«Σωρεύουμε δυνάμεις ενάντια στα μελλοντικά ερείπια. Επιμένουμε στην ανάσα της προσμονής, νιώθουμε ήδη τον αέρα της απαντοχής να καίει τα χείλη μας. Αλλωστε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;» Ετσι κλείνει το διασκευασμένο κείμενο που το υπουργείο της «Παιδείας» επέλεξε, ώστε πάνω σ’ αυτό να εργαστούν οι μαθητές. Παράλληλα υπήρξε κι ένα δεύτερο το οποίο δεν είχε τα δυναμικά χαρακτηριστικά και την ένταση αυτού του κειμένου.
Οσες φορές και να το διαβάσει κανείς δεν μπορεί παρά να νιώσει είτε απογοήτευση είτε θυμό. Απογοήτευση για τη μη αναστρέψιμη πορεία που έχει πάρει η ζωή μας. Θυμό γιατί αυτή η πορεία προπαγανδίζεται με τον πιο άθλιο τρόπο. Μέσα στην εκπαίδευση! Αρχαιόθεν οι νέοι όχι μόνο θεωρούνταν αλλά και ήταν η δύναμη της εξέλιξης και της αλλαγής. Αυτό τουλάχιστον είχαμε γευτεί ως ανθρωπότητα στη διάρκεια των αιώνων. Και έρχεται φέτος το ελληνικό υπουργείο της «Παιδείας» και επιχειρεί να ανατρέψει τον ρόλο των νέων. Και χειρότερα μάλιστα. Ερχεται να τον αμφισβητήσει ανοιχτά και μπροστά στα μούτρα τους.
Οργή λοιπόν και θυμός σε αυτή τη μεθοδευμένη προσπάθεια του αφοπλισμού και της παραίτησης. Και είναι μεθοδευμένη αυτή η κίνηση αν αναλογιστούμε όλες τις απαγορεύσεις και όλες τις καταστρατηγήσεις βασικών ελευθεριών ελέω πανδημίας, την επίθεση φόβου που ενδημεί στις τηλεοράσεις, όχι μόνο του τόπου μας, τη διάχυση ενός συναισθήματος ηττοπάθειας και εγκλεισμού.
Το υπουργείο της «Παιδείας» λειτουργώντας ως πέμπτη φάλαγγα, αντί να προσπαθήσει να οραματίσει τους δεκαοχτάρηδες, αντί να τους διδάξει την αγωνιστικότητα, αντί να τους εμφυσήσει τη διάθεση για πίστη στο μέλλον, τους ψαλιδίζει με τον πιο ύπουλο τρόπο τα όνειρα, διδάσκοντάς τους ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Πόσο χειρότερο μπούλινγκ θα μπορούσαν να υποστούν τα νεαρά μυαλά από αυτό της επίσημης πολιτείας; Πόσο νόμιμο είναι το να εκφοβίζεις την ευαίσθητη ηλικία των δεκαοχτώ με τέτοιου είδους εργαλεία; Κανείς από την επιτροπή θεμάτων δεν είδε το σημαινόμενον πίσω από αυτές οι λέξεις; Ολοι οι εγγράμματοι της επιτροπής που διάβασαν το κείμενο συμφώνησαν για την καταλληλότητά του;
Κάλεσμα στην απαισιοδοξία λοιπόν και στην παραίτηση. Από τα πιο επίσημα χείλη. Και αυτό αποτελεί καθαρή προπαγάνδα της νέας τάξης. Μιας τάξης που επιθυμεί ακρωτηριασμένους πολίτες, πειθήνια όργανα στις ορέξεις και τα σχέδια αυτών που αποφασίζουν. Αυτό το κείμενο ένα πράγμα διδάσκει: ότι πρέπει να να κάνει κανείς υπομονή και να περιμένει με βάρκα την ελπίδα. Δηλαδή, να σταυρώσει τα χέρια και άπραγος να περιμένει κάποιους να αποφασίσουν. Ετσι είναι οι ενεργοί πολίτες που ονειρεύεται κάθε εξουσία. Πολίτες χωρίς άποψη, αδρανείς και μεμψίμοιροι. Είναι η νέα γενιά που ονειρεύονται αυτού του είδους οι εξουσίες και δουλεύουν με όλα τα μέσα πάνω σε αυτό. Να γκρεμίσουν και το τελευταίο φυσικό προγεφύρωμα αντίστασης, Τους νέους. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν γίνεται να τους υποτιμήσουν. Οι δάσκαλοι των νέων. Αυτοί έχουν αρκετή γνώση και διάθεση προσφοράς. Μπορούν να καθοδηγήσουν τα παιδιά σύμφωνα με αξίες και ιδανικά. Μπορούν να τους δώσουν δύναμη για το μέλλον και να τους διαβεβαιώσουν για τις δυνατότητές τους. Μπορούν να τους υποσχεθούν πως το μέλλον είναι δικό τους και είναι στα χέρια τους.
*φιλόλογος Μέσης Εκπαίδευσης
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 28/06/2021.
