«Αποκαλύπτω τις πολυφαγίες μου»

Αρκετά συχνά οι άνθρωποι χρειάζονται πολύ χρόνο για να μπορέσουν να περιγράψουν τους φόβους τους, τις ανάγκες τους, τις πολυφαγίες τους ή ακόμη και τις συνήθειες που έχουν.

Είναι αλήθεια πως μία από τις μεγαλύτερες προόδους στην προσπάθεια απώλειας βάρους είναι να κατορθώσει κάποιος να περιγράψει τα είδη και τις ποσότητες των τροφών που καταναλώνει, δηλαδή τα τσιμπολογήματα και τις βουλιμίες του.

Η επίτευξη της περιγραφής είναι ένα από τα πιο δύσκολα στάδια που καλείται να περάσει ο άνθρωπος με διαταραχή βάρους για να διευκολυνθεί ο «αγώνας» που διαρκώς δίνει με τα κιλά του. Και αναφέρω πως είναι το πιο δύσκολο στάδιο επειδή συνήθως υπάρχει μεγάλη ενοχή για την πράξη κατάποσης τροφής (και την πάχυνση, που είναι αποτέλεσμά της), γι’ αυτό και παραμένει ανομολόγητο μυστικό, κάτι που δημιουργεί ντροπή.

Ετσι λοιπόν ο καθένας με ένα διαμορφωμένο μοτίβο συμπεριφοράς μέσα του (εσωτερικά) αντιμετωπίζει τον εαυτό του με τον δικό του γνώριμο τρόπο και επαναλαμβάνει όπως γνωρίζει την κάθε νέα προσπάθεια απώλειας βάρους.

Συνήθως όμως δεν αλλάζει κάτι τόσο, ώστε να του χαρίζει τη διατήρηση ενός νέου βάρους. Οι φόβοι, οι ανάγκες, οι γευστικές επιθυμίες, οι πολυφαγίες και οι συνήθειες παραμένουν ίδιες.

Η νοητική προσέγγιση της προσπάθειας αδυνατίσματος -του τι είναι υγιεινό, τι δεν πρέπει να τρώω, τι βιταμίνες περιέχονται σε συγκεκριμένες τροφές- είναι έντονη και δυνατή, ωστόσο όσο περνά ο χρόνος ατονεί και φθίνει αυτή η θεωρητική προσέγγιση όσον αφορά το όφελος των τροφών και, κατ’ επέκταση, της υγείας του οργανισμού.

Η αλλαγή που χρειάζεται να γίνει είναι ο υπέρβαρος να αρχίσει να μιλά.

Να μιλά και να περιγράφει την τροφή του. Μέχρι και το ψίχουλο που τρώει. Από το χρώμα του κρασιού που πίνει, το φρούτο που επιλέγει έως και τις χειρότερες (κατά τον ίδιο) πολυφαγίες που κάνει. Να ψελλίσει και να εκστομίσει, να περιγράψει το σχήμα και το μέγεθος από τα παϊδάκια που έφαγε, τις πατάτες τις τηγανητές και την ποσότητά τους, να περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια το τυλιχτό σουβλάκι που έφαγε –τι περιείχε– ή την πίτσα που κατανάλωσε.

Η σοκολάτα που προτιμήθηκε με όλες της τις λεπτομέρειες, το ψωμί σε φέτες και σε μέγεθος, το τυρί, τα μακαρόνια, οι πίτες, το βούτυρο…

Μέσα του η πάλη που γίνεται αρχικά είναι γιατί η περιγραφή θα πιστοποιήσει τη «διακοπή» της δίαιτας. Και αυτό είναι το πρώτο εμπόδιο που έχει να νικήσει. Η περιγραφή τον καθιστά αυτομάτως παράνομο, μιας κι έχει καταστρατηγήσει το «απαγορεύεται» που έχει κηρύξει στον εαυτό του με την έναρξη της δίαιτας. Νιώθει ότι φταίει που δεν είχε τη δύναμη να αντισταθεί, αισθάνεται ανεπαρκής.

Η περιγραφή θα του αποκαλύψει τις αδυναμίες του, θα του εμφανίσει το πόσο δεν ελέγχει αυτό που θέλει να ελέγξει, το πόσο τον μεταμορφώνει σε «έρμαιο» των καταστάσεων.

Γι’ αυτό δυσκολεύεται τόσο πολύ να μιλήσει. Η ομιλία τον εμφανίζει κι εκείνος θέλει να παραμείνει κρυμμένος πίσω από το βάρος του…

Ομως όλοι οι άνθρωποι, όταν καταφέρουν να περιγράψουν τις πολυφαγίες τους χρησιμοποιώντας τον χρόνο που έχουν ανάγκη, βρίσκουν τελικά τον δρόμο τους προς το αδυνάτισμα. Καθένας, όταν καταφέρει να μιλήσει και να περιγράψει την τροφή που έφαγε, διευκολύνει τη διαδικασία που τον οδηγεί στη μείωση του βάρους, χωρίς πια ενοχές και ντροπές.

