Οταν η Μίλβα συνάντησε τον «Μαέστρο Μικρούτσικος»

Κοκκινομάλλα, φλογερή, παθιασμένη με τη ζωή και το τραγούδι, γυναίκα με μοναδικό ταμπεραμέντο, ερμηνεύτρια που ισορρόπησε ιδανικά ανάμεσα στο πολιτικό τραγούδι και την ποπ, που περιόδευσε ώς την άκρη του κόσμου.

Η Μίλβα των ερωτικών ερμηνειών, του Τζόρτζιο Στρέλερ και της «Οπερας της Πεντάρας», των ένθερμων σχέσεων με τους Ελληνες συνθέτες, των μοναδικών live στιγμών με το κοινό της χώρας μας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

Στα 81 της χρόνια η La Rossa («Η Κοκκινομάλλα» για τους συμπατριώτες της) πέθανε την Παρασκευή το βράδυ στο Μιλάνο, όπως δήλωσε η οικογένειά της.

«Η Μίλβα ήταν μία από τις πιο έντονες ερμηνεύτριες του ιταλικού τραγουδιού. Η φωνή της προκαλούσε έντονα συναισθήματα σε ολόκληρες γενιές. Ηταν μια μεγάλη Ιταλίδα, μια καλλιτέχνις που ξεκίνησε από τη γενέτειρά της για να ανέβει στις διεθνείς σκηνές» σχολίασε ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι για την Ιταλίδα τραγουδίστρια που γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1939 στο Γκόρο της Φεράρα και ξεκίνησε την καριέρα της στα 20 της, όταν διακρίθηκε σε έναν διαγωνισμό νέων ταλέντων της RAI.

Η εκρηκτική Ιταλίδα ηχογράφησε στη διάρκεια της καριέρας της περισσότερους από 170 δίσκους σε όλο τον κόσμο και χιλιάδες τραγούδια σε διάφορες γλώσσες. Κάποια από αυτά τα γνωρίζουμε πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα, καθώς ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας της με κορυφαίους Ελληνες συνθέτες.

Με τη χώρα μας οι σχέσεις της ήταν διαχρονικά ξεχωριστές. Τον κύκλο των συνεργασιών της με τους Ελληνες δημιουργούς άνοιξε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ερμηνεύοντας ένα ολόκληρο άλμπουμ με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη στα γερμανικά (1978).

Είχε τίτλο «Von Tag Zu Tag» (Από μέρα σε μέρα), και περιελάμβανε κομμάτια του συνθέτη σε ποίηση (μεταφρασμένη στα γερμανικά) Λειβαδίτη, Καμπανέλλη, Ελευθερίου.

Με το γνώριμο ταμπεραμέντο της η Μίλβα, που χάρη σε αυτόν τον δίσκο έγινε ιδιαιτέρως γνωστή στη Γερμανία, τραγούδησε το «Ο αγέρας λέει μια προσευχή» («Zu Hause»), «Το Περιγιάλι» («Zusam­menleben»), «Αυτοί που θα ‘ρθουν» («Ist er den Kummer denn auch wert»), «Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» («Die Macht der Gewohnheit»), «Δρόμοι που χάθηκα» («Du bist so klein»).

Λίγο καιρό μετά στη λίστα με τους κορυφαίους Ευρωπαίους συνθέτες που συνεργάζεται (Ενιο Μορικόνε, Φράνσις Λάι, κ.ά.) προστίθεται και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (στους δίσκους «Ich hab’ keine Angst» και «Moi, je n’ai pas peur» του 1981 και «Geheimnisse», «Tra due sogni» του 1986), ενώ λίγο μετά στη ζωή της μπαίνει ο Θάνος Μικρούτσικος.

Μπορεί στο μυαλό όλων η Μίλβα να είναι εκείνη που με τα σπαστά ελληνικά της και τη χαρακτηριστική της θεατράλε προφορά τραγούδησε τη «Θάλασσα» του συνθέτη, ωστόσο για εκείνον η Μίλβα υπήρξε «η καλύτερη τραγουδίστρια του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα».

