Εκτός από διχαστικός παντελώς ανιστόρητος εμφανίστηκε και μάλιστα μπροστά σε επίσημο προσκεκλημένο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αγνοώντας ακόμα και τα στοιχειώδη πλαίσια της ευγένειας και της καλής ανατροφής εμφανίστηκε από τη θέση του πρωθυπουργού να ψεύδεται με στόχο να συκοφαντήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην πρωθυπουργό στον Ευρωπαίο επισκέπτη.
Ασθενική μνήμη φαίνεται να έχει ο πρωθυπουργός λέγοντας ότι το διάλειμμα στην φιλοευρωπαϊκή θέση της Ελλάδας ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θυμάται ο ίδιος και οι σύντροφοί του από το ΚΙΝ.ΑΛΛ. το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» του ΠΑΣΟΚ; Καλά ο Κ. Μητσοτάκης ήταν μικρός και διάβαζε στο Χάρβαρντ αλλά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τόσο αμνήμονες;
Ομως η τότε ανανεωτική αριστερά και στη συνέχεια ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ποτέ αντιευρωπαϊκή στάση παρά τη σκληρή αντίθεση με τις οικονομικές πολιτικές της Ε.Ε.. Για μια σειρά από λόγους αυτή η αριστερά έτρεφε ελπίδες για μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη, για κράτη δικαίου και για τις κοινωνίες των πολιτών. Μοναδική παρένθεση στη στάση αυτή ήταν η παρένθεση του ’89 όταν η ανανεωτική αριστερά συνεργάστηκε με το ΚΚΕ (που είχε και έχει καθαρή αρνητική στάση απέναντι στην Ε.Ε.) και τη Ν.Δ. για να «καθαρίσουν» τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ και να γκρεμίσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου σε εκείνο το θλιβερό Ειδικό Δικαστήριο.
Ομως και ο ίδιος ο απόφοιτος του Χάρβαρντ κατηγορούσε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για στενές σχέσεις με τη Μέρκελ ενώ το κόμμα του όπως και το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν τη συμφωνία που οδήγησε με σκληρό δυστυχώς τρόπο την Ελλάδα εκτός μνημονίων. Τον κατηγορούσε επίσης ότι έκανε το χατήρι της Ε.Ε. για τη Συμφωνία των Πρεσπών και μάλιστα με αιχμές για ανταλλάγματα όπως η μη περικοπή των συντάξεων. Τελικά ας μας πει ο νεότερος πολιτικός εξόριστος είναι υπέρ ή εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο ΣΥΡΙΖΑ; Διότι όλα αυτά που λέει συνιστούν αν όχι «τρικυμία εν κρανίω» σφοδρή τρικυμία στην κυβέρνηση του.
Ο σημερινός πρωθυπουργός με εντελώς αγοραίο και αγενέστατο τρόπο έσπευσε μπροστά στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να επαναλάβει τα διχαστικά του κηρύγματα σε μια επέτειο που υποτίθεται ότι ο ίδιος τιμά προσβάλλοντας το αξίωμά του.
