Ο Μπαντέρας στη Θεσσαλονίκη τα βάζει με το trafficking

Φανταστείτε να είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για μια ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, πόσο πιο μεγάλος θα ήταν ο ενθουσιασμός που ο Αντόνιο Μπαντέρας -να ‘ναι καλά και τα οικονομικά κίνητρα του cash rebate- βρίσκεται για δουλειές στη χώρα μας. Κι έτσι, όμως, έστω με ένα νουάρ σκηνοθετημένο από τον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Χιουζ, που θα κάνει τη Θεσσαλονίκη με τις κατάλληλες σκηνογραφικές επεμβάσεις να υποδυθεί το Μαϊάμι και τη Φλόριντα -άντε δηλαδή ο θεατής να καταλάβει ότι τα γυρίσματα του «The Enforcer» έγιναν στην Ελλάδα-, η ταινία είναι ένα ακόμα σημαντικό γεγονός. Στη μακριά σειρά των ξένων κινηματογραφικών πρότζεκτ που διαλέγουν τη χώρα μας. Φέρνοντας χρήματα στην οικονομία μας, δουλειές στο ντόπιο κινηματογραφικό σινάφι, επωφελούνται κι αυτές από επιστροφή μέρους των εξόδων τους.

Ο ωραίος Αντόνιο, 61 χρόνων σήμερα, ξεκίνησε ήδη τα γυρίσματα. Θα γίνουν στην πόλη της Θεσσαλονίκης και σε γύρω περιοχές (Θέρμη, Περαία, Δέλτα Αξιού). Συμπρωταγωνίστριά του, η καλλονή Κέιτ Μπόσγουορθ. Είναι το «αφεντικό» του Μπαντέρας, μια γυναίκα του υπόκοσμου, που επί χρόνια τον έχει σαν μπράβο και δεξί της χέρι. Μόνο που αυτός είναι κατά βάθος καλό παιδί με συνείδηση και θα αντιδράσει όταν ανακαλύψει ότι η εγκληματική οργάνωσή της αναμειγνύεται σε ηλεκτρονικό τράφικινγκ γυναικών, το οποίο απειλεί και νέο κορίτσι, που το έχει σκάσει από το σπίτι του. Ο Μπαντέρας θα κάνει τα πάντα για να το προστατεύσει.

Δράση, λοιπόν, και ηρωισμοί. Επιστροφή του γεννημένου στη Μάλαγα Μπαντέρας στις αμερικανικές συνήθειες, αυτές που τον έκαναν σταρ με μεγάλη καριέρα, κι ας χρωστάει τις πραγματικά μεγάλες στιγμές του στην τέχνη, αλλά και την κατάκτηση του Χόλιγουντ, στον ισπανικό κινηματογράφο. Στον Πέδρο Αλμοδόβαρ, που τον ανακάλυψε και τον ανέδειξε τη δεκαετία του ’80 σε πολλές ταινίες («Λαβύρινθος του πάθους», «Matador», «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Δέσε με»), για να τον δει το Χόλιγουντ και να τον αρπάξει. Και να τον ερωτευτεί ποικιλοτρόπως, εντός και εκτός οθόνης -θρυλικός ο σχεδόν είκοσι χρόνων γάμος του με τη Μέλανι Γκρίφιθ. Οι αμερικανικές ταινίες του, πολλές και διάφορες. Από τη «Φιλαδέλφεια» με τον Τομ Χανκς, τη «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» με Τομ Κρουζ και Μπραντ Πιτ και την «Εβίτα» με τη Μαντόνα μέχρι διάφορες περιπέτειες και… Ζορό.

Η φθορά και το αδιέξοδο ήταν προφανές τα τελευταία χρόνια για τον Μπαντέρας, μεγάλωνε κιόλας, μέχρι που ο μέγας Αλμοδόβαρ τού χάρισε δύο σπουδαίους ρόλους στις ταινίες του «Το δέρμα που κατοικώ» (2011) και «Πόνος και δόξα» (2019). Τον ξανάφερε ως ηθοποιό και όχι ως σεξ σύμβολο ή Λατίνο γόη στο προσκήνιο. Απέδειξε και ο ίδιος πόση ψυχή, βάθος και δυνατότητες έχει. Κέρδισε, μάλιστα, για το «Πόνος και δόξα», βραβείο ερμηνείας στις Κάνες, πήρε και την πρώτη του υποψηφιότητα για Οσκαρ α’ ρόλου.