Κλαρινογαμπροί

Παπάδες βγάζει απ’ το μανίκι η Ελληνική Αστυνομία εσχάτως. Προχθές ανακάλυψε τα κλεμμένα από την Εθνική Πινακοθήκη έργα μεγάλων ζωγράφων και την επαύριο ξετρύπωσε τον μέγα φυγόποινο Χρήστο Παππά στου Ζωγράφου. Σατανικές συμπτώσεις συνδέουν τα δυο περιστατικά: oι περίφημοι πίνακες ήταν κρυμμένοι στην Κερατέα κι ο διαβόητος χρυσαυγίτης στο κέρατό του το τράγιο. Τα αριστουργήματα βρίσκονταν συσκευασμένα σε ρέμα, ώστε να τα θαυμάζουν μόνο οι ουρανοί κι ο βουτηγμένος στο ψέμα καταδικασθείς για κακουργήματα φιλοξενούνταν σε διαμέρισμα από συνοδοιπόρισσα Ουκρανή.

Αμφότερες οι υποθέσεις εξιχνιάστηκαν έπειτα από ενδελεχείς αναλύσεις πενιχρών ευρημάτων στα υπερσύγχρονα εγκληματολογικά εργαστήρια της Ασφάλειας, τουτέστιν δούλεψε χοντρά η πατροπαράδοτη ρουφιανιά. Ναι μεν οι διωκτικές αρχές έχουν περάσει στη χάι τεκ ψηφιακή εποχή, δεν εγκαταλείπουν παρά ταύτα τις αλάνθαστες παραδοσιακές τους μεθόδους: δυο χαφιέδες την ημέρα, τα κομπιούτερ κάνουν πέρα. Επιπλέον, οι χαμένοι καμβάδες ξεθάφτηκαν εννιά χρόνια ύστερα από την κλοπή τους, ενώ το έξω δεξιά δεξί χέρι του Μιχαλολιάκου πιάστηκε στη φάκα εννέα μήνες μετά τη φυγή του. Για τους υφιστάμενους του Χρυσοχοΐδη, όπως και για τον ίδιο, ο μήνας έχει αιωνίως εννιά.

Χαβαλές να γίνεται. Απλώνουν πάνω στα γραφεία την αρίδα τους οι πραίτορες του Καίσαρος και, καθώς σφίγγουν οι ζέστες, το ρίχνουν στο τραγούδι σαν τον τζίτζικα, ακολουθώντας ανέμελοι το παράδειγμα του πρωθυπουργού. Ιδού δεινό δήγμα των ανεκδιήγητων σκαλαθυρμάτων τους: Μια ζωή την έχουμε/ κι άμα τη ζορίσουμε/ μ’ άσκοπα κυνηγητά/ θα παρανοήσουμε.// Μες στον ψεύτικο ντουνιά/ βασιλεύει η σπιουνιά/ στο μαχαίρι η μπουνιά/ και ο μήνας έχει εννιά.// Ενδοξο μπασκιναριό/ τσογλανιά κι αληταριό/ ξύλο στο φοιτηταριό/ με τα κλομπ κι α’ δε βαριό.// Μες στον ψεύτικο ντουνιά/ γιαλαντζί μαγκιά κλανιά/ βγαίνει ο χάρος παγανιά/ και ο μήνας έχει εννιά.// Τρεις κι εξήντα παίρνουνε/ βόλτα δεν τα φέρνουνε/ τον κοσμάκη δέρνουνε/ στη ΓΑΔΑ στον σέρνουνε.// Μες στον ψεύτικο ντουνιά/ ρίχνουνε καμιά αγκωνιά/ χημικά με απονιά/ και ο μήνας έχει εννιά.// Οι κακούργοι γενικά/ τη γαζώνουν μπέικα/ μοιάζουν τυχεροί λαχνοί/ με τους μπάτσους στο παχνί.// Μες στον ψεύτικο ντουνιά/ χαίρονται τη λουμπινιά/ μ’ αραγμένα τα κανιά/ και ο μήνας έχει εννιά.

Ντόμπρα και ευθαρσώς θα υποστηρίξω πως η επιλογή Χρυσοχοΐδη στο χαρτοφυλάκιο που διεκδικεί δικαίως τον τίτλο του υπουργείου Δημόσιας Ατα(ρα)ξίας υπήρξε άκρως αποτυχημένη και ο Κυριάκος –εξακολουθώ να μη σημειώνω επώνυμο, καθότι προληπτικός– θα μοστράριζε πολλαπλώς εκτεθειμένος, αν δεν τον διέσωζαν οι σοφές προτιμήσεις του σε σημαντικότερα πόστα. Εννοώ, αναμφιβόλως, τον οξυδερκή και ρηξικέλευθο πολιτικό άνδρα που πρότεινε για πρόεδρο της Βουλής. Διότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας έλκει την καταγωγή και μαζί την εκλογική του πελατεία από την ευρύτερη περιοχή των Ιωαννίνων και, καθώς χρημάτισε υπουργός Πολιτισμού την αλήστου μνήμης περίοδο ’14-’15, βάλθηκε να μας απαλλάξει από τα ξενόφερτα ελαφρολαϊκά, τα δήθεν έντεχνα, τα ποπ και ασφαλώς από τους ανατολίτικους μπουζουκομπαγλαμάδες, πλημμυρίζοντας τις αίθουσες του Κοινοβουλίου με το λεβέντικο ηχόχρωμα του κλαρίνου.

Ιδιοφυώς η εκ Πελοποννήσου ορμώμενη πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος, Θεοδώρα Αυγερινοπούλου, τίμησε το Εικοσιένα σε συνδυασμό με την ανυπέρβλητη ελληνική φύση, προκαλώντας πραγματική πολιτιστική επανάσταση. Εβαλε στη διαπασών τα δημώδη «Ιτιά, Ιτιά» και «Για ιδέστε τον Αμάραντο», τόσο που να τρίζουν τα ντουβάρια. Πιασμένοι χέρι χέρι βουλεύτριες και εύζωνοι της φρουράς, το ’ριξαν στο τσάμικο προς τέρψιν των απανταχού κλαρινογαμπρών.