Το 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μονοπάτι το βιβλίο «13 απαντήσεις». Ηταν το αποτέλεσμα μιας συνομιλίας μου με τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Εξ αποστάσεως. Εστειλα 13 ερωτήσεις, πήρα 13 απαντήσεις. Τυχαία βγήκε ο αριθμός 13. Τότε δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα το βιβλίο του Βάλτερ Μπένγιαμιν «Νο 13» (εκδόσεις Κίχλη). Ιδέα του γιου τού Δ. Κουφοντίνα, Εκτορα, ήταν ο τίτλος. Δεν ήταν τυπικές δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Δεν ήταν ανάκριση. Εγώ κατέθεσα ορισμένες απορίες μου για τον ίδιο και τη «17 Νοέμβρη» και ο Κουφοντίνας έδωσε τις απαντήσεις του. Στην εισαγωγή αναρωτιόμουν τι ακριβώς είναι ο Κουφοντίνας.
«Εας φανατικός; Ενας αμετανόητος πλήρους απασχόλησης; Ενας ηττημένος που δεν θέλει να παραδεχτεί την ήττα του; Ενας άνθρωπος γεμάτος αυταπάτες που ζει μέσα στη συμπαγή μοναξιά του και έχει εξωραΐσει τον λαϊκό παράγοντα; Ή μήπως είναι ένας “κλασικός κομμουνιστής” όπως τον χαρακτηρίζει ο Νίκος Γιαννόπουλος στον πρόλογο του βιβλίου “Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη” και συνεπώς οφείλει να είναι μονίμως αισιόδοξος και πρόθυμος να αγωνιστεί με όλα τα μέσα και να θυσιαστεί για τον μεγάλο σκοπό;».
Αντιγράφω: Ερώτηση 10η: «Το “πανάρχαιο” ερώτημα για τη σχέση μέσων και σκοπού. Μια σχολή σκέψης και μια κατηγορία κινημάτων υποστηρίζουν ότι όλα τα μέσα επιτρέπονται αν ο σκοπός είναι ιερός. Κάπως έτσι όμως οδηγηθήκαμε στις μεγάλες τραγωδίες της Αριστεράς. Γιατί ανίερα μέσα δεν μπορούν να υπηρετούν έναν ιερό σκοπό, γιατί από ένα σημείο και μετά τα μέσα γίνονται σκοπός και ο αρχικός σκοπός εκφυλίζεται στο σκελετωμένο ομοίωμά του. Ο Καμί στο θέμα αυτό δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απάντηση: “Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Πολύ πιθανό. Ποιος όμως θα αγιάσει τον σκοπό;
Σε τούτη την ερώτηση, που η ιστορική σκέψη την αφήνει μετέωρη, η εξέγερση απαντά: τα μέσα”. Και έρχομαι στο διά ταύτα που υποθέτω ότι πρέπει να σας απασχολούσε όταν επιλέγατε τους στόχους σας. Αναρωτηθήκατε ποτέ αν είχατε το δικαίωμα να εκτελείτε ανθρώπους με μοναδικό κριτήριο τη δική σας καταδικαστική απόφαση για όσα τους χρεώνατε, χωρίς να τους δίνετε το δικαίωμα της υπεράσπισης και της απολογίας, κάτι που προσφέρει το αστικό κράτος ακόμη και στους ορκισμένους εχθρούς του;».
Παραθέτω και ένα τμήμα της 7ης ερώτησης: «Τα πολιτικά συστήματα της αστικής τάξης επιτρέπουν στους αντιπάλους τους να υπάρχουν, να λειτουργούν και να διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι σέβονται τους νόμους και το Σύνταγμα. Δεν εξοντώνουν (δεν αφαιρούν τη ζωή, αφού έχει καταργηθεί η ποινή του θανάτου) ούτε και αυτούς που αμφισβητούν με τα όπλα το σύστημα. Τους τιμωρούν αυστηρά, αλλά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις (μεταμέλεια, συνεργασία, αποκήρυξη) τους απελευθερώνουν».
Δεν έχει σημασία ποιες ήταν οι απαντήσεις του Δημήτρη Κουφοντίνα. Αν όμως σήμερα μπορούσε αυτός να μου θέσει την ερώτηση, «όντως εξακολουθείς να πιστεύεις ότι το αστικό κράτος δεν εκδικείται, δεν τρομοκρατεί, δεν εκβιάζει, δεν ψηφίζει φωτογραφικούς νόμους που στη συνέχεια τους παραβιάζει, δεν εφαρμόζει στην πράξη την καταργημένη θανατική ποινή;», φοβάμαι ότι δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω.
Ανάγωγα
«Η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται και δεν εκβιάζεται». Αυτό μας λένε υπουργοί, βουλευτές της συμπολίτευσης και δεξιοί δημοσιολόγοι. Η Νέα Δημοκρατία όμως και τρομοκρατεί και εκβιάζει και αυτοδικεί.
