Ασυγκράτητοι. Λες και κατέλαβαν πόλη, έπειτα από μακρά πολιορκία, και έχουν αποδυθεί στο επιτρεπόμενο τριήμερο ανεξέλεγκτης λεηλασίας. Το έχω ξαναγράψει: Νομοθετούν και ενεργούν με τόση βιασύνη και περιφρόνηση προς θεσμούς, λες και όπου να ’ναι δεν θα υπάρχει Ελλάδα, και την επόμενη βδομάδα θα είμαστε υπήκοοι μιας άλλης χώρας, με ίδιες γεωγραφικές συντεταγμένες, αλλά βγαλμένης, όχι από κόκαλα Ελλήνων ιερά, όπως η Ελευθερία μας, αλλά από ατάκτως ερριμμένους λίθους και πλίνθους, κατάλοιπα Κεραμέων.
Δεν ξέρω αν είναι πρωτοφανές στην Ιστορία της Παιδείας μας. Αλλά, προσωπικά, δεν θυμάμαι παρόμοια περίπτωση υπουργός Παιδείας (εν προκειμένω, υπουργίνα) να τηλεφωνεί δέκα και μισή το βράδυ σε πρύτανη και να τον παροτρύνει να τηλεφωνήσει στον υπουργό Ασφαλείας (Προστασίας του Πολίτη λέγεται επισήμως, αλλά τέτοιες ώρες δεν είναι να παίζουμε με λέξεις), για να λήξει κατάληψη πρυτανείας από φοιτητές· όπως μπορεί να «λήξει» κατάληψη από φοιτητές ένας υπουργός Ασφαλείας, αδιάφορο αν τώρα διαθέτει και, διά νόμου, πανεπιστημιακή αστυνομία.
Εκείνο πάντως που δεν μου προκάλεσε παραμικρή αίσθηση ήταν η προθυμία της υπουργίνας να δώσει στον πρύτανη τον προσωπικό αριθμό τηλεφώνου του υπουργού Προστασίας· υποθέτω, για να «τακτοποιηθεί» το θέμα «στο μιλητό» και να «μη βγει παραέξω». Η «πρωτοβουλία» της υπουργίνας, να «διευκολύνει» τα πράγματα με «ένα τηλεφωνηματάκι», με άφησε παγερά αδιάφορο. Γιατί, το ίδιο έργο το βλέπω από παιδί. Είναι κάτι σαν «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» (αν και το συγκεκριμένο έργο μ’ αρέσει).
Διότι το «τηλεφωνηματάκι» -και το «μπιλιετάκι»- είναι η μόνη πολιτική γλώσσα που γνωρίζουν οι πολιτικοί που επιμένω, καλή τη πίστει, να αποκαλώ «συντηρητικούς» (μην μπω στον πειρασμό για τους «προοδευτικούς»…). Ετσι τα «κανόνιζαν», διοικούσαν και κυβερνούσαν, με «τηλεφωνηματάκια» και «μπιλιετάκια», από τότε που φορούσα κοντά παντελονάκια. Ετσι προκόψαμε…