Κι αυτό είναι το θαυμαστό στα άτομα που αγωνίζονται να μειώσουν το βάρος τους: η τεράστια δύναμη και βούληση που κρύβουν μέσα τους, μιας και το να προβεί κανείς σε περιγραφή, σε ομιλία είναι μια τεράστια πράξη θάρρους.

Οταν κανείς μιλά, κάνει γνωστές τις επιλογές και τις προτιμήσεις του (γιατί κάθε πολυφαγία είναι επιλογή και προτίμηση), έστω κι αν δεν είναι οι κατάλληλες διατροφικά, ωστόσο δεν παύουν να είναι επιλογές και να υπάρχουν. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι περιγραφές της τροφής δηλώνουν και τις επιθυμίες, τις γευστικές επιθυμίες, οπότε και αυτές τις καθιστά υπαρκτές και πραγματικές.

Γιατί όταν κάποιος μιλά και περιγράφει, λέει πώς έγιναν τα πράγματα κι αυτό του δίνει το δικαίωμα να έγιναν έτσι τα πράγματα, δηλαδή να είναι αποδεκτά.

Γιατί ας μην ξεχνάμε ο άνθρωπος με παραπανίσια κιλά πολεμά διαρκώς να καταστείλει να μην εμφανιστούν όλα αυτά που θέλει (η δίαιτα είναι μια καταστολή των γευστικών απαιτήσεων) και να παραμείνουν κρυμμένα κάτω από το βάρος του (ασυνείδητα πάντα).

Αυτός εξάλλου είναι κι ένας από τους λόγους που δεν φεύγει εύκολα το βάρος ή ακόμη κι αν φύγει, επιστρέφει πάλι.

Κρόκος ο ήμερος (crocus sativus)

Με επιστημονική ονομασία: κρόκος ο ήμερος – Crocus sativus, το φυτό του κρόκου αποτελεί φυσική μετάλλαξη που συνέβη πριν από πολλά χρόνια σε περιοχές της Περσίας και της λεκάνης της Μεσογείου. Είναι ένα φυτό στείρο, δεν παράγει σπόρους και επομένως δεν μπορεί να αναπαραχθεί εγγενώς. Η αναπαραγωγή του μπορεί να γίνει μόνο από τη διάσπαση και τη σπορά των βολβών του. Ο κρόκος Κοζάνης διατίθεται στην αγορά, κατά κανόνα, με τη μορφή μιας ευλύγιστης υγροσκοπικής μάζας από νήματα που προέρχονται από τα αποξηραμένα στίγματα των λουλουδιών.

Ο Κρόκος σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν φίλος του θεού Ερμή. Παίζοντας με τον θεό δισκοβολία, ο νέος τραυματίστηκε θανάσιμα. Από το αίμα του φύτρωσε ένα μικροσκοπικό λουλούδι με λαμπερούς στήμονες. Σύμφωνα με τη μυθολογία, επίσης, όταν οι θεοί Δίας και Ηρα έκαναν έρωτα η γη γέμιζε με ανθισμένους κρόκους. Παρ’ όλο που ο κρόκος έχει εκτιμηθεί ως πολύχρωμος προάγγελος της άνοιξης, οι μυθικές ιδιότητές του προέρχονται από τα φύλλα ή τις κλωστές του κρόκου. Ο Διοσκουρίδης τον συνιστούσε για παθήσεις της μήτρας, ενώ ο Γαληνός για τους πόνους των ματιών. Η ουσία αυτή είχε τεράστια οικονομική σημασία ήδη από το 1600 π.Χ.

Περιέχει πτητικά έλαια, γλυκοζίτες και βιταμίνες Β1, Β2, Β12, πικροκροκίνη και κροκίνη. Επίσης, περιέχει λυκοπίνη, ζεαξανθίνη, α-β καροτένιο καθώς και βιταμίνη C, σίδηρο, κάλιο και μαγνήσιο.

Θεραπευτικές δράσεις και χρήσεις του σαφράν:

● τονωτικό και ηρεμιστικό του στομάχου

● ανακουφιστικό και αποτοξινωτικό για το συκώτι

● σε μικρές ποσότητες καθυστερεί την εξέλιξη του γήρατος και τονώνει τον εγκέφαλο

● βοηθά στην επιβράδυνση της εξέλιξης της εκφύλισης της ωχρής κηλίδας

● κατά της νόσου του Αλτσχάιμερ

● μειώνει τα συμπτώματα του μεταβολικού συνδρόμου. *

Οι πληροφορίες είναι από την ιστοσελίδα Εναλλακτική Δράση.