Μια ολόκληρη πόλη ζουζουνίζει αυτές τις μέρες σαν αστόχαστη μέλισσα γύρω από πλαστικό λουλούδι. Εξοργιστικό, ή τουλάχιστον κακόγουστο, δεν είναι το γύρισμα ταινίας με διάσημο ηθοποιό που συμβαίνει τούτες τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, αφόρητο είναι που πάει να επιβληθεί ως ευχάριστη ανάμνηση η οποία θα άξιζε να επαναληφθεί, η λιπαρή φτηνή φιλολογία ντυμένη εθνικός στόχος και δρόμος, λεωφόρος για την επίτευξη μεγαλείων του μέλλοντος.
Δρόμοι του κέντρου και ο Περιφερειακός κλείνουν, χιλιάδες άνθρωποι εγκλωβίζονται σε πολύωρα μποτιλιαρίσματα, αλλά κανένας δεν διαμαρτύρεται. Ραδιόφωνα που είχαν μέχρι πρότινος στο κέντρο του ενδιαφέροντος την κίνηση σιωπούν. Στην πόλη γυρίζεται ταινία με τον Αντόνιο Μπαντέρας και όλοι θαυμάζουν τον… περιφερόμενο επί φορτηγού κατάμαυρο λούτσο, συγγνώμη, το Μπαρακούντα αυτοκίνητο που προπορεύεται πάντα, ακόμη και του πρωταγωνιστή (στο ενδιαφέρον τουλάχιστον των «ρεπορτάζ»).
Ο κύριος περιφερειάρχης, υπερήφανος, με το κατάλληλο στήσιμο -αντάξιο του ηθοποιού στα χειρότερά του-, φωτογραφίζεται και προβαίνει σε μακροσκελείς δηλώσεις, μας έχει ντύσει και στολίσει για να εισέλθουμε εκόντες άκοντες στο σουαρέ «στον παγκόσμιο χάρτη οπτικοακουστικών παραγωγών»!
Για την ώρα καταγραφόμαστε ως ασυναγώνιστοι στην αμετροέπεια. Αν το καλοσκεφτούμε πάντως, μπορούμε να ελπίσουμε ότι ζούμε ήδη σε ένα μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ: πάνωθέ μας, και πολύ περισσότερο μέσα μας, αναβοσβήνει σε όλα τα πιθανά χρωματικά έκδοχα των επιγραφών με νέον εκείνη η ταμπέλα του «Χόλιγουντ».
Από κοντά ένας δήμαρχος Θερμαϊκού με φωτομοντάζ, που παραπέμπει σε αξιοθαύμαστη επίδειξη «λαϊκότροπου» γούστου, επιτομή του κιτς, δείχνει ότι ο ηθοποιός πρωταγωνιστής τον καλεί να κλείσει τους δρόμους κι αυτός, σαν δήμαρχος έτοιμος από καιρό, τους κλείνει. Τέτοια ετοιμότητα περιφερειάρχη και δημάρχου οφείλεται ίσως στην προηγούμενη προϋπηρεσία τους, όταν παράστεκαν στο ντεκόρ, κομπάρσοι τότε, στο πλάι πρώην νομάρχη που υποδυόταν τον Ζορό.
Κανενός δεν δείχνει να του περνάει από το μυαλό να σκεφτεί έστω ότι δεν είναι οι φουσκωμένες σαμπρέλες-φλαμίνγκο που γράφουν «Μαϊάμι», ούτε οι ψευτοφοίνικες το κοινό σημείο της Μηχανιώνας με την άκρια της Καραϊβικής, αλλά η προσφυγιά που κατοικεί πλάι στις αμμουδιές. Λεπτομέρειες. Οπότε, για να τονώσουμε τα αδρά χαρακτηριστικά χρώματα, θα πρόσθετα ότι λείπουν στα καθ’ ημάς οι γκάνγκστερ και οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών όπως τους καταγράφει ο Τζέιμς Ελρόι, αλλά, δεν είμαι σίγουρος ότι μας λείπουν κιόλας. Εκτός αν υπάρξει επίσημη διάψευση…
Βλέποντας τα αλλεπάλληλα «ρεπορτάζ» των γυρισμάτων μπροστά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σκέφτηκα -με το συμπάθιο για πρώτο πρόσωπο- για μια στιγμή να «αναστήσω» τον θρυλικό εξώστη Β’, που μπορούσε να εξακοντίσει στους ουρανούς της τέχνης -της έβδομης εννοώ- ακόμη κι ένα γιουχάισμα, αλλά πήρα πίσω τη σκέψη.
