ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιάννης Σεφεριάδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η κυρία Ξένη, περίπου στα 80 της χρόνια, θα αποκτούσε για δεύτερη φορά στη ζωή της το περασμένο Σάββατο μια θέση σε σφαίρα επικαιρότητας. Ούτε τώρα με όνομα, αλλά πάλι σαν νούμερο.

Η πρώτη φορά ήταν μια μέρα του περασμένου Φλεβάρη όταν καταμετρήθηκε ως ένα από τα χιλιάδες ημερήσια κρούσματα του νέου κορονοϊού στην αριθμητική τηλεοπτική τελετουργία των 18:00. «Τις μπαμπόγριες σαν και μένα μας δίνουν στρογγυλούς αριθμούς».

Η δεύτερη φορά ήταν το περασμένο Σάββατο. Αυτή, ως μια από τους κατοίκους της Ζήρειας Αχαΐας, που εκκένωναν το χωριό λόγω της πυρκαγιάς.

Σε μια από τις λιγοστές φορές που άφησε την αυλή της τα τελευταία χρόνια, όπως εκατοντάδες άλλοι που έτρεχαν να σωθούν από φωτιά μαινόμενη, με τον γιο της, τη νύφη και τα εγγόνια της πήραν ό,τι πρόλαβαν από το σπίτι και φύγαν χιλιόμετρα μακριά, στα Σελιανίτικα.

Χωρίς λογαριασμούς σε κόσμο ψηφιακό, κόσμο άνυδρο με μόνιμα λυσσασμένο άνεμο, το τηλέφωνό της μετά από πολύ καιρό θα χτυπούσε αδιάκοπα.

«Είστε καλά;», «Προλάβατε να φύγετε;», «Το σπίτι σώθηκε;», «Οι ελιές, οι σταφίδες, γλίτωσαν;», «Εχετε ρεύμα εσείς; Το νερό ήρθε;»

Με ένα χαμόγελο κρυφό θα απολάμβανε την ξεχασμένη έγνοια που επέστρεφε σε αυτήν.

Και με χιούμορ, ποτέ ξεχασμένο, θα απαντούσε: «Από πρωτοσέλινο πρωτοσέλιδο γίναμε». «Αυτό το ρώσικο, το μεγάλο το αεροπλάνο, το πυροσβεστικό, το είδες; Αυτό ρίχνει πολύ νερό. Ρώσικο ε. Είδες. Κατά τ’ άλλα, δεν τους θέλαμε αυτούς;»

Η αυλή της θα έμενε άθικτη. Ο άνεμος έστρεψε τη φωτιά στην απέναντι πλαγιά, καίγοντας σπίτια, καλλιέργειες, κατεβαίνοντας στη θάλασσα στο Λαμπίρι.

Το επόμενο χάραμα, η ομίχλη καπνού κάλυπτε σαν σύννεφο φθινοπώρου τη θάλασσα, με τα μισοκαμένα κυπαρίσσια, τις καψαλισμένες ελιές να φαίνεται να αρχίζουν ήδη να μετρούν πόσα υγρά τούς έμειναν στους κορμούς, σε μια αρχή πορείας αναγέννησης.

Η κυρία Ξένη θα επιστρέψει αύριο ξανά στην αυλή της. Σβήνοντας το καντηλάκι στο ξωκλήσι της Αγίας Επίκαιρης, θα περιμένει όπως όλοι οι κάτοικοι του χωριού η στάχτη να γίνει λίπασμα, τα πρωτοβρόχια να βοηθήσουν τις ελιές, τις σταφίδες.

«Καλό καλοκαίρι, παλιόπαιδο. Να προσέχεις τώρα που μας φεύγεις». Κυρία Ξένη, καλό καλοκαίρι και σε εσάς.