Απάντηση στο άρθρο «το Κέντρο Κινηματογράφου δεν προσφέρεται για φτηνή αντιπολίτευση»

Ακολουθεί η απάντηση της σκηνοθέτιδας Στρατούλας Θεοδωράτου στο άρθρο της Εφ.Συν. με τίτλο: «Το Κέντρο Κινηματογράφου δεν προσφέρεται για φτηνή αντιπολίτευση»:

Διαβάζοντας το άρθρο διαπιστώνω ότι δεν έγινε κατανοητό ένα κρίσιμο σημείο: η αντίδραση που προκάλεσε η ανακοίνωση των χρηματοδοτήσεων δεν εστιάζει σε πρόσωπα, αλλά στην υπεράσπιση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Δεν μπορούμε να συναινέσουμε στην πλαγιοκόπηση ενός (ακόμα) θεσμού, να παραδοθούμε στην περιρρέουσα πολιτική αντίληψη, που θέτει σε αμφισβήτηση τη χρησιμότητα της διαφάνειας και των δημοκρατικών διαδικασιών.

Όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις των εμπλεκομένων, όσο κι αν προσπαθούν να επιλύσουν άμεσα τα λιμνάζοντα προβλήματα, η δράση τους έξω από ένα αδιάβλητο πλαίσιο λειτουργίας, καθιστά ευάλωτο τον θεμελιώδη κινηματογραφικό φορέα της χώρας, σπιλώνει την αξιοπιστία του, και δημιουργεί ένα κακό προηγούμενο, ένα σημείο αναφοράς για μελλοντικές ανοχές.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είδαμε να εγκρίνονται προτάσεις μελών της επιτροπής αξιολόγησης, ενώ ταυτόχρονα, δεν γνωστοποιούνται οι αξιολογητές κάθε σχεδίου. Παρ’ ότι κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η  χώρα έχει φτάσει στο σημείο οι κριτές να κρίνουν τα δικά τους σενάρια, η ίδια η συμμετοχή τους στην ομάδα αξιολόγησης εγείρει σοβαρά θέματα δεοντολογίας, αφού αποδεικνύει την προνομιακή τους σχέση με το ΕΚΚ. Μπορείτε να φανταστείτε μια τέτοια πρακτική σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου; Θα μπορούσε να ανακοινωθεί κριτική επιτροπή, στην οποία θα συμμετείχαν διαγωνιζόμενοι;

Όσο για το αν πρέπει να γνωρίζει ο σκηνοθέτης ή ο σεναριογράφος ποιος κρίνει το έργο του, είναι ένα ερώτημα που έχει τεθεί και παλαιότερα. Όπως είχε πει η τότε πρόεδρος της ΕΣΠΕΚ κ. Ψύκου, στο 58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στον τότε δ/ντα σύμβουλο της ΕΡΤ σχετικά με την επιτροπή του 1,5% «απαιτούμε όλοι εδώ να καταλάβουμε ποια είναι η κινηματογραφική εμπειρία, ποιο είναι το κινηματογραφικό έργο, με ποια κριτήρια καλλιτεχνικά και όχι διαχειριστικά μπορούν αυτά τα μέλη, αυτής της επιτροπής, να κρίνουν τα σενάρια τα οποία γράφουμε». Είναι προφανές, ότι για να τεθούν αυτές οι ερωτήσεις, θα πρέπει να είναι γνωστοί οι κριτές των σεναρίων μας. (31:32-31:50  στο συνημμένο βίντεο).

Οι αναγνώστες (readers) πάντοτε υπήρχαν, σε ένα ομολογουμένως ασαφές πλαίσιο, που ούτε ο νόμος 4708/2020 το καθόρισε επαρκώς. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η διοίκηση Βαφέα πρόσθεσε το άρ. 2 στον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας του ΕΚΚ, τον Μάιο του 2019, για να ορίσει σαφώς το ασυμβίβαστο. Απόδειξη της αποδοχής των αναγνωστών είναι ότι κανείς δεν διαφώνησε με τη σύσταση της ομάδας, όπως επισημαίνει και το ΕΚΚ στην απάντησή του. Είναι σαφές ότι η αντίδραση προήλθε από τη διαπίστωση, ότι ορισμένοι αξιολογητές συμμετείχαν ως κρινόμενοι, και χρηματοδοτήθηκαν από την ομάδα των αξιολογητών, στην οποία συμμετέχουν. 

Ελπίζω λοιπόν να επαναξιολογήσετε τη θέση που εξέφρασε η Εφ Συν, μεταφέροντας ουσιαστικά μόνο την άποψη συγκεκριμένων σωματείων και ομάδων. Θα ήταν καλό για ένα γόνιμο διάλογο, να διασταυρώνονται οι πληροφορίες και να λαμβάνεται υπ’ όψη και ο αριθμός των μελών κάθε σωματείου, πριν αποδεχθείτε τον χαρακτηρισμό «της μειοψηφίας» για τους διαφωνούντες, οι οποίοι «θα απομονωθούν»!!! Κανένα κλειστό κύκλωμα αλληλο-τροφοδότησης, αυτοπροσδιοριζομένων ως «υγειών», σε οποιονδήποτε καλλιτεχνικό χώρο, δεν είναι υπεράνω κριτικής.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας

Θεοδωράτου Στρατούλα

Επισυνάπτω τα ακόλουθα:

1. άρθρο της εφημερίδας «το Βήμα» 

2.  άρθρο της εφημερίδας «Αυγή»

3. κείμενο της ΕΤΕΚΤ (σωματείο τεχνικών κιν/φου τηλεόρασης 300 μέλη) 

4. κείμενο της ΕΕΣ (Εταιρία  Ελλήνων Σκηνοθετών, 1.400 μέλη) 

5. σύνδεσμος της ιστοσελίδας Flix, με βίντεο από το 58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 

6. άρθρο της ιστοσελίδας sputnik