Τέλη Αυγούστου του 2015 γνώρισα τον Δημοσθένη Δώδο, τον Αντιπρόεδρο. Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω πιο πριν, αλλά ήταν σαν να ’μασταν δυο φίλοι που βρισκόμαστε ξανά μετά από χρόνια. Μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα χαμόγελο που μοιραζόταν μια ανείπωτη χαρά, δυο φράσεις γρήγορα ειπωμένες που ξεσπούσαν σ’ ένα αθώο πείραγμα, ένα τσιγάρο που άναβε λες από μόνο του. Μαζί με τον Αρη και τη Μαρία κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν. Αγωνίες πολλές, ιδίως τους πρώτους μήνες που το ΚΘΒΕ βούλιαζε ακόμη στα χρέη εκατομμυρίων που το προίκισαν οι προηγούμενοι.
Και ικανοποίηση που όλο και κάτι γινότανε… «να, έκλεισε αυτή η τρύπα /ευτυχώς δεν μας ξεγέλασε η αιφνίδια έκρηξη μέσα στη νύχτα- μια ασφάλεια ήταν τελικά! / μπήκε η μισθοδοσία χθες; το ΙΚΑ; τι θα γίνει με το ΙΚΑ; / Αρη, Εφορία ποιος θα πάει; Θα ’ρθει η επιχορήγηση και θα κρατήσει τα χρέη η Εφορος αν δεν τα ρυθμίσουμε! / Θα πάω ’γώ αύριο, Δημοσθένη, στη Γεωργία! Ο Αρης έχει να πάει στη ΔΕΗ κι η Μαρία για τη ρύθμιση στην ΕΥΑΘ- 25.000 ευρώ στο νερό χρωστάμε»…
Και τηλέφωνα και συναντήσεις να μπει μια τάξη. Και γέλια και φωνές και… ψάρια και συνεδριάσεις του Δ.Σ. πολύωρες με τις Υπερβάσεις, που όλο ρωτά «γιατί;» η Φιλαρέτη κι όλο εξηγείς.
Δίπλα στον Αρη Στυλιανού, την ήρεμη δύναμη, εσύ Δημοσθένη, οδοστρωτήρας χαρωπός – πώς γίνεται αλήθεια;-, ορμητικός, νευρικός, αναστατωμένος, φωνακλάς, υπέροχος! Κι όταν περνούσε η φουρτούνα ή όταν αποφάσιζες εσύ πως η φουρτούνα πέρασε, πρώτος εσύ έδινες το σύνθημα: «Χαλαρώνουμε!».
Και χαλαρώναμε ώς τον επόμενο συναγερμό. Που τον προέβλεπες γιατί είχες ένστικτο ισχυρό. Δεν σε αιφνιδίαζαν οι επιτήδειοι. Τους γνώριζες από την πρώτη σου θητεία στις φυλακές της χούντας (Δεν μιλούσες γι’ αυτά. Μα κάτι είχαμε μάθει στο μεταξύ και σε θαυμάζαμε κρυφά. Σε θαύμαζα, Δημοσθένη μου! Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο! Δεν πρόλαβα να σε δω ξανά. Δεν πρόλαβα να σε φιλήσω πάλι σταυρωτά).
Γλιστρούσες στο γραφείο, θυμάμαι, άναβες δυο τρεις φωτιές για να ’χω να πορεύομαι, μου ’δινες ραντεβού το βράδυ στην πρεμιέρα, έμπαινες στης Μαρίας για μια γρήγορη αγκαλιά κι έφευγες πάλι γρήγορα. Περήφανος που μας βρήκες να δουλεύουμε- περήφανοι κι εμείς που πέρασες να πεις μια «καλημέρα».
Αλλά αυτή τη φορά μας την έσκασες, Δήμο! Κι άφησες τον Αρη να κλαίει στη Σαλονίκη, τη Μαρία στο Παγκράτι κι εμένα στην Καλλιθέα. Αυτό, φίλε, θα στο κρατάω. Αν και να ξέρεις, σ’ αγαπάω.
(Σημείωση: ο Δημοσθένης Δώδος διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ, με πρόεδρο τον Αρη Στυλιανού, καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιάννη Αναστασάκη και αναπληρώτρια διευθύντρια τη Μαρία Τσιμά, από τον Αύγουστο του 2015 ώς το Νοέμβριο του 2019, οπότε και παύθηκαν από την υπουργό Λίνα Μενδώνη)
* Ηθοποιός-σκηνοθέτης
