Τα φόρτωσαν –και συνεχίζουν να τα φορτώνουν– όλα στον κορονοϊό, όπως «στον… κόκορα». Τη μια ο «κόφτης» στα πανεπιστήμια (μετά την αστυνομία αυτός). Την άλλη το οργανωμένο έγκλημα που… ξέφυγε από το δόγμα «Νόμος και τάξη», βάλε και τις παιδικές «συμμορίες» στις συνοικίες, που για την ώρα δεν φαίνεται να ανησυχούν και κανένα! Την παράλλη η απασχόληση και τα «απαράγραπτα» εργατικά δικαιώματα που πάνε προς παραγραφή…
Ούτε παραμέτρους συνεξετάζουν ούτε συγκυρίες ούτε επιπτώσεις από την ασφάλεια (τη λένε και προστασία) του πολίτη, την υγεία του, την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μηχανικά μοντέλα μόνο και «καλούπια», κι αν δεν χωράει το σώμα στο κουστούμι, δεν αλλάζουμε το κουστούμι, κόβουμε κάνα πόδι ή κάνα χέρι.
Ηθελα να ’ξερα, με τον «κόφτη» της Κεραμέως στα ΑΕΙ, πού θα πάνε και ποιο μέλλον θα έχουν οι 20-25.000 αποτυχόντες; Κι αν κάτι τέτοιο θα σημάνει –στο απώτερο μέλλον βέβαια– αναβάθμιση της παιδείας, όπως υποστηρίζουν στην κυβέρνηση, δεν ξέρω ποια τύχη περιμένει –στο εγγύτατο μέλλον– 20-25.000 νέους ανθρώπους, με πρόσθετο μειονέκτημα το (βαρύτατο!) αίσθημα της αποτυχίας. Πώς θα διαχειριστεί τόσο μεγάλους (επισφαλείς) πληθυσμούς η ελληνική κοινωνία και τι κραδασμούς θα υποστεί προκειμένου να τους απορροφήσει και να τους εντάξει;
Τι ετοιμάζουν αυτοί οι νόμοι; Ανέργους, διά πάσαν χρήσιν; Χύδην «περιθώριο» έτοιμο να «διαπραγματευτεί» εκ του μηδενός; Ή μήπως το επόμενο –μετά τα μνημόνια– μεταναστευτικό κύμα νέων, να μείνουμε στη χώρα εμείς κι εμείς, με υπερωρίες στα καφενεία; Πότε τα σκέφτηκαν αυτά; Τη ζημιά που θα προκαλέσουν οι «τολμηρές» τους αποφάσεις και οι «άτεγκτοι» νόμοι των ποικίλων αποκλεισμών. Τι έχει να βρει συσσωρευμένο μπροστά της η αυριανή Ελλάδα, η επόμενη κυβέρνηση να επιλύσει, να ξαναβάλει τα πράγματα σε κάποιο δρόμο! Τι περιμένουνε στην αγορά συναθροισμένοι… εκεί στην αντιπολίτευση;
