Ο Γιάννης Καραμάνος, το νευρικό παιδί του χάντμπολ, έφυγε από κοντά μας, διέλυσε την ομάδα των παλιόφιλων που είχαν να θυμούνται και να γελούν με τις επιδόσεις τους, με τις άδικες φάσεις, με τις παράλογες διαιτησίες που τώρα πια ήξεραν πως δεν ήταν και τόσο παράλογες, με τις φάρσες, τους έρωτές τους και τα ξενύχτια τους μετά παγωτού στη «Χαρά».
Ο Γιάννης, γεννημένος το 1955, ξεκίνησε από τον Σπόρτιγκ παίζοντας βόλεϊ, μετά ο «πατριάρχης» Δανήλος έστησε την πρώτη ομάδα χάντμπολ του Ιωνικού και από τους πρώτους που πήρε κοντά του ήταν ο Καραμάνος, όχι πάντως για την ταχύτητά του ή καμιά φοβιστική σωματοδομή, αλλά για το μυαλό του, την αντίληψή του… Το νεύρο το ίδιο… Για τους ίδιους λόγους έπαιξε και στην Εθνική.
Ο Γιάννης έφυγε… Μπορεί και να θύμωσε…
Αύριο το πρωί στις 10.00, δεν θα πάμε στη «Χαρά» ούτε στα… Φιλαδέλφεια, αλλά στον Ασπρόπυργο, στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, να χαιρετίσουμε τον φίλο μας, τον συναθλητή μας, να σταθούμε δίπλα στον Γρηγόρη και τον Τάσο, τα παιδιά του, δίπλα στην Έφη. Να του πούμε θυμωμένοι «αντίο».
