκτάθηκαν στη γειτονική Συρία.
Ο καταστροφικός χειρισμός των πυρκαγιών του 2019 είχε γίνει «θρυαλλίδα» για μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, μέσα σε κλίμα συσσωρευμένης λαϊκής οργής κατά της διεφθαρμένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας. Φέτος πάντως –καθώς μάλιστα πλησιάζει η πρώτη «μαύρη» επέτειος από τη φονική έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, για την οποία κανείς δεν έχει ακόμη λογοδοτήσει– δεν χρειάζεται καμία νέα αφορμή για να βγάλει τους Λιβανέζους στους δρόμους. Εκεί βρίσκονται ήδη, ωθούμενοι από τη διογκούμενη αγανάκτηση για τον «κατήφορο» της χώρας, που κάποτε χαρακτηριζόταν «η Ελβετία της Μέσης Ανατολής» και εδώ και μήνες πια βυθίζεται στην κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία.
Υπό το βάρος διεθνών πιέσεων –πρωτίστως της πρώην αποικιοκρατικής Γαλλίας– και καθώς η κατάσταση έχει ξεπεράσει προ πολλού το οριακό σημείο, η πολιτική ελίτ δείχνει πια να κινητοποιείται. Πλην όμως σέρνοντας τα πόδια της και προς νέες οδυνηρές για τους φτωχοποιημένους πολίτες κατευθύνσεις…
Νέα εντολή
Επειτα από έναν χρόνο εθνικού πένθους και μικροπολιτικών παλινωδιών, ο Λίβανος απέκτησε από τη Δευτέρα τον τρίτο κατά σειρά εντολοδόχο πρωθυπουργό από τον περασμένο «Αύγουστο του θανάτου». Πρόκειται για έναν γνωστό από τα παλιά, νυν βουλευτή και δις πρώην πρωθυπουργό (2005, 2011), πολιτικό και κροίσο: τον 65χρονο σουνίτη Νατζίμπ Μικάτι. Τον πλουσιότερο άνθρωπο στον Λίβανο έσπευσαν να στηρίξουν τα σουνιτικά κόμματα και η σιιτική Χεζμπολάχ, ενώ φαίνεται να έχει ήδη τις «ευλογίες» της Δύσης.
«Δεν έχω κάποιο μαγικό ραβδί και δεν μπορώ να κάνω θαύματα. Εχω, όμως, μελετήσει για κάποιο διάστημα την κατάσταση και έχω διεθνείς εγγυήσεις», τόνισε ο ίδιος, αμέσως αφότου έλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Δεσμεύτηκε, δε, να εφαρμόσει το γαλλικό σχέδιο για τη διάσωση της χώρας. Ητοι κυβέρνηση τεχνοκρατών, σκληρές μεταρρυθμίσεις, αθρόες ιδιωτικοποιήσεις και προσφυγή στο ΔΝΤ για την πικρή «σωτηρία» μιας χώρας όπου το εθνικό νόμισμα έχει χάσει μέσα σε έναν χρόνο το 90% της αξίας του. Ο μισός και πλέον πληθυσμός ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Και οι δραματικές ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα πιστοποιούν την ανθρωπιστική καταστροφή. Καθώς εν τω μεταξύ η Βηρυτός ετοιμάζεται για την πρώτη επέτειο από τον προαναγγελθέντα –λόγω εγκληματικής πολιτικής αμέλειας– όλεθρο της 4ης του περσινού Αυγούστου και θεωρείται βέβαιη η έκρηξη της λαϊκής οργής για το διαρκές κουκούλωμα των ευθυνών, πολιτικοί ιθύνοντες σπεύδουν τώρα σε ρόλο «πυροσβέστη».
«Προτεραιότητα του κοινοβουλίου ήταν και παραμένει η συνεργασία με τη Δικαιοσύνη», ανέφερε χθες ο σιίτης πρόεδρος της Βουλής, Ναμπίχ Μπέρι, τονίζοντας ότι το σώμα είναι έτοιμο να προχωρήσει στην άρση της ασυλίας των βουλευτών. Ζητούμενο, πρόσθεσε, είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος των ανακρίσεων για την περσινή καταστροφή. Παρέλειψε, ωστόσο, να διευκρινίσει πότε ακριβώς θα γίνει αυτό…
