Σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις που έχει διακριθεί, η Ιταλία βασίζεται στην άμυνά της. Σε αυτό το «κατενάτσιο», που ως όρος εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’50. Στο παρόν EURO, όμως, οι «Ατζούρι» είναι σαφώς πιο επιθετικοί και πλήρεις ως ομάδα. Παρ’ όλα αυτά, δεν σημαίνει πως δεν φροντίζουν την άμυνά τους. Είχαν ήδη ένα σερί αγώνων δίχως να δεχτούν γκολ, που σταμάτησε στους δώδεκα, στο παιχνίδι με την Αυστρία. Μπορεί να μην είναι Αγγλία που έχει μηδέν παθητικό, όμως και στους Ιταλούς δύσκολα βάζει κανείς γκολ.
Πρόκειται για μια ομαδική δουλειά, που ξεκινά από το πρέσινγκ των επιθετικών, συνεχίζει στη γραμμή των εξαιρετικών μέσων που ξέρουν να κάνουν άψογα τη δουλειά τους και μετά φτάνει στα μετόπισθεν. Εκεί που υπάρχει ο τερματοφύλακας Ντοναρούμα, οι σοβαροί αμυντικοί, ο τρομερός Μπονούτσι, που έσβησε την Παρασκευή τον Λουκάκου, αλλά πάνω απ’ όλα ο μαέστρος Τζόρτζιο Κιελίνι.
Ο 37χρονος αμυντικός της Γιουβέντους, ο άνθρωπος που κάνει όλες τις δουλειές στην άμυνα. Είναι αυτός που κατευθύνει, αυτός που εμψυχώνει, αυτός που κόβει, αυτός που πανηγυρίζει πρώτος. Είδαμε στον προημιτελικό 4-5 καλές επεμβάσεις των αμυντικών ή του τερματοφύλακα και μετά όλοι αυτοί μαζί να πανηγυρίζουν σαν να πέτυχαν γκολ. Μια αγωνιστική παρέα μέσα στο δεμένο σύνολο του Ρομπέρτο Μαντσίνι.
Ο Κιελίνι έχει ένα παρουσιαστικό που παραπέμπει περισσότερο στο στερεότυπο που έχουν οι αδαείς με την μπάλα. Του… τυπικού ποδοσφαιριστή, που δεν ξέρει να μιλά, πάρα μόνο να φωνάζει και να τσακώνεται. Στον Κιελίνι τα φαινόμενα απατούν.
Παρότι είναι από εκείνους που δεν διστάζουν να βάλουν τα πόδια τους (ή και το κεφάλι τους) στη φωτιά. Στην Ιταλία υπάρχει ένα ανέκδοτο εδώ και χρόνια: Ο Κιελίνι γυρίζει σπίτι και η γυναίκα του τον ρωτά, πού ήταν. Αυτός απαντάει ότι είχε αγώνα, αλλά αυτή δεν τον πιστεύει, διότι επέστρεψε χωρίς μπανταρισμένο κεφάλι ή άλλες εκδορές! Διότι είναι και αυτή μια συνηθισμένη εικόνα. Ο σκληροτράχηλος αμυντικός να παίζει με επιδέσμους ή με ράμματα…
Ηταν πολύ καλός μαθητής στο σχολείο, αλλά δεν μπόρεσε να σπουδάσει, αρχικά τουλάχιστον. Οταν όμως πήγε στη Γιουβέντους, είχε στο μυαλό του να μείνει εκεί για πολλά χρόνια. Οχι μόνο διότι δεν του αρέσουν οι αλλαγές, αλλά κι επειδή επιθυμούσε να πάει στο πανεπιστήμιο. Λόγω των πρωταθληματικών του υποχρεώσεων, μπορεί να μην περνούσε τα μαθήματα όπως ένας απερίσπαστος φοιτητής, όμως μέσα σε μια πενταετία πήρε το πτυχίο του στα οικονομικά, ενώ το 2017 ολοκλήρωσε και το μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων.
Ο Κιελίνι θεωρείται από τους πιο σοβαρούς και μετρημένους ποδοσφαιριστές στην Ιταλία και από τους πιο διαβασμένους. Αναμφίβολα είναι σκεπτόμενος, αν αναλογιστούμε ότι έχει βάλει ήδη μπρος την επόμενη δουλειά του, τώρα που η καριέρα του φτάνει σιγά σιγά προς το τέλος της. Εχει δημιουργήσει μια εταιρεία, που αναλαμβάνει επαγγελματίες αθλητές, ώστε να τους δίνει συμβουλές για το πώς να επενδύσουν ή να μη χάσουν τα χρήματά τους, αφού εγκαταλείψουν την ενεργό δράση. «Η ζωή για εμάς δεν σταματάει στα 35-40, αλλά τότε αρχίζει.
Δύσκολα κάποιος από εμάς θα βγάλει πολλά χρήματα ως προπονητής, οπότε σχεδόν όλοι μας θα πρέπει να διαχειριστούμε αυτά που κερδίσαμε». Ο λόγος που επιμένει τόσο είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό παικτών –σε όλο τον κόσμο– χάνει τα περισσότερα ή και όλα τα χρήματα που έβγαλε από την μπάλα, μέσα σε λίγα χρόνια. Είτε από κακές επενδύσεις είτε από τζόγο.
Μέχρι τότε, η Ιταλία είναι αυτή που επενδύει (σωστά) στον αειθαλή στόπερ. Και στα δύο γκολ που δέχτηκε στο EURO, στο ένα –με την Αυστρία–, ο άσος της Γιουβέντους έλειπε, ενώ σε αυτό με το Βέλγιο, προήλθε από ένα πέναλτι που δεν υπήρξε ποτέ…
Βέλγιο (Ρ. Μαρτίνεθ): Κουρτουά, Αλντερβάιρελντ, Φερμάλεν, Φερτόνχεν, Μενιέ (69’ Σαντλί, 73’ Πρατ), Τ. Αζάρ, Βίτσελ, Τίλεμανς (69’ Μέρτενς), Ντε Μπρόινε, Ντοκού, Λουκάκου.
Ιταλία (Ρ. Μαντσίνι): Ντοναρούμα, Ντι Λορέντσο, Μπονούτσι, Κιελίνι, Σπινατσόλα (79’ Εμερσον), Ζορζίνιο, Μπαρέλα, Βεράτι (74’ Κριστάντε), Κιέζα (90’ Τολόι), Ινσίνιε (79’ Μπεράρντι), Ιμόμπιλε (74’ Μπελότι).
Σκόρερ: 45’ πεν. Λουκάκου-31’ Μπαρέλα, 44’ Ινσίνιε
Διαιτητής: Βίντσιτς (Σλοβενία)
Κίτρινη: 21’ Τίλεμανς-20’ Βεράτι, 90’ Μπεράρντι
Κόκκινη: –
