Θα φρίξει κι η στίξη· τελεία και παύλα!/ Αν, ο μη γένοιτο, γυναίκα δείτε τάβλα/ στο ταμείο του Αχέροντα για ναύλα/ με την έκφραση στο πρόσωπο του τρόμ’/ cherchez l’ homme, σερσέ λ’ ομ.// Στη γωνιά τ’ απαρηγόρητό της ταίρι/ κλαίει βουβά, μα κατά βάθος κάτι ξέρει·/ υποπτεύομαι απ’ το δικό του χέρι/ τον στερνό η κοπελιά πήρε τον δρόμ’/ cherchez l’ homme, σερσέ λ’ ομ.//
Ανεπίστρεπτα σταμάτησε ο χρόνος/ σαν σαράκι τον ροκάνισε ο πόνος·/ μες στο σπίτι κατοικεί ο δολοφόνος/ – το αυθαίρετο συμπέρασμα δικό μ’/ cherchez l’ homme, σερσέ λ’ ομ.// Καμαρώστε Ελληναρά και Βεληγκέκα!/ Παραπάνω από εφτά φορές στις δέκα/ το στεφάνι της σκοτώνει τη γυναίκα/ και πασχίζει να γλιτώσει απ’ τον νόμ’/ cherchez l’ homme, σερσέ λ’ ομ.
Ναρκοθετώ, ποιητική αδεία –ο Δίας να την κάνει–, τη σεξιστική κατακλείδα «cherchez la femme» (σερσέ λα φαμ), που μετέτρεψε σε λαϊκό σουξέ ο Τσιτσάνης τη δεκαετία του ’50 και παρεμπιπτόντως τραγουδιέται ώς τις μέρες μας σε καφενέδες και ρεμπετάδικα. Καίτοι τοις πάσι γνωστά, τα στοιχεία για την έμφυλη βία παραμένουν σοκαριστικά. Τα συγκαταριθμεί στο χθεσινό φύλλο της «Εφ.Συν.» η καλή συνάδελφος και εγκάρδια φιλενάδα Ιωάννα Σωτήρχου:
Ανατριχιάζεις διαβάζοντας πως, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το ποσοστό των γυναικοκτονιών με δράστη τον σύντροφο των θυμάτων αγγίζει το 70% των καταγεγραμμένων περιστατικών. Το Συμβούλιο της Ευρώπης υπολογίζει ότι οι συζυγοκτονίες αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου ή αναπηρίας για τις γυναίκες ηλικίας 16 έως 44 ετών, κατά πολύ πάνω απ’ τον καρκίνο και τα τροχαία. Παρ’ ημίν καταγράφονται περίπου μία με δύο αντίστοιχες δολοφονίες τον μήνα από τους νυν ή πρώην τους. Το διάστημα 2013-2018, κατά την ΕΛ.ΑΣ., η ενδοοικογενειακή βία ήταν υπόλογη ώς και για το 50% των ανθρωποκτονιών γυναικών.
Τούτων δοθέντων ουδείς δικαιούται να πέφτει απ’ τα σύννεφα –φράση κλισέ που συγκαλύπτει τον αθεράπευτο ωχαδελφισμό της εθελότυφλης κοινωνίας μας– όταν εξιχνιάζεται με αδιάσειστα πειστήρια το αποτρόπαιο έγκλημα, όπως αυτό των Γλυκών Νερών. Λαγωνικά της ΓΑΔΑ, εισαγγελείς, ΜΜΕ, συγγενείς, φίλοι και σύσσωμο το φιλοθέαμον κοινό βολεύτηκαν στο εύπεπτο αφήγημα του ειδεχθούς συζυγοκτόνου, που βασίστηκε στην αποστροφή του Γκέμπελς πως όσο πιο τερατώδες τυγχάνει το ψέμα, τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτό.
Οι αστυνομικοί εγκέφαλοι, ο ηλεκτρονικός Τύπος και σημαίνουσα μερίδα της κοινής γνώμης κατάπιαν αμάσητο το χοντροκομμένο σενάριο του φονιά, σκηνοθετημένο κακότεχνα από τον ίδιο, όστις υποκρίθηκε εντελώς ερασιτεχνικά τους τρεις πρωταγωνιστικούς ρόλους των δράκων που έπλασε τάχα ως ακλόνητο άλλοθι η νοσηρή φαντασία του. Σαπάκιασε στις αλήστου μνήμης περιποιήσεις της η ασφάλεια ταλαίπωρους αλλοεθνείς προκειμένου να ομολογήσουν τον φόνο, αλλά εκ των υστέρων διαβεβαιώνει πως είχε εξαρχής αναγνώσει την ενοχή του Αναγνωστόπουλου. Κολοκύθια στο πάτερο.
Σχεδόν όλοι μιλούσαν περί ταιριαστού, δακτυλοδεικτούμενου ζευγαριού, ελάχιστοι ωστόσο παρατήρησαν πως ο παθιασμένος έρωτας 28ετούς προς 15χρονη –τόσο ήταν όταν συνήψαν σχέση– εμπίπτει στις διατάξεις περί αποπλάνησης ανηλίκου και παιδοφιλίας και παραπέμπει σε άκρως αρρωστημένη κατάσταση. Ουκ ολίγοι τάσσονται στο πλευρό του δολοφόνου και κατόπιν εορτής. Ανάμεσά τους ευπώλητη και αρκούντως ανυπόληπτη συγγραφεύς που ’κοψε καπίστρι, θεωρώντας εαυτήν ανώτερη των Ντοστογέφσκι, Καζαντζάκη και Λιλής Ζωγράφου. Στα σύννεφα η Ελλάδα αναστενάζει, απ’ όπου πέφτουν οι μ@λ@κες σαν το χαλάζι.
