Η βία εναντίον προσφύγων και μεταναστών και οι καταναγκαστικές επιστροφές αποτελούν μια ντε φάκτο πολιτική συνόρων, λέει η Διεθνής Αμνηστία, τεκμηριώνοντάς το στην έρευνα που δημοσιεύει σήμερα και αποκαλύπτει νέα ευρήματα βασανισμών, κακομεταχείρισης και παράνομων επαναπροωθήσεων στην Τουρκία.
Η νέα έκθεση «Ελλάδα: βία, ψέματα και επαναπροωθήσεις» εστιάζει στην πρακτική των παράνομων επαναπροωθήσεων που πραγματοποιούν οι ελληνικές αρχές διά θαλάσσης και ξηράς, κυρίως στην περιοχή του Εβρου μετά το μονομερές άνοιγμα των συνόρων από την Τουρκία, τεκμηριώνοντας περιστατικά που συνέβησαν στον απόηχο αυτού του επεισοδίου και μέχρι τον περσινό Δεκέμβριο και «αποδεικνύοντας ότι οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα σύνορα της Ελλάδας συνεχίζονται και έχουν γίνει εδραιωμένη πρακτική».
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι άνθρωποι από τους οποίους πήρε συνεντεύξεις η διεθνής οργάνωση παρατηρούν ότι επαναπροωθήθηκαν από περιοχές στις οποίες η Frontex διατηρεί σημαντικό αριθμό προσωπικού, με αποτέλεσμα «η υπηρεσία να μην μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν γνώριζε τις παραβιάσεις τις οποίες τόσο εμείς όσο και πολλοί άλλοι έχουν τεκμηριώσει. Η Frontex είναι υποχρεωμένη να αποτρέπει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και αν δεν μπορούν να το πράξουν αποτελεσματικά, οφείλουν να αποχωρήσουν ή να αναστείλουν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα» δήλωσε η Adriana Tidona, ερευνήτρια για τη μετανάστευση στη Διεθνή Αμνηστία.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που αναφέρονται στην έρευνα, υπάρχουν άνθρωποι που συνελήφθησαν και κρατήθηκαν μέχρι και 700 χλμ. μακριά από τα σύνορα προτού μεταφερθούν και επιστραφούν με συνοπτικές διαδικασίες στα χερσαία σύνορα με την Τουρκία, κατά παράβαση των υποχρεώσεων τόσο από το ενωσιακό όσο και από το διεθνές δίκαιο.
Παράνομες επιχειρήσεις στις οποίες, σύμφωνα με την ερευνήτρια, εμπλέκονται πολλές όψεις των ενόπλων δυνάμεων των ελληνικών αρχών, λόγω και της οργάνωσης που απαιτείται για την εκτέλεση αυτών των επιστροφών. Οι μαρτυρίες έκαναν λόγο για τη συμμετοχή ενστόλων αλλά και ανθρώπων με πολιτικά σε αυτές τις επιχειρήσεις, για ανεπίσημα κέντρα κράτησης και ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο βίας που περιλάμβανε χτυπήματα με μπαστούνια ή κλομπ, κλοτσιές, γροθιές, που συχνά είχαν αποτέλεσμα σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ δεν έλειπε και η ταπείνωση του σωματικού ελέγχου με εκγύμνωση, μερικές φορές μπροστά στα μάτια γυναικών και ανδρών.
Η έκθεση βασίζεται σε συνομιλίες με 16 άτομα, τα οποία υπέστησαν 21 επαναπροωθήσεις, ενώ με βάση τις μαρτυρίες τους αυτές οι παράνομες επιχειρήσεις εκτιμάται ότι αφορούν περίπου 1.000 άτομα. Οι μαρτυρίες περιλαμβάνουν επιστροφές ατόμων, πολλές φορές ακόμη και αυτών που είχαν αιτηθεί άσυλο και συνελήφθησαν στην ενδοχώρα, την εγκατάλειψή τους σε νησίδες καταμεσής του Εβρου και πολλά άλλα. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, «το επίπεδο οργάνωσης που απαιτείται για να εκτελεστούν αυτές οι επαναπροωθήσεις δείχνει πόσο μακριά φτάνει η Ελλάδα ώστε να επαναπροωθεί παράνομα ανθρώπους και να το συγκαλύπτει».
