Είναι πολύ δύσκολο να θυμηθεί κανείς κάτι από τον Γιάννη Καλαϊτζή – γιατί είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσει κανείς κάτι από τον Γιάννη Καλαϊτζή.
Η πολυετής καριέρα του Γιάννη, το έντονο στίγμα που άφησε στη γελοιογραφία, το αξεπέραστο παράδειγμα που έδωσε στην εγχώρια σκηνή των κόμικς είναι πλέον στην αρμοδιότητα των ιστορικών.
Ως Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων θα θέλαμε να σταθούμε λίγο στο κομβικό του εγχείρημα, τη «Γαλέρα». Εχουμε λόγους. Πολλούς λόγους. Εξηγούμαστε:
Ενα από τα προσόντα που ξεχωρίζουν έναν πραγματικά εμπνευσμένο γελοιογράφο από έναν απλά ταλαντούχο είναι η δυνατότητα να «βλέπει» πέρα από τον χρονικό ορίζοντα της «ημερομηνίας λήξεως» του προϊόντος που παράγει – δηλαδή πέρα από το 24ωρο όριο επιβίωσης του καθημερινού φύλλου εφημερίδας. O Γιάννης Καλαϊτζής είχε την «κατάρα» αυτού του βάθους. Και γι’ αυτό σε «ανύποπτο χρόνο», όταν η χώρα ήταν ακόμα ζαλισμένη από τα ύψη της δόξας της Ολυμπιάδας, του πλούτου που της χάρισε ο υπερδανεισμός, της ευημερίας που τυπωνόταν σε τόνους ιλουστρασιόν χαρτιού και εξέπεμπαν φαραωνικά πρωινάδικα, ο Γιάννης διέγνωσε σωστά τα επερχόμενα. «Πρέπει να κάνουμε κάτι!», έπιανε έναν έναν τους συναδέλφους του, με μια αίσθηση επείγοντος που δεν άφηνε περιθώρια αντίρρησης, ούτε καν συζήτησης. Και σε λίγους μήνες, είχε δημιουργηθεί το «κάτι»: το περιοδικό της κρίσης – λίγα χρόνια πριν από την κρίση.
Mε συγκολλητικό υλικό τον Γιάννη Καλαϊτζή, η μεγαλύτερη γκάμα των Ελλήνων ενεργών γελοιογράφων έδωσε τον καλύτερο εαυτό της στο πιο καλαίσθητο περιοδικό πολιτικής παρέμβασης που κόσμησε το ελληνικό εκδοτικό τοπίο.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Γιάννης έφτιαξε μια παράλληλη «Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων» σε έντυπη, μηνιαία και μαχητική μορφή. Αυτό το συνεργατικό πνεύμα, ακόμα και ανάμεσα σε γελοιογράφους που οι ιδέες τους κονταροχτυπιούνται ανελέητα μέσα από τις στήλες των εντύπων τους (ή των social media, μια και τα έντυπα δέχτηκαν κι αυτά τη μανία της κρίσης), επιζεί και μετενσαρκώνεται στις ετήσιες εκθέσεις της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων.
Γιάννη, δεν μας λείπεις. Γιατί είσαι ακόμα μαζί μας. Πέρα, πολύ πέρα από τον χρονικό ορίζοντα της «ημερομηνίας λήξεως» της δουλειάς μας και του φθαρτού, θνητού σαρκίου μας.
