Κι εκεί που η Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής έψαχνε ακόμα έναν λόγο για να περιορίσει κι άλλο τα ελάχιστα δικαιώματα που απομένουν στους κρατούμενους, με μια γνωμοδότησή του ο Αρειος Πάγος, έστω και σε ένα κάπως δευτερεύον θέμα, αποφάνθηκε ότι ένας κρατούμενος μπορεί να παίρνει τακτική άδεια ακόμα κι αν υπάρχει σε βάρος του κάποια επιπλέον ποινική εκκρεμότητα.
Ο Αρειος Πάγος και συγκεκριμένα ο εισαγγελέας Ι. Προβατάρης δεν έκανε τίποτε παραπάνω από το να διαβάσει τον νόμο για τις άδειες που ασφαλώς είναι ξεκάθαρος, άσχετα αν τόσο συχνά παρακάμπτεται από τη σημερινή πολιτική ηγεσία που ελέγχει πλήρως τις αρμόδιες υπηρεσίες, όπως η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών κ.λπ.
Σύμφωνα με το ιστολόγιο dikastiko.gr, που πληροφορείται από πρώτο χέρι τις αποφάσεις, ο αντεισαγγελέας επισημαίνει: «Εν κατακλείδι η γνώμη μου είναι ότι η εκκρεμότητα της ποινικής διαδικασίας, για την οποία ο κατάδικος εκτίει ποινή, δεν εμπίπτει στην περίπτωση 2 της πρώτης παραγράφου του άρθρου 55 Σωφρονιστικού Κώδικα και δεν συνιστά διακωλυτικό παράγοντα χορηγήσεως τακτικής αδείας, εφ’ όσον (εννοείται) συνυπάρχουν οι υπό του νόμου τασσόμενες τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις».
Ο νόμος για τις άδειες των κρατουμένων είναι σαφής και προβλέπει να έχει εκτιθεί ποινή 1/10 σε περιπτώσεις φυλάκισης, 1/5 σε περιπτώσεις κάθειρξης 10 ετών, 3/10 σε περιπτώσεις κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια και 10 χρόνια πραγματικής έκτισης για τους ισοβίτες.
Μεταξύ άλλων, ο νόμος προβλέπει ότι παρέχεται τακτική άδεια: 1. Αν στον κατάδικο έχουν επιβληθεί περισσότερες στερητικές της ελευθερίας ποινές και δεν έχει γίνει προσμέτρησή τους σε μία συνολική ποινή […] λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των επί μέρους ποινών 2. Αν δεν εκκρεμεί κατά του καταδίκου ποινική διαδικασία για αξιόποινη πράξη που ενέχει πράξεις βίας ή απειλής βίας 3. Οταν εκτιμάται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων 4. Οταν δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής.
Φυσικά αυτό δεν εμποδίζει τη σημερινή πολιτική ηγεσία να στερεί κατά βούληση την άδεια σε «ειδικούς» κρατούμενους που πληρούν τις τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις. Αυτό το διεθνώς αναγνωρισμένο ευεργετικό μέτρο, με το οποίο όχι μόνο περιορίζεται η ένταση στα σωφρονιστικά καταστήματα αλλά αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για τους κρατούμενους στην πορεία της επανένταξης και του σωφρονισμού, στην Ελλάδα του επιτελικού κράτους περιορίστηκε δραστικά και ειδικά μετά το βολικό πρόσχημα της πανδημίας. Ολες ωστόσο οι εκθέσεις αποδεικνύουν ότι το ποσοστό των παραβιάσεων αδειών είναι ελάχιστο σε σχέση με τα οφέλη.
Δυστυχώς όμως καμία γνωμοδότηση δεν είναι αρκετή για να αποφασίσει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη Χρυσοχοΐδη – Νικολάου ότι έχουν ισότιμο δικαίωμα στη ζωή και στην ελπίδα οι κρατούμενοι που πληρούν όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις.
