Aξίζει να επιμείνει κανείς στον τρόπο που αντέδρασε η κυβέρνηση απέναντι στην κριτική που δέχτηκε ο πρωθυπουργός για το φτωχό γεύμα σε βεράντα του σπιτιού βουλευτή της. Οσοι αντέδρασαν φρόντισαν να απαλλάξουν τον πρωθυπουργό τους από κάθε ευθύνη για το κατακριτέο από τον διεθνή Τύπο θέαμα -ο ελληνικός Τύπος, ως γνωστόν, βλέπει μόνο ό,τι είναι αρεστό στην καλή δεξιά κυβέρνηση, που έδιωξε τους «κατσαπλιάδες της Αριστεράς» από το τιμόνι της χώρας.
Ο νέος εκπρόσωπος έστερξε να πει ότι ο κ. Τσίπρας επέλεξε την τακτική του διχασμού και του αποπροσανατολισμού και εναντιώνεται στην ενότητα και ομοψυχία που απαιτείται τον καιρό της πανδημίας από όλους τους πολιτικούς χώρους. Δηλαδή: τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω! Ή: άλλα λέει η θεια μου, άλλα ακούν τ’ αυτιά μου. Θέλω να πω ότι αυτή η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί σε οποιαδήποτε αιτίαση, αφού δεν αναφέρεται σε τίποτα συγκεκριμένο, παρά μόνο, κυνικά και αόριστα -και προκλητικά- στον διχασμό που επιφέρει τάχα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Στο ίδιο μοτίβο η αναπληρώτρια εκπρόσωπος, η κυρία Αριστοτελία Πελώνη: «Εικόνες σαν αυτές της Ικαρίας αδικούν την ουσία της επίσκεψης». Κατ’ αυτήν δεν είναι ουσία η περιφρόνηση που επέδειξε ο πρωθυπουργός και η κουστωδία του στα απαγορευτικά μέτρα -άσε που ίσως είναι η μόνη ουσία σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τους νόμους και τη δημοκρατία. Και τέλος πάντων ποια ήταν η ουσία; Ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός μεγαλεπήβολα σχέδια για την ανάπτυξη μήπως του νησιού; Δεν ακούσαμε τίποτα. Αγάπησε ξαφνικά τους Ικαριώτες;
Αυτοί πάντως δεν φάνηκε να ανταπέδωσαν την (ας πούμε) αγάπη του, αντίθετα τον υποδέχτηκαν «άκομψα», ό,τι και να σημαίνει αυτό, όπως ακούστηκαν οι έντονες αποδοκιμασίες στο διαδίκτυο -η ελληνική τηλοψία δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα, η δε ανεκδιήγητη ΕΡΤ ανάρτησε προειδοποιητήρια: «SOS, SOS» έγραφαν οι παραγωγοί στους πίνακες κατόπιν εντολής των καταγέλαστων διευθυντών τους οπωσδήποτε, οι οποίοι παραμένουν ακόμη στις «παχυλές» θέσεις τους, την ώρα που ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει. «Δεν παίζουμε το βίντεο από την Ικαρία, ούτε καν εικόνες» έφριτταν οι σφουγγοκωλάριοι· αλλά όπως και να τους [κακο]χαρακτηρίσει κανείς, αυτοί δεν φαίνεται να έχουν πέτσα.
Με αμοραλισμό και κυνισμό υπερασπίστηκαν τον πρωθυπουργό τους τα εξ Ακροδεξιάς προερχόμενα στελέχη του, Βορίδης και Αδωνις -και σε τι πόστα κυβερνητικά τοποθετημένα! Ε, με τέτοιας λαϊκής αποδοχής πρωθυπουργό είναι φυσικό να τρέχει ο κόσμος να δει το ίνδαλμά του, τον σωτήρα της χώρας -το ξεχάσαμε αυτό; Διαφοροποιήθηκε κάπως η αδελφή του πρωθυπουργού -παλιά καραβάνα- όχι γιατί διαφωνεί, αλλά γιατί δεν φρόντισαν οι υπεύθυνοι της επίσκεψής του να τον γλιτώσουν από τις τηλεοπτικές κάμερες και έμμεσα τους κατσάδιασε: οι υπεύθυνοι δεν γνωρίζουν τη δύναμη της εικόνας, αναφώνησε, δυσανασχετώντας προφανώς για την ανικανότητα ενίων στελεχών.
Εχει σημασία ότι άπαντες οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού αγωνιούν να τον βγάλουν μέλι-γάλα, αθώα περιστερά -πάντα άλλοι φταίνε, ποτέ ο ίδιος, ο άμεμπτος, ο αλώβητος, ο ανέγγιχτος. Και αυτή είναι η ουσία, αγαπητή κυρία Πελώνη.