«Πολλά χρόνια πριν, όταν έκανα τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα και ακόμα μελετούσα μουσική, ανάμεσα στις αναζητήσεις μου (που τότε ήταν ο Φλομπέρ, ο Λοτρεαμόν, ο Καβάφης, ο Ρίτσος) έπεσε στα χέρια μου ο δίσκος της “Milva Canta Brecht” (1971). Για μένα ήταν ένα σοκ γιατί από την πρώτη στιγμή βρήκα μια τραγουδίστρια παγκόσμιας κλάσης» θυμόταν ο Θάνος Μικρούτσικος.

«Ταυτόχρονα συνέβη και κάτι άλλο σχετικό με το γεγονός ότι εγώ εκφραζόμουν και τόνιζα τις συλλαβές με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ηθελα να ζει το κείμενο στο στόμα του τραγουδιστή, να ολοκληρώνεται, να ‘ναι γεμάτο. Ξαφνικά ανακάλυψα ότι όλα αυτά υπήρχαν στο στόμα μιας πολύ μεγάλης τραγουδίστριας. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια στιγμή θα συναντιόμασταν.

Και μάλιστα αυτή η συνάντηση έγινε με αστείο τρόπο, καθώς μια μέρα δέχτηκα τηλεφώνημα από μια κυρία η οποία μιλούσε σε μια φράση τουλάχιστον τρεις γλώσσες. Με αποκάλεσε “Μαέστρο Μικρούτσικος”, μου είπε ότι είναι η Μίλβα, αλλά εγώ σκέφτηκα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα».

Με τα πολλά στα τέλη του 1992 βρέθηκαν στο Αμβούργο και αποφάσισαν να συνεργαστούν. «Θεωρώ τη Μίλβα την καλύτερη τραγουδίστρια του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα. Ξεκίνησε το 1949 από το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο τραγουδώντας αυτή την παραδοσιακή ιταλική μελωδία, συνάντησε τον μεγαλύτερο σκηνοθέτη του αιώνα, τον Στρέλερ, ο οποίος την τοποθέτησε πάνω στη σκηνή και τη μεταμόρφωσε, τραγούδησε εκπληκτικά Μπρεχτ και Βάιλ, Πιατσόλα, Μπέριο… Δεν βρίσκω προσωπικά στη μουσική σκηνή κανένα άλλο πρόσωπο που να έχει καλύψει τόσο μεγάλο φάσμα με τόσο μεγάλη επιτυχία».

Οσο για τη δική του εμπειρία μαζί της στο στούντιο ηχογραφώντας το άλμπουμ «Αλεπού της αγάπης» είχε τότε αποκαλύψει: «Αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα από πλευράς ερμηνείας έγινε ακριβώς σε τρία τρίωρα. Μάλιστα τα εννέα από τα έντεκα τραγούδια τα είπε μια και έξω. Το μόνο που την ταλαιπώρησε λίγο (περί τα 45 λεπτά) ήταν το “Θάλασσα” γιατί είχε ελληνικούς στίχους της Νικολακοπούλου».

Τέλος, να θυμίσουμε πως η Μίλβα κυκλοφόρησε το 2006 ακόμα έναν «ελληνικό» δίσκο με τίτλο «Milva -10 Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη» όπου ερμήνευσε, στα ιταλικά αυτή τη φορά, δέκα από τα πιο αγαπημένα της τραγούδια του Ελληνα συνθέτη. Ανάμεσά τους τα «Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» («La mia eta»), «Σε δρόμους μακρινούς» («La casa al mare»), «Το περιγιάλι» («Sogno di Liberta»), «Δρόμοι που χάθηκα» («Voltare pagina»), «Το τρένο φεύγει στις οκτώ» («Come spiegarti»), «Αυτοί που θα ‘ρθουν» («Senza bagagli»).