O Ισπανός προπονητής Ρομπέρτο Μαρτίνεθ έφυγε από τη χώρα του σε ηλικία 22 ετών και έριξε… μαύρη πέτρα πίσω του. Αγωνίστηκε δώδεκα χρόνια στη Βρετανία και έμεινε εκεί άλλα εννιά ως προπονητής σε Σουόνσι, Γουίγκαν και Εβερτον.
Το 2016 προσελήφθη από την εθνική Βελγίου αντί του Μαρκ Βίλμοτς. Ο προκάτοχός του είχε ένα εξαιρετικό υλικό, που όμως δεν τα πήγε τόσο καλά στις μεγάλες διοργανώσεις. Στο Μουντιάλ του 2014 οι «κόκκινοι διάβολοι» πήγαν ώς τα προημιτελικά, ενώ δύο χρόνια μετά, στο EURO της Γαλλίας, ο αποκλεισμός από την Ουαλία στους «8» θεωρήθηκε –και ήταν– αποτυχία.
Με τον Μαρτίνεθ, το Βέλγιο έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Μουντιάλ της Ρωσίας, μετρά 47 νίκες σε 61 παιχνίδια και εδώ και σχεδόν τρία χρόνια είναι πρώτο στην κατάταξη της FIFA. Με αυτές τις περγαμηνές πήγε στο φετινό Ευρωπαϊκό, όμως δεν κατάφερε τίποτα.
Πέρασε εύκολα με τρεις νίκες στους ομίλους, ενώ στο κρίσιμο νοκ άουτ με την Πορτογαλία, μπορεί να νίκησε με 1-0, αλλά έπαιξε σαν… Πορτογαλία για να τα καταφέρει. Μαζική άμυνα και καμία επιθετική φαντασία. Την Παρασκευή με την Ιταλία, η τελική ήττα με 2-1 είναι κολακευτική σε επίπεδο σκορ. Από ένα ανύπαρκτο πέναλτι μπήκαν ξανά στο ματς οι Βέλγοι, που είχαν ένα ολόκληρο ημίχρονο να διεκδικήσουν την ισοφάριση και ουσιαστικά έκαναν μιάμιση ευκαιρία.
Ασφαλώς ως δικαιολογία υπάρχουν οι τραυματισμοί (και η ανετοιμότητα) αρκετών παικτών, όμως όλες οι ομάδες έχουν μετρήσει απώλειες σε αυτή τη διοργάνωση. Είτε λόγω υπερκόπωσης και υπερπροσπάθειας είτε λόγω κορονοϊού.
Ο Μαρτίνεθ έδειξε αδυναμία να διαχειριστεί τη δυσκολία κάποιων καταστάσεων και του χρεώνεται σε μεγάλο βαθμό ο αποκλεισμός, που στο Βέλγιο θεωρείται –και είναι– αποτυχία. Ο ίδιος έδειξε άγνοια για το μέλλον του στην εθνική, παρά το γεγονός ότι έχει συμβόλαιο. Ηδη στο Βέλγιο ψιθυρίζεται πως επίκειται ζήτημα αντικατάστασής του, ενώ σε πολλούς δεν ήχησε καλά ότι προέβαλλε σαν δικαιολογία τους τραυματισμούς. Δηλαδή, οι Δανοί τι να πούνε;
