Ο μύθος που δεν ξέφτισε ποτέ, ο μουσικός που δεν πάλιωσε ποτέ, η προσωπικότητα που στάθηκε πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, ο καλλιτέχνης που ακόρεστα εξερεύνησε τον μουσικό πλούτο, εκείνος που σκάναρε με την οξυδέρκειά του την κοινωνία. Εκείνος που με την αγάπη και τη βαθιά του γνώση για τη λαϊκή μουσική, τα μπλουζ, τη ροκ, την ποπ, την τζαζ, τον κέλτικο ήχο άντλησε ανά δεκαετία διαμάντια για να ντύνει τα αριστουργήματά του.
Larger than life προσωπικότητα, πατέρας, σύζυγος, νομπελίστας και μουσικός που συνεχίζει να καθορίζει και να οριοθετεί τη μουσική πραγματικότητα, ο Μπομπ Ντίλαν δεν είναι απλώς ένας ακόμα δημιουργός που λατρεύεται όσο λίγοι σε αυτόν τον κόσμο αλλά μια ιερή μορφή της τέχνης, ένας μεταμοντέρνος σαμάνος, ένας αγέραστος παππούς-φιλόσοφος. Τη Δευτέρα, 24 Μαΐου, η εμβληματική μορφή του τραγουδιού θα πατήσει πια τα 80 του χρόνια και ο καθένας σε αυτόν τον κόσμο μοιάζει να έχει βρει τον δικό του τρόπο να γιορτάσει.
Ας αρχίσουμε από τα βιβλία καθώς αυτό τον μήνα μόνο έχουμε τις εξής εκδόσεις: ο ακαδημαϊκός Σον Λάθαμ (ερευνητής του Ντίλαν, αλλά και του Τζέιμς Τζόις) έγραψε το «Ο Κόσμος του Μπομπ Ντίλαν». Ο δημοσιογράφος Πολ Μόρλεϊ το «You Lose Yourself You Reappear: The Many Voices of Bob Dylan» και ο Κλίντον Χέιλιν (ένας ακόμα από τους σημαντικούς ερευνητές του Ντίλαν) τον πρώτο τόμο της έρευνας «A Restless, Hungry Feeling: The Double Life Of Bob Dylan, Volume One 1941-1966». Συγχρόνως, υπάρχουν πρόσφατες αναθεωρημένες εκδόσεις του «How The Highway: The Life Of Bob Dylan» του Χάουαρντ Σάουνς και του «Bob Dylan: No Direction Home» του Ρόμπερτ Σέλτον (πρόκειται για τον άνθρωπο που έγραψε την πρώτη κριτική για συναυλία του Ντίλαν στους New York Times το 1961 και με τον τρόπο αυτό «οδήγησε» τον Ντίλαν στην αγκαλιά της Columbia Records).
Σε ένα χρόνο από σήμερα στην Τάλσα της Οκλαχόμα θα εγκαινιαστεί το τριώροφο Κέντρο Bob Dylan όπου θα στεγαστούν τα αρχεία του καλλιτέχνη, τα οποία αγοράστηκαν το 2016 -περί τα 20 εκατομμύρια δολάρια- από το George Kaiser Family Foundation και το Πανεπιστήμιο της Τάλσα.
Αρκετά, νωρίτερα, όμως η ντιλανομανία συνεχίζεται στο Μουσείο Τέχνης Patricia & Phillip Frost στο Μαϊάμι όπου τον Νοέμβριο εγκαινιάζεται η έκθεση «Retrospectrum», με περισσότερους από 120 πίνακες, σχέδια και γλυπτά του Ντίλαν (!). Η διοργάνωση που καλύπτει έξι δεκαετίες αυτής της εκφραστικής του πλευράς παρουσιάστηκε στη Σανγκάη της Κίνας το 2019, ωστόσο, πληροφορίες λένε πως στο Μαϊάμι ο Ντίλαν θα δείξει και μερικά καινούργια έργα. Ανάμεσά τους μια νέα σειρά υπό τον τίτλο «American Pastoral».
Οχι, ο Ντίλαν δεν είναι ένας ακόμα ροκάς που χαζοζωγραφίζει. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως από την πρώτη του έκθεση το 2007 στη Γερμανία -με τίτλο «The Drawn Blank Series»- μέχρι σήμερα τα έργα τέχνης του όχι μόνο συγκεντρώνουν συνεχώς μεγάλη εκτίμηση και θερμούς υποστηρικτές στον εικαστικό κόσμο, αλλά έχουν παρουσιαστεί στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, στην Εθνική Πινακοθήκη της Δανίας, στο Palazzo Reale στο Μιλάνο. Οσο για την έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Σανγκάης το 2019, οι Κινέζοι την ανέδειξαν «την πιο δημοφιλή διοργάνωση στην πόλη».
Τι είναι όμως αυτό -πέρα από τη σφραγίδα του Ντίλαν- που κάνει τόσο θελκτικά τα έργα του; Για άλλους είναι τα τοπόσημα της Νέας Υόρκης στα οποία επιμένει (όπως η Γέφυρα του Μπρούκλιν ή το μετρό της πόλης το οποίο «πρωταγωνιστεί» στον πίνακα «Subway Cityscape»). Γι’ άλλους τα τοπία του που μοιάζουν να πατούν στα μονοπάτια του Νορβηγού Εντβαρτ Μουνκ. Γι’ άλλους τα δυνατά χρώματα, η αγάπη του για τις σκληρές, βιομηχανικές όψεις της πόλης και οι αναμνήσεις από την περιπλάνησή του στην αχανή και άγνωστη Αμερική (όπως ο υπέροχος πίνακας «One Too Many» του 2020 που απεικονίζει έναν άντρα χυμένο σε ένα καπνισμένο αμερικανικό μπαρ), για όλους η ποίηση, το όραμα, ο μύθος με τα οποία τυλίγει ό,τι κι αν αγγίζει…
