Το είπαν και το έκαναν και στη Θεσσαλονίκη. Οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος της Θεσσαλονίκης κατέθεσαν χθες τα κλειδιά των καταστημάτων τους σε ειδικό περίπτερο στην παραλία της πόλης καλώντας την κυβέρνηση να… τους ξεκλειδώσει από τη φυλακή στην οποία βρίσκονται.
Αυτό εξάλλου έλεγε η υπεύθυνη δήλωση που υπέγραφαν παραδίδοντας τα κλειδιά, μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προκειμένου στη συνέχεια αυτά να παραδοθούν στο Μαξίμου και στον υπουργό Ανάπτυξης Αδωνι Γεωργιάδη, στην κινητοποίηση που θα πραγματοποιηθεί προσεχώς στην Αθήνα.
Οι ολιγόλογες δηλώσεις των εκπροσώπων των σωματείων τους ήταν αρκετές για να περιγραφεί η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο κάποτε ανθηρός τομέας της σίτισης και διασκέδασης. Ο γενικός γραμματέας Εστιατόρων, Ψητοπωλών και Καφέ Μπαρ νομού Θεσσαλονίκης, Μιχάλης Επιτροπίδης, κατήγγειλε την απαξίωση του κλάδου τονίζοντας ότι το 40% των επιχειρήσεων, δηλαδή 36.000 καταστήματα, έχουν μείνει εκτός της 5ης επιστρεπτέας προκαταβολής, και αν για τις 6.000 εξήγηση είναι ο χαμηλός τζίρος τους, τις υπόλοιπες τις άφησε απέξω ο… αλγόριθμος.
Οπότε αυτό που απέμεινε για μαγαζιά που είχαν και πέντε άτομα προσωπικό ήταν οι υποχρεώσεις που για τον μήνα Ιανουάριο έφτασαν κατά μέσο όρο τις 4.500 ευρώ. Τα ίδια ακούστηκαν και από τον πρόεδρο της Ενωσης Εστιατόρων, Ψητοπωλών και Καφέ Μπαρ Ν. Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Φιλοκώστα.
Με ένα στόμα κατήγγειλαν «την ελλιπή παροχή ουσιαστικών μέτρων στήριξης στην κρισιμότερη φάση της ιστορίας του κλάδου» και διευκρίνιζαν ότι τα κλειδιά θα σταλούν στην Ομοσπονδία τους, η οποία θα στείλει… 99 άτομα από τα πρωτοβάθμια σωματεία απ’ όλη την Ελλάδα να καταθέσουν κλειδιά και υπόμνημα στο οποίο θα αναγράφεται ότι «οι λογαριασμοί είναι πίσω απ’ την πόρτα, τα λουλούδια είναι απότιστα, αν χτυπήσει το τηλέφωνο μην το σηκώσετε».
Οριστικά λουκέτα
Στην υπεύθυνη δήλωση που υπέγραφαν χθες αναφερόταν ότι «οι επιχειρήσεις εστίασης σε κάθε γωνιά της Ελλάδας βάζουν οριστικά λουκέτα. Καθημερινά οι συνάδελφοι παραδίνονται σ’ ένα βάναυσο πόλεμο. Το τοπίο είναι θολό, τίποτα δεν ξεκαθαρίζεται και τα δελτία Τύπου δεν αποτυπώνονται στην πραγματικότητα», «οι φωνές μας δεν ακούγονται, δεν ευαισθητοποιούν τους κυβερνώντες. Η εστίαση βρίσκεται πολλά χρόνια στην εντατική και αργοπεθαίνει. Απαιτεί διάσωση».
Χαρακτηριστική επίσης η αναφορά ότι «το ποτήρι ξεχείλισε, η οργή και η αγανάκτηση δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον» και μαζί με την παράδοση των κλειδιών ζητούν: «Ξεκλειδώστε τη φυλακή μας. Επιχειρήστε εσείς, αφού θεωρείτε ότι αυτό είναι εφικτό. Εμείς πνιγήκαμε στον ωκεανό της αδιαφορίας, της εγκατάλειψης, των υποχρεώσεων, των δανείων, των οφειλών, της φτωχοποίησης. Πάρτε τα κλειδιά κι ανοίξτε το οξυγόνο. Θέλουμε να ζήσουμε». Στους κυβερνητικούς παραλήπτες των κλειδιών εύχονται «καλή επιτυχία και καλές δουλειές…».
