Η «κρατική αεροπειρατεία» που διέταξε ο ηγέτης της Λευκορωσίας Λουκασένκο μπορεί να έχει ως παράπλευρη απώλεια την αναβολή αν όχι τη ματαίωση της συνάντησης κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν κάπου στην Ευρώπη εντός του Ιουνίου με την ημερομηνία να μην έχει ακόμη συμφωνηθεί;
Με δεδομένη τη στενή συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών της Ρωσίας και της Λευκορωσίας, δεν θα είναι δύσκολο να αρχίσουν να κυκλοφορούν σενάρια για πιθανή εμπλοκή της Μόσχας.
Στην περίπτωση αυτή όλα θα θυμίζουν ένα ριμέικ του κατασκοπευτικού θρίλερ που εκτυλίχθηκε τον Μάιο του 1960, μόλις δύο βδομάδες πριν από την προγραμματισμένη τετραμερή σύνοδο κορυφής στο Παρίσι των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ΗΠΑ, Ρωσίας, Γαλλίας και Βρετανίας.
Ενα κατασκοπευτικό αεροσκάφος τύπου Υ-2 των ΗΠΑ, που είχε απογειωθεί από την αμερικανική βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, κατερρίφθη από την αεράμυνα της ΕΣΣΔ και ο διασωθείς πιλότος Πάουερς ισχυρίστηκε ότι έκανε μετεωρολογικές παρατηρήσεις και στη συνέχεια έχασε τον προσανατολισμό του.
Στην εναρκτήρια συνεδρίαση της τετραμερούς συνόδου κορυφής, ο Χρουστσόφ αποχώρησε όταν ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη, πριν καν προλάβουν να μεσολαβήσουν οι Ντε Γκολ και Μακμίλαν.
Μετά την κορύφωση της έντασης στην Ουκρανία και την τηλεφωνική επικοινωνία Μπάιντεν-Πούτιν, έγιναν και από τις δύο πλευρές ουσιαστικά βήματα αποκλιμάκωσης, όπως προκύπτει από την πρόσφατη συνάντηση Μπλίνκεν – Λαβρόφ στο Ρέικιαβικ αλλά και από την απόφαση του Λευκού Οίκου να προχωρήσει στο πάγωμα των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί σε πολίτες και εταιρείες της Γερμανίας για τη συμμετοχή τους στην ολοκλήρωση κατασκευής του αγωγού Nord Stream 2.
Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ επέβαλαν στην κυβέρνηση του Κιέβου την αποκλιμάκωση της έντασης στην Ουκρανία και ταυτόχρονα είναι εξίσου προφανές ότι ο Λουκασένκο δύσκολα θα προχωρούσε σε οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια με διεθνείς επιπτώσεις εν αγνοία και πολύ περισσότερο με παράκαμψη του Κρεμλίνου.
Το σύνδρομο Γιανουκόβιτς, η ανατροπή δηλαδή του φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2014, είναι λογικό να έχει πριμοδοτήσει μια ψυχολογία ακραίας καχυποψίας στο Κρεμλίνο, που προτιμά να εισπράξει το όποιο ενδεχόμενο διεθνές κόστος της στήριξης του καθεστώτος Λουκασένκο πριν χάσει από την προνομιακή επιρροή του τη Λευκορωσία.
