Αυτοδιοικητικά…

Δεν περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τον κύριο Βορίδη. Το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών «Εκλογή Δημοτικών και Περιφερειακών Αρχών» είναι μια ταφόπλακα για την έρημη, ούτως ή άλλως, ελληνική περιφέρεια, εντελώς αντιδημοκρατικό και ευνοεί το δικομματικό σύστημα, αποκλείοντας από την αντιπροσώπευση μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, που έχουν μια διαφορετική αντίληψη για τη δημοκρατία και την προώθηση των λαϊκών συμφερόντων. Τα χωριά παύουν και τυπικά να υπάρχουν – έως τώρα τουλάχιστον οι εκλογές για προέδρους γίνονταν σε κάθε χωριό, όπου ο ένας γνωρίζει τον άλλο και υπάρχει μια κάποια σύμπνοια. Τώρα γίνονται ουρές οι υποψήφιοι των χωριών [των κάποτε κοινοτήτων] στα κεντρικά ψηφοδέλτια ανάμεσα στο πλήθος υποψηφίων – χάνεται κάθε τελευταίο στήριγμα των απομονωμένων Ελλήνων της υπαίθρου.

Ο Βορίδης αλλά μαζί και όλοι οι υπουργοί τούτης της κυβέρνησης απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι την απλή αναλογική, διότι δεν θα μπορούν να ελέγχουν εξαρχής τον εκάστοτε ευνοούμενό τους. Εάν ο «καλός» τους υποψήφιος καταφέρει να συγκεντρώσει το 43%, γίνεται κατευθείαν ο τοπικός [τους] άρχοντας, ή έτσι νομίζουν. Θέλουν ασφαλώς να χειραγωγούν και να ποδηγετούν τις τοπικές εξουσίες, να μην έχουν προβλήματα στη λήψη αποφάσεων, που οι ίδιοι προωθούν προς ψήφιση. Τέλος και τα δημοκρατικά προσχήματα. Ολα πλέον θα ελέγχονται από την κεντρική εξουσία. Ετσι αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία οι κύριοι της κυβέρνησης. Με το δε πλαφόν του 3% που απαιτείται για την εκλογή ενός σχηματισμού [συνδυασμού] αποδεικνύουν και το μίσος τους για τις μειοψηφίες που έχουν –αναφέρθηκε ήδη– μια διαφορετική προσέγγιση στο πώς μπορεί να διοικείται μια τοπική κοινωνία.

Η ελάχιστη «αυτονομία» που είχαν οι κοινότητες πάει στο καλό, όπως στον ίδιο τόπο πάει και η ποικιλία ιδεολογιών [και προτάσεων] που εξασφαλιζόταν με την εκλογή μικρών συνδυασμών. Ο δικομματισμός στην κορύφωσή του. Δεν αντέχουν την ποικιλία, το αλάτι της ύπαρξης [πολιτικά, κοινωνικά, υπαρξιακά]. Η τοπική αυτοδιοίκηση καταντά, για ακόμη μια φορά, φερέφωνο της κεντρικής διοίκησης, η οποία σαφώς αγνοεί την ιδιαιτερότητα και τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών – άντε πάλι, επιστροφή σχεδόν στους κομματάρχες προηγούμενων [παρωχημένων] δεκαετιών, που εκτελούσαν τις διαταγές των αφεντικών τους. Δεν θέλει να πάει μπροστά τούτη η χώρα και ας λένε άλλα οι νεοδεξιοί [στην ουσία είναι παλαιοδεξιοί που έχουν μεταλλαχθεί σε ακροδεξιούς].

Ποιες λαϊκές συνελεύσεις και ποια δημόσια διαβούλευση; Εντολές θα παίρνουν πλέον οι τοπικοί άρχοντες και θα είναι υποχρεωμένοι να τις εκτελούν χωρίς αντίρρηση, χωρίς καμία δυσφορία και ας έρχονται σε σύγκρουση αυτές οι εντολές με τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών. Τέλος και κάθε συζήτηση ή παρέμβαση των πολιτών κατά τη διάρκεια των δημοτικών ή περιφερειακών συμβουλίων. Τέλος κάθε συμμετοχή, κάθε περιφερειακή, αποκεντρωμένη παραγωγική ανάπτυξη.