Μια απέραντη χώρα η Ελλάδα κι αυτό το καλοκαίρι. Εκατομμύρια φωτογραφίες αναρτώνται, με πανέμορφες ακρογιαλιές και μοναδικά τοπία, ένας φυσικός πλούτος που σου κόβει την ανάσα.
Από την άλλη, παράπονα από παντού και προβλήματα. Οχι τίποτα περίεργο, τα συνηθισμένα. Μόλυνση, σκουπίδια, αυθαιρεσίες, μια χώρα που νομίζεις ότι εισβάλλει δεκαετίες τώρα μέσα στη φύση χάριν της τουριστικής ανάπτυξης, της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας και του εξοχικού, της -με κάθε μέσο και σκοπό- εκμετάλλευσης ακόμα και του τελευταίου κόκκου άμμου. Χιλιάδες οικισμοί κατοικιών, συχνά χωρίς άδειες, «εκτός σχεδίου», αλλά και εκτός πολεοδομικής λογικής πιο συχνά, που ζητάνε ακόμα περισσότερο νερό και ρεύμα, δρόμους, αποκομιδή απορριμμάτων και νέες χρήσεις γης.
Απέραντη χώρα είπαμε, αλλά χωράνε όλοι και όλα σε αυτόν τον τόπο; Μπορούν να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα; Φτάνει π.χ. το νερό για όλες τις καλοκαιρινές χρήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ντόπιων και τουριστών μέσα σε τρεις μήνες; Μπορούν όλοι να τα κάνουν όλα, όποτε θέλουν και όπου θέλουν, στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης και της αναψυχής; Και πώς θα συνεννοηθούμε όλοι και όλες μαζί και ταυτόχρονα, από μεγάλους επενδυτές και επιχειρηματίες μέχρι τους νέους που ταξιδεύουν ή τους φωτογράφους του ήλιου που δύει;
Θα αφήσουμε την αγορά να «ρυθμίσει» την κατάσταση, θα κυνηγάμε τις Αρχές να επιβάλουν τον νόμο, αν υπάρχουν ακόμα επαρκείς νόμοι, θα βρούμε νέες συμφωνίες για μια πιο βιώσιμη και «πράσινη» ανάπτυξη; Ή μήπως να μην κάνουμε τίποτα, ας τα λύσει τα θέματα το κράτος, γιατί εμείς μια βδομάδα άδεια έχουμε το καλοκαίρι και θέλουμε να τη χαρούμε;
Του χρόνου, όταν με το καλό έρθει και η «κανονικότητα», ας ελπίσουμε να έχουμε όλοι μας και κάποιες απαντήσεις.
