Το λογικό είναι να φέρνουν ο υπουργοί σχέδια νόμου στη Βουλή προκειμένου να θεραπεύσουν κάποιες ατέλειες ισχυόντων νόμων ή για να καλύψουν κάποιες νέες καταστάσεις που, φυσικά, δεν προέβλεπαν προηγούμενοι νόμοι.
Το σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών για τα ζώα συντροφιάς δεν θεραπεύει και δεν καλύπτει τίποτα, κατά τη γνώμη μου. Υποδηλώνει μεν το ενδιαφέρον του υπουργείου για τα ζώα, κάτι που είναι καλό βέβαια, αλλά θεωρείται αυτονόητο: το ίδιο έκαναν όλοι οι προηγούμενοι νόμοι. Κάνει, όμως, κάτι που απέφευγαν οι προηγούμενοι – προσθέτει περιττή γραφειοκρατία.
Σπάω, π.χ., το κεφάλι μου να καταλάβω τι ακριβώς πρόκειται να προσφέρει στα ζωάκια η δημιουργία ενός «Εθνικού Μητρώου Ζώων Συντροφιάς». Ή σε τι θα καλυτερέψει τη ζωή τους το εξίσου βαρύγδουπο «Μητρώο Καταγραφής και Παρακολούθησης των Ζώων Συντροφιάς». Για να μη μιλήσω για την «Πλατφόρμα Εθελοντικής Αιμοδοσίας Ζώων Συντροφιάς». Πολύ φοβάμαι ότι όλα αυτά μπήκαν… σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Η στείρωση των ζώων, στο σχέδιο νόμου, προβλέπεται να είναι υποχρεωτική -και μάλιστα μέσα στους πρώτους 6 μήνες μετά τη συμπλήρωση του πρώτου έτους- αλλιώς θα πέφτει πρόστιμο 500 ευρώ. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες και ο υπουργός άρχισε να το μαζεύει, αφήνοντάς το για το μέλλον.
Σωστή κίνηση. Διότι αυτά δεν γίνονται υποχρεωτικά, αλλά με την ωρίμανση της κοινωνίας. Κάποτε άκουγαν τη λέξη στείρωση κι έκαναν τον σταυρό τους. Σήμερα είναι αποδεκτή, έστω ως αναγκαίο κακό. Θα ‘ρθει η ώρα που θα θεωρείται αυτονόητη.
Το σχέδιο νόμου αυξάνει τις προβλεπόμενες ποινές στις περιπτώσεις κακοποίησης ζώων. Πιστεύω ότι στον ισχύοντα νόμο οι αντίστοιχες ποινές είναι ήδη πολύ αυστηρές, ειδικά για τα σημερινά οικονομικά δεδομένα. Γενικά, δεν πιστεύω ότι η αύξηση των ποινών μειώνει το έγκλημα. Θεωρώ ότι η κακοποίηση των ζώων είναι κυρίως θέμα παιδείας και ότι, συνεπώς, είναι αρμόδια η υπουργός Παιδείας γι’ αυτό.
Υπάρχει κι ένα «κουφό»: Αν, λέει, τραυματίσεις σε τροχαίο ένα ζώο, πρέπει αμέσως να ειδοποιήσεις τον οικείο δήμο ή την αστυνομία. Συν
Σταμάτησα, κατέβηκα να δω τι έγινε, αλλά ο σκύλος, κουτσαίνοντας και σε κατάσταση σοκ, σηκώθηκε και μπήκε σ’ ένα χωράφι. Το μόνο που είδα ήταν ότι όλο το αριστερό πλευρό του αυτοκινήτου μου ήταν σαν φυσαρμόνικα. Θα ‘πρεπε να ειδοποιήσω τον Δήμο Πικερμίου και την Αστυνομία Ραφήνας; Είμαστε με τα καλά μας;
Υπάρχει και κάτι που πολύ φοβάμαι ότι απειλεί να αλλάξει τον εθελοντικό χαρακτήρα των φιλοζωικών οργανώσεων. Προβλέπεται, λέει, η οικονομική ενίσχυση των σωματείων αυτών από τους δήμους. Αλλά τα σωματεία αυτά στελεχώνονται από ανθρώπους που το μόνο κίνητρό τους είναι η αγάπη τους προς τα ζώα.
Αν μπουν χρήματα στη μέση, είναι σίγουρο ότι θα αρχίσουν να παρεισφρέουν στα σωματεία δήθεν ζωόφιλοι με οικονομικά κίνητρα. Απ’ την άλλη, είναι κι ένας τρόπος ελέγχου των σωματείων και των στελεχών τους από τους δημάρχους, κάτι που θα στερήσει από τα σωματεία την ανεξαρτησία τους.
Εχουμε κι άλλα να πούμε, γι’ αυτό θα επανέλθουμε.
Ο Αρης είναι πολύ στεναχωρημένος. Μέρες τώρα περιμένει και κανείς δεν δέχεται να τον υιοθετήσει. Είναι 3-4 μηνών, σωστό κουκλάκι και τον βρήκαν δεμένο σε κολόνα, μόνο του. Τον είπαν Αρη. Τηλ. 6945-552240
Ο Αδόλφος Χίτλερ ζει στη Ναμίμπια!
Για όσους ενδιαφέρονται, ο Αδόλφος Χίτλερ ζει. Και μάλιστα, προ μηνών θριάμβευσε και στις τοπικές εκλογές πού έγιναν σε μια επαρχία της Ναμίμπια, στην Αφρική! Φυσικά, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον ψυχάκια που αιματοκύλισε τον κόσμο στα μέσα του περασμένου αιώνα.
Δεν του μοιάζει, άλλωστε – δεν έχει μουστάκι και είναι κατάμαυρος. Ο κ. Αδόλφος Χίτλερ Ουουνόνα, όπως είναι το πλήρες όνομά του, ονομάστηκε έτσι από τον πατέρα του, που κάπου το είχε ακούσει και του άρεσε, χωρίς να ξέρει ποιος ακριβώς ήταν ο… αυθεντικός Χίτλερ.
Αλλά και ο ίδιος άργησε να καταλάβει τι ακριβώς σήμαινε αυτό το όνομα και γιατί όταν το έλεγε όλοι τον κοίταζαν περίεργα. Πάντως, όταν αποφάσισε να πολιτευτεί για πρώτη φορά, καθησύχασε τους συμπολίτες του, διαβεβαιώνοντάς τους, με χιούμορ, ότι δεν φιλοδοξεί να γίνει κυρίαρχος του Κόσμου. Ευτυχώς.
Η Ναμίμπια ήταν γερμανική αποικία από το 1884 έως το 1918, οπότε τελείωσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με την ήττα της Γερμανίας. Μεταξύ 1904-1908, οι Γερμανοί έσφαξαν δεκάδες χιλιάδες ντόπιους κατοίκους που είχαν εξεγερθεί και είχαν σκοτώσει 123 αποίκους. Μόλις προ ημερών, η Γερμανία αναγνώρισε τη γενοκτονία εκείνη και ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τη Ναμίμπια.
