Ο πίζουλος

Ασφυκτιούσαν άλλοτε οι φουστανελοφόροι απ’ τον Απριλομάη κι ύστερα μέσα στις μάλλινες περισκελίδες και τις γονατούρες του λεβέντικου ενδυματολογικού τους κώδικα. Καυτός ιδρώτας φλόγιζε τις κνήμες και τους μηρούς τους μόλις έσφιγγαν οι ζέστες. Αναψοκοκκίνιζαν παστωμένα τα ποδάρια και τ’ αχαμνά τους κι ήταν να τους κλαίνε οι ρέγγες, που στ’ Αγραφα και στα Τζουμέρκα αποτελούσαν παρεμπιπτόντως επίζηλο έδεσμα τα παλαιά χρόνια. Εβγαζαν, λοιπόν, τα άβολα ολόμαλλα καλτσόν και απελευθερώνονταν απ’ τον ζυγό. Αερίζονταν επιτέλους τα «κολοκύθια» τους, καταπώς μου εξηγούσε κάποτε υπερεκατοντούτης γέροντας στα ακαρνανικά υψίπεδα, και γελούσαν κομμάτι τα χείλη τους, στα οποία ψήνονταν κανονικά προηγουμένως οι ως άνω ακτινοπτέρυγοι σπονδυλωτοί ιχθείς.

Ιουλίου μεσούντος, ταμπουρωμένα τα «Κατσαντώνια» σε απότομη πλαγιά αμύνονται εναντίον πολυπληθέστερων Τούρκων. Η μάχη διεξάγεται εκ του σύνεγγυς και δείχνει αμφίρροπη όσο και αλυσιτελής. Ο εχθρός αδυνατεί να καταβάλλει τους λεοντόψυχους αγωνιστές, οι οποίοι, λόγω αριθμητικής υστέρησης, δεν είναι σε θέση να τον απωθήσουν με γιουρούσι. H σύγκρουση εκτρέπεται βαθμηδόν σε ανταλλαγή βωμολοχιών εκατέρωθεν. Πες πες οι μπαρουτοκαπνισμένοι καπεταναίοι, πετάγεται αίφνης ο νεαρός Καραϊσκάκης, ανεβαίνει σε βράχο με τα οπίσθια στραμμένα προς τους ανιπάλους, σηκώνει ώς τ’ αυτιά τη φουστανέλα –ήταν μακριές κάτω απ’ το γόνατο στην εποχή του– και κραυγάζει: «Σταθείτε ωρέ ν’ ακούσετε τι κρένει ο πισινός μας»! Επειτα από ξεκαρδιστικό μονόλογο διαρκείας «κάποιος κρυμμένος Αρβανίτης τού τραβάει μια μπιστολιά σε πίζουλο μέρος», όπως αναφέρει ο Φωτιάδης.

Σύρριζα τον πήραν τα βόλια, η λαβωματιά ήταν επιπόλαια, ωστόσο τον έφαγε η ορθοστασία, αφού βασανιζόταν να βρει τόπο να κάτσει επί μέρες και ισάδα να πλαγιάσει ανάσκελα. Ο βέβηλος Γιος της Καλογριάς, μολαταύτα, δεν θα χαλάλιζε μήτε μισή κλανιά σε ορισμένους συμπλεγματικούς τύπους, που αποτυπώνουν τάχα σε γκράφιτι τα παλικάρια του Εικοσιένα και την ίδια στιγμή χύνουν φασιστικό δηλητήριο, μολύνοντας με μισαλλοδοξία την κοινωνία.

Χαρακτηριστική περίπτωση ο αυτοεπικαλούμενος Εύρυτος, όστις πέρδεται με κάρβουνα και μπογιές στα ντουβάρια του Λεκανοπεδίου. Πρόκειται για τον πιτσιρικά που μου ’δωσε την ευκαιρία να αναφερθώ στον λατρεμένο μου Καραϊσκάκη προ δεκαπενθημέρου. Γκράφιτι με θρυλικές μορφές της Επανάστασης και την υπογραφή του, προκάλεσαν αίσθηση κυρίως επειδή ένα εξ αυτών βανδαλίστηκε από ανεγκέφαλους.

Ηδονίστηκε από την αναπάντεχη δημοσιότητα ο αρτιμαθής καλλιτέχνης, έξυσε το ντεμέκ θελκτικό προσωπείο του και αποκάλυψε το αποκρουστικό ποιόν του, περισσότερο με συνθήματα μίσους παρά με ζωγραφιές. Ιδού ορισμένα από τα πρόσφατα αισχρουργήματά του, που συνοδεύονται από τον ναζιστικό κελτικό σταυρό, τον οποίο αποκρύπτει τεχνηέντως από τη σχετικά με το Εικοσιένα εικονοπλασία του: «Οπως ο Αρης η αδερφή έκανε με πιστόλι, μπάσταρδοι αριστεροί αυτοκτονήστε όλοι» ή «Κάτω τα χέρια απ’ την Αγιά Σοφιά, κάψτε τώρα όλα τα τζαμιά». Αγνοεί, τρομάρα του, ότι στην καθ’ ημάς γηπεδική αργκό οι δύο τελευταίοι θρησκευτικοί τόποι ταυτίζονται.