Θα έπρεπε παράλληλα να «αναστήσω» και τον Τάκη Κανελλόπουλο, να τον βάλω δίπλα στο Κρατικό, στο αγαπημένο του «Ντορέ», αλλά ύστερα σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα ίσως να μη γυρίσει πίσω, ας πάει καλύτερα στο Μαϊάμι, δεν θα άντεχα να ξαναδώ πώς τον σκοτώνει η πόλη του, σταγόνα σταγόνα να τον ποτίζει μαράζι μέχρι θανάτου – με αργόσυρτες κινηματογραφικές σεκάνς αγωνίας.
«Οι μουσαφίρηδες»
Αυτοδιορθώνομαι πάραυτα: το μήνυμα ερμήνευσε ανεπανάληπτα προχθές ιδιοκτήτης καφετέριας σε πάρκο μια ανάσα από το «Ντορέ», ο οποίος ξερίζωσε τα υφιστάμενα δέντρα, φύτεψε κοκοφοίνικες και επειδή περρίσεψαν συνειρμοί από το Μαϊάμι αποπειράθηκε -διότι κατεστάλη κατόπιν διαμαρτυριών- να κάνει το παρκάκι και Λας Βέγκας με γύψινα ομοιώματα αρχαιοελληνικού ναού.
Ξέρω ότι ο Παπάζογλου θα έλεγε -όπως σε άλλη αφορμή- «καρντάσι, άσε πρώτα να φύγουν οι μουσαφίρηδες, ύστερα θα τα πούμε», αλλά παρά τα μαθήματα υπομονής που έλαβα παραμένω αμετανόητος, αβάσταχτοι δυστυχώς δεν είναι οι μουσαφιραίοι, είναι η σιωπή που παντρεύτηκαν οι πολυλογάδες οι οποίοι έβριζαν τον Γαβρά για τα 630 χιλιάρικα κας ριμπέιτ -έτσι δεν το λένε στο Χόλιγουντ, συνάδελφοι της διόρθωσης;- και τώρα για τα 4 εκατομμύρια κατεβάζουνε τους λούτσους μαϊάμι -συγγνώμη, τα μπαρακούντα- αμάσητους.
Και σαν να ακούω τους υψηλόφρονες «τι να μας πεις, καημένε! Θα μας πάει η ταινία σε όλο τον κόσμο, έστω και ενδεδυμένους ντάντηδες. Λίγο σου πέφτει;» Ε, άμα είναι να μας πάει, οπισθοχωρώ, καλό θα είναι, αφού το λέτε, εξάλλου ο Κανελλόπουλος μας πήγε μόνο μέχρι Μόσχα-Βερολίνο-Μαδρίτη.
Κάθομαι και σκέφτομαι μέσα στον πυρωμένο Ιούλιο ότι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε κάνει λάθος που καθόταν μέρες και μέρες περιμένοντας τη σαλονικιώτικη ομίχλη, σε πέντε ταινίες του πρωταγωνιστεί η πόλη, όμως θα φταίει η ζέστη, όχι η κατάσταση, που τα βάζω και μαζί του σήμερα, έχω την εντύπωση ότι μας πήρε όλη την ομίχλη της πόλης, όλα τα φαντάσματα, κάθε σεμνή ομορφιά, θαρρώ ότι έστυψε κάθε καλλιτεχνικό μεγαλείο, τα κλείδωσε στις ταινίες του και μας άφησε ξέπνοους και ανυπεράσπιστους ναυαγούς μπροστά σε κοπάδι από ξετρελαμένα μπαρακούντα του θεάματος.
Και μας υπόσχονται κι άλλη ταινία δράσης στην πόλη. Προσεχώς «κομπάρσοι για πάντα», 35 ευρώ ημερήσιο αντιμίσθιο. Το πολιτικό προσωπικό της πόλης σερβίρει δωρεάν το κοκτέιλ «τζερτζελοχυλός»: γούστο περασμένο στο μπλέντερ της ευτέλειας, τέχνη σοταρισμένη με λάδι βιομηχανίας, πασπαλισμένο κοκορέματα, σερβιρισμένο σε ποτήρι εθνικής εκστρατείας. Προαιρετική η ομπρελίτσα κοκοφοίνικας. Για να αρθεί κάθε αβεβαιότητα ότι δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.
