Οι συνομιλίες Ιράν και Σαουδικής Αραβίας που άρχισαν στο Ιράκ και συνεχίζονται στο Ομάν καταγράφονται από αξιωματούχους των δύο πλευρών ως εποικοδομητικές.
Και όχι μόνον, καθώς ο διάλογος Ριάντ-Τεχεράνης προβάλλει στεγανός και ανεπηρέαστος τόσο από τα προβλήματα της διαπραγμάτευσης για την επιστροφή των ΗΠΑ στη συμφωνία του 2015 όσο και από τον πόλεμο των θερμών επεισοδίων μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του Ισραήλ.
Το περίγραμμα μιας εγκάρδιας συνεννόησης Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, σύμφωνα με όσα διαρρέουν από τις συνομιλίες, φαίνεται να έχει σημεία αναφοράς την απόσυρση της Σαουδικής Αραβίας από την Υεμένη και τη μείωση της παρουσίας του Ιράν στη Συρία.
Με δεδομένη τη στενή προνομιακή σχέση του Ριάντ τόσο με την Ουάσινγκτον όσο και με το Τελ Αβίβ αλλά και μια σειρά αραβικές χώρες, όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, η δυναμική πλήρους εξομάλυνσης των σχέσεων Ιράν-Σαουδικής Αραβίας αναδεικνύεται σε καταλύτη στρατηγικών περιφερειακών ανακατατάξεων.
Για πρώτη φορά μετά την ανατροπή του σάχη στις αρχές του 1979 διαφαίνεται στον ορίζοντα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής μια ρεαλιστική προοπτική ειρηνικής συνύπαρξης του σιιτικού με το σουνιτικό Ισλάμ, μια δυναμική που θα έχει άμεσες σταθεροποιητικές συνέπειες και επιπτώσεις τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία.
Ενδεικτικό των υψηλών προσδοκιών της Ουάσινγκτον για συνολική εκκαθάριση των διμερών εκκρεμοτήτων με την Τεχεράνη είναι οι δηλώσεις Μπλίνκεν που, ενώ επιρρίπτουν την ευθύνη στο Ιράν για την επίθεση εναντίον πλοίου Ισραηλινών και προαναγγέλλουν συνολική απάντηση, διευκρινίζουν προληπτικά ότι δεν εμπλέκεται στο επεισόδιο ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Ραΐσι καθώς δεν έχει ακόμη αναλάβει τα καθήκοντά του.
Αν Ιράν και Σαουδική Αραβία, αρχής γενομένης από την Υεμένη και τη Συρία, αναδειχθούν συνεγγυητές μιας συνολικής σταθεροποίησης αύριο στο Ιράκ και στη Συρία και μεθαύριο στον Λίβανο, είναι φανερό ότι η νέα κυβέρνηση του Ισραήλ θα κληθεί να αναπροσαρμόσει την εθνική στρατηγική της λαμβάνοντας υπόψη τα νέα περιφερειακή δεδομένα.
Μια γέφυρα συνεργασίας ανάμεσα στις δύο ακτές του Κόλπου συρρικνώνει αποφασιστικά, αν δεν εκμηδενίζει πλήρως, τα όποια περιθώρια παρέμβασης και ελιγμών της Τουρκίας του Ερντογάν από τη Συρία και το Ιράκ μέχρι και τη Λιβύη.
