Διπλωματία προσχημάτων

Μετά τον ειδησεογραφικό καταιγισμό που ακολούθησε την κρατική αεροπειρατεία Λουκασένκο η αμήχανη ευρωπαϊκή σιωπή. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, η για πολλοστή φορά υιοθέτηση της διπλωματίας των προσχημάτων καθώς παραμένει θολό ποιος είναι ο στόχος της Ε.Ε. στη Λευκορωσία.

● Στοχεύει στην ανατροπή του καθεστώτος Λουκασένκο;

● Εχει ως προτεραιότητα την παρεμπόδιση της ενσωμάτωσης της Λευκορωσίας στη Ρωσία;

Πολύ εύστοχα η Ιστοσελίδα Eurointelligence επισημαίνει ότι αν οι κυρώσεις δεν συμπεριλάβουν και τη Ρωσία, δεν πρόκειται να αποδώσουν.

Το ενδεχόμενο αυτό το αποκλείει η απόφαση του Μπάιντεν να συναντηθεί με τον Πούτιν παρακάμπτοντας την αεροπειρατεία Λουκασένκο.

Με δεδομένη την πλήρη κάλυψη του Πούτιν στον Λουκασένκο και την προτεραιότητα που δίνει ο Λευκός Οίκος στον διάλογο με το Κρεμλίνο, οι Βρυξέλλες προφανώς συναισθάνονται ότι η διπλωματία των προσχημάτων αυτή τη φορά κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ, να έχει δηλαδή το αντίθετο του επιδιωκόμενου αποτέλεσμα.

Κυρώσεις των 27 στο Μινσκ θα σημάνουν πολύ απλά ότι η πλήρης υποταγή στη Μόσχα θα είναι μονόδρομος για τον Λουκασένκο, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά ότι αν δεν δεχτεί την ατζέντα του Κρεμλίνου θα βρεθεί μόνος να είναι αντιμέτωπος με μια «έγχρωμη επανάσταση».

Μια ματιά στον χάρτη φωτίζει τη στρατηγική σημασία της Λευκορωσίας στους συσχετισμούς και τις ισορροπίες της Ρωσίας με τη Δύση.

Η χώρα συνορεύει με τη Λιθουανία, τη Λετονία, την Πολωνία, την Ουκρανία και τη Ρωσία, ενώ μόνο εξήντα χιλιόμετρα τη χωρίζουν από τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ στη Βαλτική.

Εξυπακούεται ότι ενδεχόμενη ενσωμάτωση της Λευκορωσίας από τη Ρωσία θα ολοκληρώσει την πλαγιοκόπηση της Ουκρανίας από τον Βορρά λίγα χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας.

Τούτων λεχθέντων είναι βέβαιο ότι το Κρεμλίνο μπορεί να αποφύγει το διεθνές κόστος μιας ντε γιούρε ενσωμάτωσης της Λευκορωσίας αρκούμενο στη συνολική αμυντική ένταξή της στον ρωσικό επιχειρησιακό σχεδιασμό αλλά και στην αντικατάσταση του μη παρουσιάσιμου επικοινωνιακά εντός-εκτός συνόρων Λουκασένκο την κατάλληλη στιγμή.

Τα παραπάνω, αν προστεθούν στην πρόσφατη αποτυχία του Κιέβου να ανατρέψει σε όφελός του το στάτους κβο στην Ανατολική Ουκρανία, επιβεβαιώνουν ότι, πέραν κάποιων συγκυριακών κινήσεων, η Δύση στερείται άξιας του ονόματός της στρατηγικής για τις χώρες τής πρώην ΕΣΣΔ.