Δεν υπάρχει εισαγωγική αποχαιρετιστήρια φράση για τον Δημοσθένη Δώδο. Θα τις σάρκαζε και θα τις περιγελούσε όλες. Εξάλλου έχουμε… ανοιχτό ραντεβού μαζί του και μέχρι τότε θα τον κρατάμε μέσα μας. Θα ανατρέχουμε σε αυτόν ανακαλώντας την αρτεσιανή και πάντα αμήχανη τρυφερότητά του που όσο την έκρυβε τόσο δυνατότερα ανάβλυζε.
Θα θυμόμαστε το διαρκές ατελεύτητο κοφτερό και καυτερό του χιούμορ, με ευγνωμοσύνη, για τις φορές που μας «επιτέθηκε» μ’ αυτό όταν ήθελε να δείξει το ενδιαφέρον του, να εκφράσει τη συμπαράστασή του για να μας βγάλει από προσωπικά αδιέξοδα, όταν συμβούλευε, όταν θύμωνε, όταν έκανε κριτική ή απλή παρατήρηση στα λάθη μας, όταν επιβράβευε.
Ο αγωνιστής
Ταπεινός και επίμονος, ο Δημοσθένης μας, ο αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, δάσκαλος με προσωπικό στιλ που λάτρευαν οι φοιτητές του, ο αναλυτής εκλογικών αποτελεσμάτων και συμπεριφορών, ο μελετητής και βαθύς γνώστης της νεότερης ιστορίας, ο πάντα πολιτικά ενεργός πολίτης, ο γλεντζές μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτόν τον άνθρωπο χάσαμε και θρηνούμε από προχθές το βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Τον Φίλο και συμπαραστάτη της «Εφ.Συν.» από την πρώτη μέρα της.
Οπως συνόψισε καίρια την προσωπογραφία του ο καθηγητής Ιατρικής του ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης, φίλος και συγκάτοικος στην ίδια πολυκατοικία της οδού Παύλου Μελά, «ήταν σύνθεση Αριστοφάνη και Βάρναλη ο Δήμος μας». Οπως τον θυμάται, «στήριγμα που δεν το έχουμε πια», ο καθηγητής Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης που ανακαλεί «το συνέδριο για τη Μάχη της Κρήτης, τον πήγαν στο ύψωμα της Απτερα, πάνω από το Ιντζεντίν, είχε κάνει εκεί δυο χρόνια φυλακή, πέρασε και από τις φυλακές Αλικαρνασσού, έλεγε γνώρισα την Κρήτη… από τα μέσα, εκεί λοιπόν στο ύψωμα, βλέπει κάτω τη Σούδα και το Ακρωτήρι και σχολιάζει “πολύ ωραία είναι εδώ, δεν ήξερα ότι είχα περάσει από τόσο όμορφο μέρος…”».
«Πρέπει να εμπνεόμαστε και να παραδειγματιζόμαστε από ανθρώπους σαν τον Δημοσθένη Δώδο για να γινόμαστε κι εμείς καλύτεροι», λέει ο Αρης Στυλιανού, πρόεδρος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, τονίζοντας πως «ήταν η ψυχή του τμήματος, ισορροπούσε διαρκώς ανάμεσα στη σοβαρότητα και το χιούμορ, επιστήμονας και αυστηρός καθηγητής από τη μία, κι από την άλλη με την αμεσότητα του απλού ανθρώπου της πιάτσας, έχει “σπάσει” η σελίδα μας από συγκινητικά σχόλια και αντιδράσεις…».
«Ποτέ δεν βγήκε να διαλαλήσει την αντιδικτατορική του δράση», προσθέτει συγκινημένος ο καθηγητής Ηλίας Νικολακόπουλος, «σαράντα χρόνια φίλοι, από το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, του άρεσε πάντα να μας κάνει πλάκες, αλλά όχι κι έτσι, ρε Δημοσθένη… εξαιρετικός ερευνητής, δάσκαλος, δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα ανεβώ Θεσσαλονίκη και δεν θα τον δω».
Την αντιδικτατορική του δράση συνοψίζει ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης: «Τον Οκτώβριο του 1969 συνελήφθη και βασανίστηκε στο κολαστήριο της Μπουμπουλίνας, μαζί με τους Γιώργο Ανωμερίτη, Βασίλη Ράπανο, Παπαϊωάννου Δημήτρη, Μυλωνά Γιάννη, Χουλιάρα Κάτια, Κατσαρό Δημήτριο και Δεσποινιάδη Δημοσθένη. Επτά μέρες μετά το Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών τούς καταδίκασε σε πολυετή κάθειρξη –τον Δημοσθένη σε 25 χρόνια».
Συλλυπητήρια
Ο Δημοσθένης Δώδος γεννήθηκε το 1948, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο και στο Βερολίνο, εργάστηκε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Ασχολήθηκε με θέματα εκλογικής κοινωνιολογίας και από το 2001 δίδαξε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, από όπου αφυπηρέτησε ως αναπληρωτής καθηγητής. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Εταιρίας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 1940-1974 Κ-Δ Μακεδονίας καθώς και του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ.
Με ανακοινώσεις τους τον αποχαιρετούν ο ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης, το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, η δημοτική παράταξη «Θεσσαλονίκη Μαζί», το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η «Εφ.Συν.» εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στη Γεωργία Κομψοπούλου, γυναίκα του Δημοσθένη, και στις δυο αγαπημένες τους κόρες, Νεφέλη και Λήδα, και συμμετέχει στο πένθος τους. Στην πολιτική κηδεία του Δημοσθένη Δώδου, οι φίλοι –τηρώντας τα μέτρα για τον κορονοϊό- θα μπορέσουν να πουν το τελευταίο αντίο, το Σάββατο μεταξύ 11 το πρωί και 2 το μεσημέρι στα νεκροταφεία «Αναστάσεως του Κυρίου» στη Θέρμη.
