Πόθεν προέκυψε το Πάσχα το ελληνικόν και πώς όλοι το υπερασπίζονται με δέος δεν ενδιαφέρει. Ηταν όμως εμφανής η αγωνία των πολλών να ζήσουν έντονα αυτήν την «αναστάσιμη», ανοιξιάτικη έστω, γιορτή. Λες και όλον τον χρόνο ζούσαν αποκλειστικά για τούτη την ημέρα, λες και δεν θα υπήρχε «αύριο». Μια γιορτή της κοινότητας είναι, της παρέας -ε, ναι, αλλιώς δεν θα ήταν γιορτή.
Δεν πειράζει το ότι εντός της επιτελούνται διάφοροι οικολογικοί ανορθολογισμοί [οβελισμοί, σπλαχνοφαγία, ανασκολοπισμοί και λοιπά]. Το πατροπαράδοτον πάνω απ’ όλα. Φρόνιμο είναι να μη δείχνει κανείς την απέχθειά του και συνετό να καταπνίγει ό,τι εισπράττει αρνητικά από τούτη τη γιορτή. Ετσι. Καλά είναι κι έτσι. Διάβαση λένε τα λεξικά ότι σημαίνει το εβραϊκό [Πέσαχ] Πάσχα, πέρασμα. Ναι, αλλά από τη δυσκολία στην ευκολία -και όχι το αντίστροφο, διότι τότε χάνονται και τ’ αυγά και τα πασχάλια. Είναι αυτό δυνατό;
Εντύπωση προκαλεί επίσης ότι πολλοί άνθρωποι άνω των εξήντα αρνούνται να εμβολιαστούν – ποιος ξέρει γιατί. Η απελπισμένη προσκόλληση στη ζωή είναι ευτέλεια του πνεύματος. Από την άλλη, καλό είναι να φτάσει κανείς τουλάχιστον στην ηλικία του Σωκράτη, αλλά από εκεί και μετά διαχέεται μια λύπη στη ζωή την ίδια. Προέχει να ζήσουν οι νέοι, να λάμψει η νεότητα, να σταματήσει η ενήλικη ζητιανιά για λίγη περισσότερη ζωούλα.
Παραξενεύει επίσης ότι οι άλλες πλην του κοβίντιου ασθένειες έχουν σχεδόν ξεχαστεί [σίγουρα έχουν παραμεληθεί ή παραμεριστεί]. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ας ερωτηθούν η επιτροπή λοιμωξιολόγων και οι φωστήρες της φιλελεύθερης τάχα κυβέρνησης -οι άνθρωποι της τελευταίας αποδεικνύονται ανεπαρκέστατοι και ολίγιστοι να κουμαντάρουν το εθνικό σύστημα υγείας το οποίο ακόμη περιφρονούν [αλλά δεν μπορούν να πουν λέξη -καταπίνουν απλώς την πίκρα τους από την «αναγκαιότητα» της πάταξης του ιού].
Και τέλος πάντων «κανονικότητα» δεν είναι η εστίαση αλλά το να μπορείς να βλέπεις τους αγαπημένους σου· αν είσαι εργαζόμενος να εργάζεσαι με τους συναδέλφους, εάν είσαι μαθητής και φοιτητής να κάνεις μάθημα σε αίθουσες διδασκαλίας, έχοντας αντίκρυ τους δασκάλους [και όχι την έδρα τους]. Κάπως έτσι.
Κάτι ακόμη: όταν μπαινοβγαίνεις στα νοσοκομεία Απρίλη μήνα, ο Απρίλης χάνει και τη γοητεία των υγρών του συμφώνων αλλά και τη σολωμική «ξανθότητά» του. Επίσης: λιγοστεύουν οι λέξεις σου, φτωχαίνει το λεξιλόγιό σου, εκείνες όμως [οι λέξεις], που ακούγονται στον αύλειο χώρο των νοσοκομείων αλλά και έξω από τα κάγκελα [σαν φυλακές είναι σήμερα τα νοσοκομεία] αποκτούν μιαν άλλη βαθύτητα -βαθαίνουν σε νόημα, εάν αυτό γίνεται κατανοητό. Μέσα σε αυτόν τον μήνα χάθηκαν [ο ένας μόνο από τον κόβιντ] και τέσσερις φίλοι-γνωστοί. Ποιες σούβλες και ποιες εξεγέρσεις… Ποιες ιδέες…
Μερικές φορές η γραφή είναι [μόνο] αιματηρή -αλλά τι να κάνεις όταν αυτή είναι το μεροκάματο; Τουλάχιστον να είναι κανείς κοντά, αν όχι εντός, στην πραγματικότητα -στην τρέχουσα ζωή, πώς να το πει κανείς;
Βεβαίως ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αναγνώστες για το ενδιαφέρον τους περί την «τύχη» μου.
