Ηθοποιοί μεταμορφώθηκαν, «μεταπλάστηκαν» πιο σωστά, σε αγάλματα ζητώντας την επιστροφή των έγκλειστων σε μουσεία αρχαιοτήτων. Αρχαιοτήτων από όλον τον κόσμο που οι διάφορες μορφές αποικιοκρατίας τις οδήγησαν σε ένα «ασφαλές» καταφύγιο, σε κάποιο σίγουρο για την εθνική του ταυτότητα μητροπολιτικό μουσείο δυτικών χωρών. Και μακριά από τις «ρευστές» για τους επικυρίαρχους ταυτότητες των ανολοκλήρωτων άλλων, αυτών του διαφορετικού χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, κουλτούρας, των εσαεί «παιδιών». Αντλησαν έτσι αίγλη από τα πλούτη, υλικά και άυλα, των «παιδιών» εκείνων, ενοχοποιώντας συχνά τα ίδια αυτά «παιδιά» για την υποτιθέμενη αποξήρανση των πνευματικών και δημιουργικών τους δυνάμεων.
Η καμπάνια «λευτέρωσέ με» με τη στήριξη της Εκκλησίας έρχεται να καταγγείλει τη βία που έχει υποστεί το άγαλμα/σώμα, ως ζώσα και δρώσα υλικότητα. Το αισθητικό αποτέλεσμα ανταμείβει το εγχείρημα των συντελεστών της περφόρμανς αυτής, που έχει καταγραφεί και σε μορφή βίντεο. Ισως το βίντεο να χρειαζόταν κάποια συντόμευση του κειμένου, καθώς και μια μεγαλύτερη απλότητα στην εκφορά του. Κάτι που δεν μειώνει ωστόσο την καλλιτεχνική και πολιτική αξία της ιδέας και της πραγμάτωσής της. Οταν μάλιστα η ιδέα είναι αυτή που συχνά απουσιάζει -ή δεν είναι εύληπτη- στην εύθραυστη σωματική τέχνη της περφόρμανς.
Η γοητεία των μεταπλασμένων μορφών, των ηθοποιών /αγαλμάτων, βρίσκεται σε έναν δρόμο δημιουργικού διαλόγου με το παρελθόν. Το παρελθόν αυτό που το υπερφωτίζουμε ή δεν μπορούμε συχνά να το δούμε ή που το βλέπουμε μέσα από το επικυρίαρχο βλέμμα των στερεότυπων του «Διαφωτιστή», υιοθετώντας ρόλους του «ραγιά» ή του «αντάρτη». Αλλοτε το εξιδανικεύουμε, κάποτε το αγνοούμε, συχνά το εκχωρούμε ή το βλέπουμε κομμάτια και θρύψαλα, μας βαραίνει. Κάποιοι μάλιστα στο όνομά του επιχειρούν να διαβάσουν την ιστορία μας ως μέρος της ιστορίας της αποικιοκρατίας, επιμερίζοντας ισόποσα τις άνισες ευθύνες και, το πιο σημαντικό, απωθώντας όσα δημιουργικά της κομμάτια δεν μπορούν να ενσωματώσουν σε ένα ολιστικό πρόγραμμα κάθαρσης που υιοθετούν.
Ανάμεσα στα αγάλματα που δεν είναι πια στο μουσείο, βλέπουμε και την απαχθείσα Κόρη, όχι την Κόρη/Περσεφόνη που απήγαγε στον μύθο ο Πλούτωνας, αλλά την άλλη, την Καρυάτιδα, που απήγαγε ο αποικιοκράτης Ελγιν. Η αναπάντεχη χειρονομία αυτή της Εκκλησίας αφορά όχι μόνο αγάλματα, αλλά και τους θησαυρούς της Μεσοποταμίας, της Ινδίας, της Αιγύπτου και τόσων άλλων χωρών που παραμένουν εγκιβωτισμένοι στο βλέμμα και στις αίθουσες του επικυρίαρχου, ο οποίος επιδεικνύει στους επισκέπτες τα λάφυρά του. Και επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως φύλακα των ξένων θησαυρών. Ο δύσκολος και μακρύς δρόμος για την απελευθέρωση πρέπει να ανοίξει.
