Οσο και να στραβώνει ο δικός μου, κυρίες και κύριοι, σήμερα σας έχω άλλα δύο μικρά σημειώματά μου, από τα παλιότερα διαβάσματά μου, και ελπίζω να τα βρείτε αρκετά ενδιαφέροντα. Πάμε λοιπόν:
● Από πότε άρχισε η ναυτική δραστηριότητα στο Αιγαίο; Οι επιστήμονες έχουν καταλήξει ότι αυτό συνέβη τουλάχιστον 10.000 χρόνια πριν από σήμερα! Και να γιατί: σχετικά πρόσφατα βρέθηκε σ’ ένα σπήλαιο της Αργολίδας -το Φράγχθι- μια σημαντική ποσότητα οψιδιανού, που είναι ένα είδος ηφαιστειακού «γυαλιού» με πολύ κοφτερές άκρες. Το «γυαλί» εκείνο ήταν πολύ χρήσιμο για την κοπή δερμάτων ζώων, αλλά και για τη χάραξη και κατεργασία του ξύλου. Χρονολογήθηκε δε στο 8000 π.Χ.
Δεδομένου ότι αυτό το ορυκτό, ο οψιδιανός, υπάρχει μόνο στη Μήλο, η οποία απέχει 70 μίλια από την Αργολίδα και το Φράγχθι, ο μόνος τρόπος για να φτάσει εκεί πού βρέθηκε ήταν με κάποια βάρκα ή σχεδία. Πράγμα που σημαίνει ότι οι κάτοικοι της Αργολίδας εκείνης της εποχής ταξίδευαν άνετα, και με φορτωμένα τα πλεούμενά τους, μεταξύ Μήλου και Πελοποννήσου τουλάχιστον 10.000 χρόνια πριν από τη σημερινή εποχή.
● Το 612 π.Χ. στην Αθήνα έγινε το «έλα να δεις»: ένας πανάθλιος Ευπατρίδης -δηλαδή πλούσιος γαιοκτήμονας- ο Κύλων, αποφάσισε να γίνει τύραννος, με τη βοήθεια του πεθερού του, Θεαγένη, που ήταν επίσης τύραννος των Μεγάρων. Επειδή, όπως αποδείχτηκε, οι Αθηναίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να μιμηθούν τους Μεγαρείς, ξεσηκώθηκαν, πήραν τα όπλα τους και κυνήγησαν τον Κύλωνα και τους οπαδούς του, οι οποίοι κατέφυγαν στην Ακρόπολη πολιορκημένοι.
Πάνω στη σύγχυση κατέφθασαν και οι Σπαρτιάτες, ειδοποιημένοι από τον Θεαγένη, για να πείσουν τους Αθηναίους να αφήσουν τον γαμπρό του και τους δικούς του να φύγουν. Οι Αθηναίοι ορκίστηκαν ότι θα τους αφήσουν όλους, αλλά άφησαν ελεύθερο μόνο τον Θεαγένη. Καταπατώντας τους όρκους τους έσφαξαν όλους τους οπαδούς του…
Τα επόμενα χρόνια έπληξαν την Αθήνα όλες οι πιθανές και απίθανες συμφορές: Ανομβρία, λιμός, λοιμός και καταποντισμός. Φυσικά οι Αθηναίοι τα απέδωσαν όλα στο «Κυλώνειον άγος», εξαιτίας της άθλιας συμπεριφοράς τους και της καταπάτησης των όρκων τους.
Για να μάθουν πώς θα μπορούσαν να διορθώσουν τα πράγματα, απευθύνθηκαν στον Επιμενίδη, έναν πάνσοφο άνθρωπο από την Κρήτη, τον οποίο και έφεραν στην Αθήνα. Εκείνος όμως μόλις έμαθε ότι στην Αθήνα ζούσε ο, επίσης σοφός, πολυταξιδεμένος, έμπορος, ποιητής κ.λπ., Σόλων, τους συνέστησε να αναθέσουν σ’ αυτόν την επίλυση των προβλημάτων τους. Ο Σόλων δέχτηκε και με την πείρα και τη σοφία του θέσπισε δίκαιους και λεπτομερείς νόμους, χάρη στους οποίους οι Αθηναίοι ορθοπόδησαν και έβαλαν τις βάσεις για να μεγαλουργήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
*Η Αλλοπάρ για να γράψει το σημερινό της πόνημα πήρε σημειώσεις μου από την «Ιστορία του ελληνικού έθνους» («Εκδοτική Αθηνών») και το σπουδαίο «Πόθεν και πότε οι Ελληνες;» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) του Θ. Γ. Γιαννόπουλου.
Κανένας δεν μπορεί!
Μετά τον ανέμελο και απρόσεκτο Κυριάκο, που παραβίασε, στην Πάρνηθα και την Ικαρία, όλο τον κατάλογο των απαγορεύσεων του λοκντάουν, ήρθε η σειρά της σοβαρής και προσεκτικής αδελφής του: «Κανένας δεν μπορεί να με εμποδίσει να πάω για Πάσχα στην Κρήτη!». Είπε αγέρωχα.
Γράφοντας κανονικά τις απαγορεύσεις του Χαρδαλιά, τις εκκλήσεις των γιατρών και τις εκστρατείες ενημέρωσης (του πόπολου). Αλλωστε, ποιος αστυνομικός θα μπορούσε ποτέ να ελέγξει μια Μητσοτάκαινα; Ενώ τους άλλους μπορούν άνετα να τους σπάνε στο ξύλο. Οσοι πίστεψαν ότι είναι διαφορετική απ’ τον αδελφούλη της, καιρός να το ξανασκεφτούν: τα ίδια (μπιπ) είναι…
