«Δοξόμπους» του Φώτου Λαμπρινού. Μια αξιόλογη, πρωτότυπη ταινία εποχής, η πρώτη φιξιόν του κορυφαίου ντοκιμενταρίστα, που έγινε διάσημη και έμεινε στην ιστορία όχι για την αξία της (βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, φωτογραφίας, σκηνογραφίας και μακιγιάζ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), ούτε για την επιτυχία της στις αίθουσες. Αλλά γιατί ήταν το απόλυτο, το πιο ακραίο θύμα (ανάμεσα στα πολλά άλλα) του «β’ εξώστη» του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αυτής της ανθρωποφαγικής μετάλλαξης του σινεφίλ κοινού, που τρομοκράτησε σκηνοθέτες, κατέστρεψε προβολές και έφθειρε τη διοργάνωση επί χρόνια. Και, ίσως, επέσπευσε τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό της, τη μετατροπή της σε Διεθνές Φεστιβάλ.
Η ταινία που έγινε σύνθημα, που δονούσε την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στη διάρκεια του 28ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μια ιδιαίτερα καλή μάλιστα χρονιά με «Θεόφιλο», «Παιδιά της Χελιδόνας», «Πρωινή περίπολο», «Αρχάγγελο του πάθους» και «Βίο και πολιτεία» στο πρόγραμμα, θα επιστρέψει τον Νοέμβριο στο 62ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την επεισοδιακή της «πρώτη».
Θα έχει επιτέλους μια κανονική, ήρεμη, με όλο τον σεβασμό που της αξίζει προβολή και ίσως και να διαβαστεί επιτέλους σωστά. Από κοινό και κριτική. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα του διευθυντή του φεστιβάλ Ορέστη Ανδρεαδάκη, που ετοιμάζει φυσικά από τώρα τη φετινή διοργάνωση, με την ελπίδα όλων μας ότι αυτή, ναι, θα γίνει κανονικά, σε αίθουσες και με κοινό.
Στο «Δοξόμπους» ο Φώτος Λαμπρινός, σε μια εντυπωσιακής τεχνικής και αισθητικής αρτιότητας παραγωγή, μας μεταφέρει στο βυζαντινό χωριό Δοξόμπους της Μακεδονίας. Μεσαίωνας, 14ος αιώνας, 1322-1327, και ένας εμφύλιος πόλεμος έχει ξεσπάσει στο Βυζάντιο. Ενας νεαρός από το Δοξόμπους –ο Ξένος– που έχει μεγαλώσει σε μοναστήρι, συμμετέχει στον εμφύλιο με το πλευρό των επαναστατών. Ο αυτοκράτορας ηττάται, οι επαναστάτες θριαμβεύουν και ο Ξένος θα πάρει σαν αμοιβή για τα ηρωικά του κατορθώματα το ίδιο του το χωριό, το Δοξόμπους. Θα εδραιώσει την εξουσία του αλλάζοντας τελείως τη ζωή των φτωχών χωρικών.
