Τι «κόλπα» ξέρει το σκυλάκι σου;

Προσπάθησα, απέτυχα και το φιλοσόφησα: Γιατί, άραγε, θα ’πρεπε να μάθω τον σκύλο μου -ή κάποιον απ’ τους σκύλους μου- να κάνει κάτι περίεργο; Το να μου φέρνει τις παντόφλες ή το λουρί του για να πάμε βόλτα δεν το ’βρισκα απαραίτητο και πίστευα ότι δεν άξιζε να χάσω τον χρόνο μου μαθαίνοντάς τον άχρηστα πράγματα.

Αφήστε που τις παντόφλες μας πάντα τις βούταγαν οι σκύλοι μας και τις έκρυβαν, για να τις μασουλάνε με την ησυχία τους.

Εκείνο που, πράγματι, προσπάθησα να μάθω στον Αρη -τον πρώτο μου σκύλο- και μάλιστα με το πάθος του νεοφώτιστου, ήταν το γνωστό «Κάτσε και μείνε»! Μεταξύ μας, θα μου άρεσε να δίνω μια εντολή και αυτός να την εκτελεί αμέσως. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά: εγώ παιδεύτηκα, αυτός δεν εκπαιδεύτηκε.

Πείσμωσα και αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω. Αγόρασα όσα σχετικά βιβλία βρήκα (τότε δεν υπήρχε ίντερνετ). Σ’ ένα απ’ αυτά, ο εκπαιδευτής-συγγραφέας συνιστούσε να μην ασχοληθούμε ποτέ με την εκπαίδευση σκύλου με κρυψορχία. Ο Αρης είχε, όντως, ένα μπαλάκι, οπότε τον άφησα στην ησυχία του…

Στα 11 χρόνια που ζήσαμε μαζί δεν εκτέλεσε ποτέ μια εντολή μου. Καημό το ’χα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά συνήθως έκανε το αντίθετο, σαν κακομαθημένο παιδί: «Ελα» του έλεγα, έφευγε. «Φύγε», ερχόταν. «Πάμε σπίτι», εξαφανιζόταν, για να παρατείνει τη βόλτα. Και γύριζε όταν έκρινε ότι χόρτασε παιχνίδι.

Οταν ήρθε σπίτι η Λου, η πινέζα, προσπάθησα να μάθω αυτήν, τουλάχιστον, το «Κάτσε» κ.λπ. Αρνήθηκε με σθένος δυσανάλογο του μεγέθους της. Δέχτηκε όμως ένα άλλο παιχνίδι, το «Τώρα θα δεις!», που παίζεται ως εξής: εκεί που κάθομαι στον καναπέ και η Λου κοιμάται στο χαλί, με τον αρκούδο της αγκαλιά, ξαφνικά πετάγομαι επάνω και φωνάζω «Τώρα θα δεις»! Τότε η Λου, πανικοβλημένη, αρπάζει τον αρκούδο απ’ όπου βρει -αυτί, πόδι, μουσούδα- και καλπάζοντας πάει σε κάποιο άλλο δωμάτιο, προφανώς για να μη δει…

Επειδή ήμουν πολύ περήφανος πού επιτέλους της έμαθα κάτι, αλλά και επειδή το κόλπο έπιανε πάντα, το παρουσίαζα κάθε φορά που θα έρχονταν κάποιοι φίλοι στο σπίτι σαν το «Κόλπο γκρόσο»! Και πάντα γινόταν ο χαμός απ’ τα γέλια.

Η ατραξιόν της Αλλοπάρ δεν ήταν για γέλια, κάθε άλλο. Καθώς είναι κροτοφοβική σε μεγάλο βαθμό, τρελαίνεται κάθε φορά πού πέφτουν κεραυνοί: αρχίζει να ουρλιάζει και να κλαίει μαζί, προσπαθεί να πηδήξει τον φράχτη του κήπου και να βγει έξω μπας και σωθεί, τρέμοντας σύγκορμη. Ολα τα σκυλιά -όπως και οι πρωτόγονοι άνθρωποι, άλλωστε- φοβούνται τις βροντές, αλλά η Αλλοπάρ το τερματίζει. Λες και φοβάται ότι θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι της.

Παρά λίγο να ξεχάσω την ατραξιόν της γλυκιάς μας της Φέης -αυτοδίδακτη κι αυτή: όταν έπαιρνα τη μάνικα να ποτίσω, ερχόταν κοντά μου και περίμενε με ανυπομονησία πότε θα τρέξει το νερό για να το φάει!

Με το που άρχιζε το νερό να τρέχει άρχιζε και το σόου: Η Φέη πετιόταν ένα μέτρο ψηλά, έσκαγε κάτω σαν καρπούζι, αλλά συνέχιζε, έκανε διπλές και τριπλές περιστροφές, που θα ’λεγε κι ο Κωστάλας, προσπαθώντας να δαγκώσει το νερό. Ενα ακροβατικό πρόγραμμα, μεγάλου βαθμού δυσκολίας, που δεν χόρταινες να το βλέπεις.

Τελικά, όλα τα σκυλιά ξέρουν να κάνουν πολλά από μόνα τους. Αν έχετε χρόνο, μπορείτε να τους μάθετε κι άλλα. Και μη νομίζετε ότι θα τα κουράσετε. Για τον σκύλο τα κόλπα είναι παιχνίδι -και δεν κουράζονται ποτέ να παίζουν.