Ποιητής… εκ του προχείρου

Διακόσια χρόνια πέρασαν απ’ το ’21

κι αναρωτιέμαι μάθημα αν πήραμε κανένα

κι εμείς αλλά κι οι γείτονες, τουτέστιν η Τουρκία,

από της Επανάστασης την ένδοξη ιστορία

Αυτό σκεπτόμουνα προχθές στο σπίτι μου κλεισμένος

νέας γενιάς ελεύθερος, φευ, πολιορκημένος

βλέποντας τηλεόραση, άφωνος μπρος στα πλάνα

μ’ ένα σεγκούνι κεντητό που φόρεσε η Γιάννα…

Τι θα ’λεγαν, βρε, σήμερα Ρήγας, Κολοκοτρώνης

και τι, άμα μας έβλεπαν, Αλής κι Ομέρ Βρυώνης;

Θωρώ τον Γέρο του Μοριά να είναι πικραμένος

σαν από χέρι αχάριστο συχνά φυλακισμένος,

τον Ρήγα να ανησυχεί κρυφά για την Ευρώπη

μήπως χαμένοι αποβούν τόσων ετών οι κόποι

κι από της λίμνης τα θολά, τα σκοτεινά τα βάθη

όπου –τι κρίμα κι άδικα– η έρημη εχάθη

τον Ερντογάν να εκλιπαρεί και η κυρα-Φροσύνη

εις της Κωνσταντινούπολης τη Σύμβαση να μείνει

Πέρα από λόγια, μουσικές, πέρα από παρελάσεις

τι μένει που δεν θα ’θελες ποτέ σου να ξεχάσεις;

Τι είν’ αυτό που κρύβεται πίσω απ’ τις σημαίες;

Σε ξεσηκώνουν άραγε ακόμη οι Ιδέες;

Θα ’χες τώρα τη δύναμη να επαναστατήσεις

ορμώντας μπρος, και πίσω σου το παρελθόν ν’ αφήσεις;

Να βλέπεις την καμένη γη, τον γίγαντα μπροστά σου

και να τολμάς να προσπαθείς να σπάσεις τα δεσμά σου;

Οι πιο πολλοί, εστιάζοντας στη ζοφερή εικόνα,

θα βλέπουν πάντα, δηλαδή σ’ όποιον κι αν ζουν αιώνα,

μόνον τη στάχτη στων Ψαρών τη μαύρη, φευ, τη ράχη

Λίγοι θα βλέπουν μια μορφή να περπατά μονάχη…