Η ιστορία των σκλάβων στις ΗΠΑ (Μέρος 2ο)

Η αναδρομή περνάει από τα αιματοβαμμένα χρόνια του εμφυλίου και φτάνει στο κατώφλι του 20ού αιώνα, όταν η σκλαβιά έχει απαγορευτεί στα χαρτιά, όμως οι διακρίσεις παραμένουν σκληρές.

Οι μαύροι έχουν κατώτερη θέση από τους λευκούς σε κάθε, μα κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής – δεν επιτρέπεται ούτε να τούς κοιτάξουν στα μάτια. Ο αγώνας που ξεκίνησε από την πρώτη ημέρα που μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ με αλυσίδες στον λαιμό, στα χέρια και στα πόδια, συνεχίζεται αδιάκοπα.

Με την ευκαιρία, να σημειώσουμε πως στις ΗΠΑ υπήρχε το… έθιμο του καθημερινού βασανισμού των σκλάβων, είτε για να «αποδίδουν» περισσότερο, είτε για να μην τολμούν να εξεγείρονται, είτε για παραδειγματισμό, είτε για διασκέδαση.

Υπήρχε, μάλιστα, ένας μικρός «Ποινικός Κώδικας» που κυκλοφορούσε ανάμεσα στους λευκούς, όπου αναγράφονταν τα βασανιστήρια που «αρμόζουν» στους σκλάβους επειδή είναι μαύροι: 100 μαστιγώματα την ημέρα, στέρηση τροφής, ξυλοδαρμός με ρόπαλο, αφαίρεση δοντιών με τανάλια, αποκεφαλισμός των παιδιών των σκλάβων για να τους «σπάσουν» το ηθικό. Αν τα ξεχάσουμε όλα αυτά, χαθήκαμε!

1847, Μέριλαντ

Η Χάριετ Τάμπμαν, ένας από τους σπουδαιότερους ανθρώπους που έζησαν σ’ αυτόν τον κόσμο, ξεκινά την ιστορία της δραπετεύοντας από το σπίτι του «αφέντη» που τη βασάνιζε καθημερινά από τότε που ήταν κορίτσι.

Από τότε και για το υπόλοιπο της ζωής της, αντί απλώς να αναπαυτεί, πραγματοποιεί δεκάδες καταδρομικές επιχειρήσεις σε σπίτια άλλων «αφεντάδων» και απελευθερώνει τουλάχιστον 70 ακόμα σκλάβους. Και ως αποκορύφωμα, το 1863 -ως ηγέτιδα τάγματος του στρατού του Βορρά στον Εμφύλιο- στήνει ενέδρα σε Νοτίους και απελευθερώνει 700 άτομα!

1859, Αλαμπάμα

Το τελευταίο (τουλάχιστον γνωστό) σκλαβοκάραβο, η διαβόητη «Κλοτίλδη», καταφθάνει στις ΗΠΑ.

1865, Ουάσινγκτον

Ψηφίζεται και περνάει, με την υπογραφή του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, η 13η Τροποποίηση του Συντάγματος που καταργεί τη σκλαβιά στις ΗΠΑ. Σπουδαίο έγγραφο, σπουδαία απόφαση, με σοβαρότατες όμως «τρύπες» που αφήνουν παραθυράκια για σκλαβιά με άλλες μορφές.

1863, Αμερικανικός Εμφύλιος

Ιδρύεται, στους κόλπους των Βορείων φυσικά, το πρώτο Σώμα Εγχρωμων Ενόπλων. Μέχρι το τέλος του Εμφυλίου, πάνω από 180.000 μαύροι πολεμούν στις πρώτες γραμμές της μάχης, όχι μόνο επειδή από την έκβαση του πολέμου κρίνεται ουσιαστικά η ελευθερία τους αλλά κι επειδή οι Βόρει οι, στρατηγικά, τους στέλνουν πρώτους για θυσία.

1871, Νόμος Φυλετικής Διάκρισης

Ο Εμφύλιος έχει τυπικά τελειώσει, αλλά είναι ακόμα εδώ. Στον Νότο νομοθετείται η απαγόρευση πρόσβασης των μαύρων πολιτών σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, Πανεπιστήμια, συγκοινωνίες -παντού- στο πλάι των λευκών. Αναρτώνται παντού ταμπέλες που γράφουν «Απαγορεύονται οι μαύροι» και οι παραβάτες τιμωρούνται ατιμωτικά και παραδειγματικά.Στη φωτογραφία βλέπετε έναν «ψύκτη για μαύρους», καθώς ο μαύρος απαγορεύεται να πιει νερό από εκεί που πίνει ο λευκός.

1910, Η Μεγάλη Μετανάστευση

Ξεκινάει ένα μαζικό κύμα ξεριζωμού της Εργατικής Τάξης -σε συντριπτική πλειονότητα μαύροι πολίτες- από Πολιτείες του Νότου προς τον Βορρά και τη Δύση, σε αναζήτηση δουλειάς αλλά και αξιοπρεπούς ζωής. Μέχρι το 1970, που κράτησε το φαινόμενο, είχαν μεταναστεύσει 6 εκατομμύρια άνθρωποι.