Λίγα λόγια για την υπόθεση του Δημήτρη Κουφοντίνα

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με ανυπομονησία και σχεδόν βουβός ένα ακόμη θέατρο του παραλόγου που αυτή τη φορά, όπως διαδραματίζεται, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα.

Μια επιπλέον απεργία πείνας που και αυτή αντιμετωπίζεται ως εκβιασμός. Για ποιον όμως εκβιασμό μιλάμε, από τη στιγμή που ο Δημήτρης Κουφοντίνας ως καταδικασθείς πληρώνει για τις επιλογές του και κατ’ επέκταση τις πράξεις του με ό,τι αυτό συνεπάγεται από το 2002 με την αυτόβουλη στις αστυνομικές αρχές παράδοσή του;

Είναι πασιφανές ότι δεν εκβιάζει κανέναν, μια και αυτό που ζητά είναι απλά η εφαρμογή των νόμων και όχι η παράλογη, για παράδειγμα, απελευθέρωσή του. Και ο τρόπος που αγωνίζεται μπορεί να είναι αξιοπρεπής αλλά δεν είναι και ο πλέον εύκολος. Είναι ο πιο σκληρός για τον ίδιο του τον εαυτό καθώς φλερτάρει καθημερινά με κάθε ανεπανόρθωτη βλάβη, ακόμη και με τον ίδιο τον θάνατο, ένα βασανιστήριο το οποίο δεν αξίζει σε κανέναν είτε είναι κρατούμενος είτε όχι, όποιες κι αν είναι οι πράξεις του.

Κι αν, ο μη γένοιτο, συμβεί το μοιραίο; Πραγματικά δεν γνωρίζω την έκβαση του αγώνα του Δημήτρη Κουφοντίνα, ούτε τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει αυτό το κείμενο και κατά πόσο είναι σε θέση να επηρεάσει τις αποφάσεις όσων εμπλέκονται και ηγούνται αυτής της υπόθεσης, αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι οι πρακτικές εξόντωσης των κρατουμένων δεν συνάδουν με κανένα σύγχρονο κράτος. Πόσο μάλλον όταν αυτό παρουσιάζεται ως κράτος δικαίου.

*πρώην πολιτικός κρατούμενος και απεργός πείνας

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 15/02/2021.