Εξομολογητικά, μοιράζομαι μαζί σας τη σκέψη μου με ιδιότητες υποψίας, σίγουρα αυτοάμυνας, για τη δίνη της επικαιρότητας που ζούμε… Μήπως φταίει που μεγαλώνω, ίσως τ’ αντανακλαστικά μειώνονται και η ίδια η απουσία αντιστάσεων μεγιστοποιεί επώδυνες πραγματικότητες που, ούτως ή άλλως, συνέβαιναν στο παρελθόν αλλά η νεανική αυταπάρνηση δεν άφηνε τις επιπτώσεις τους να χαράζονται, θαρρείς ανεξίτηλα, στην καρδιά όπως στην εποχή μας; Μόλις διάβηκα μισό αιώνα ζωής, δεν ήρθε δα και το… τέλος του κόσμου, άρα έχω σε εγρήγορση το βλέμμα του ρεπόρτερ και όχι, ακόμη τουλάχιστον, του… αποκαμωμένου απόμαχου!
Χρησιμεύει η ίδια σκέψη και ως βιολογικό επιχείρημα για να ισχυριστώ, λοιπόν, πως δίνω τις σωστές απαντήσεις σε ερωτήματα όπως αν «κρούσματα προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας συνέβαιναν πάντα με την ίδια ή, έστω, ανάλογη συχνότητα». Απλά, στις ψηφιακές μέρες μας (τι χυδαίος προσδιορισμός τους, αλήθεια!) η δυνατότητα άμεσης δημοσιοποίησής τους γεννά την εντύπωση πως ζούμε σε πρωτόγνωρη έξαρσή τους… Κι αυτό, εκ μέρους μου, δεν είναι φοβία ή συντηρητισμός μουσειακού επιπέδου…
Κάνω κατάδυση στο αρχείο, ανακαλώ τη μνήμη και την εμπειρία ικανού αριθμού ετερόκλητων προσώπων μεγαλύτερων ηλικιών, η απάντηση συνάδει με τη δική μου αίσθηση: Η τάση-ευκολία παραβίασης του άλλου, αν και πάντα συνιστούσε κρούσμα, συνηθέστερα κλειστών κοινωνιών, είναι μεγιστοποιημένη στις μέρες μας! Ανεξάρτητα από την ευχέρεια γνωστοποίησής της… Ζούμε, λοιπόν, σ’ εποχή που βεβαιότητες κλονίζονται συχνότερα! Δεν χρειάζεται πανικός, η τοξικότητά του συμπράττει με κάθε κακό… Η παρανόηση της έννοιας «αγάπη» χρήζει προσωπικής ανασύστασης! Δύσκολο εγχείρημα όταν βλέπεις τόσους και τόσους να αναζητούν καρπούς απ’ τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης σε βασίλειο αιμοχαρούς δημαγωγίας…
